mesecina

şükür ...

2010-07-20T00:37:00.004+03:00

tatilin son kısmını bir türlü yazamadım, araya hastalık filan girdi, vakit olmadı.
Kısaca son kısmı da kayıt altına almak istiyorum:
6 gün voyajda baba- kız tatil yaptıkdan sonra (dikkatinizi çekerim kendimi tatil
yapanların arasına katmıyorum) önümüzde 2 seçenek vardı ya pazara kadar sürtecektik
yada eve dönecektik. Ben battı balık yan gider bari buralara kadar geldik sürtelim
dedim. hoş tatilimizi dinleyenler "maşallah ufak çocukla iyi gezmişiniz hiç şikayet
etme bizimki olsaydı yollarda canımıza okurdu" dediler.
Öğlen gibi otelden ayrılıp aspendos, manavgat şelalesi, kurşunlu şelalesive düden
şelalesi turu yaptık. Aspendos'un atmosferi çok hoş, manavgat şelalsindense
kurşunluyu tercih ediniz, kurşunlu şelalesi doğa olarak harika sadece düden beni
hayal kırıklığına uğrattı şehrin içinde kalmış enteresan bi yer, altındaki mağraya
girerken bi de fare gördüm kocaman, feleğim şaştı doğal olarak:) düdeni geride
bırakıp antalya şehir merkezine gittik aslında burada bir otelde kalacaktık karı-koca
kaşındık her tatilimizi organize ettiğimiz eteseye gittik. ertesi gün çıralı tarafına
gideceğimizden kemerde 1 gecelik ucuz fakat temiz bir otel istedik, ucuzdan kasıt 1
gece kalıp yola devam edeceğimizden herşeydahil sisteme gerek olmadığı içindi. Gerzek
hatunlar bize katalogdan bir yer gösterip "temiz" deyip yolladılar. kemer beldibinde 2 saat larissapark aradık. en son tarif ettikleri yön doğruydu, oteli gördük ama
girişini bulamıyoruz, sonra bi adam çıkageldi bahçeden, otelemi geldiniz dedi evekde
girişi nerde dedik. "abi giriş burası park et şööle aliim çantaları" dedi. bir çıkmaz
sokakta arabayı park edince koca kişisi söylenmeye başladı "otaparkı bile yok boşuna
girme içeri kötüdür burası"ok diye. girdik girmez olaydık. sadece 2-3 vukaat
anlatayım. odaya girdiğimizde zaten resepsiyonda başlayan hayalkırıklığı yerini kusma
isteğine bıraktı neyse, tutiş kız uykulu ve aç, hemen su katıp sütlü pirinçli yapıcam
odada minibar yok, su yok, hoş minibar olsaydı kesin içi boş olurdu zira tv var ama 2
rus kanaldan başka kanal yoktu. Koca kişisi aşağı indi, su için ona bi su makinası
göstermişler üstelik plastik bardak da yok, koca demişki "ya şişe su yokmu odada
çocuğa götürcem" ordan bi maho garson çıkıp "abi boş soda şişeleri var veriim mi"
diyo. Koca kişisi bela okuya okuya arabadan su alıp geliyor bu arada ben odada fellik
fellik eteseyi arıyorum ama saat 22.30 bir sonuca gidemiyorum. koca geliyor, tutişe
mama yediriliyor, ben sinirden sigaraya sarılıyorum çakmak yok! recep abiye inip maho
abiden çakmak istiyorum, buluyor bir çakmak bana veriyor, ben odaya geliyorum. bu
arada çıkma kararı alıyoruz. Telefon çalıyor maho abi diyorki "abla çakmak almıştı
benden, o çakmak bi müşterinindi getirirmisiniz?" Nasıl çıktığımızı anlatamam. Tutiş
bile şaşkınlıktan böm böm bakıyor. sahil kısmında daha evvel gittiğimiz amara biiç
rizört var hemen oraya gidiyoruz ama yer yok daha güvenlik kapısından dönüyoruz. yine
o civarda akka antedon diye adını hiç duymadığımız bir otele dalıyoruz, oda var, ve
biz o güzelim odada 1 gece yatıp çıkıyoruz. Bir dahaki tatile burayı da düşünelim
diyoruz...merak eden varsa; ertesi gün eteseyi güzel bi paylayıp ödediğimiz paranın iadesini sağladım.
Kemerden yola çıkıp phasalis, çıralı ve olymposu gördük. Bu güzergahta gezi
yapacaklara önerim olympos yolundan aşşağı inmeleri. Biz çıralıdan indiğimiz için 15
dakikalık bir sahil yürüyüşü yapmak zorunda kaldık olymposu görmek için. Ve aklımı ne
kadar yitimişim ki havluları arabada bıraktığımdan çıralıda güzelim denizi
değirlendiremedim. Ver elini Fethiye dedik sonra, yolda kaputaşıda görmek isterdim
fakat hava kararmak üzereydi. Kalkanda yemek molası verdik sahilini çok merak ettim.
yemek yemek için trafiğe kapalı bi caddede ilerledik sadece. menüler acaip kazıktı,
yada biz kazık bir yer seçmiştik:)
Fethiye'de abimin tanıdığı bir butik otele gittik daha doğrusu biz butik sanıyorduk
ekoturizm yapan bir yer çıktı. Vardığımızda gece olduğundan çevreyi görmeden villanın
içine girdik. çatı katı gibi bir odada ölü gibi uyuduk. Tavandaki örümcek ağları beni
çok rahatsız etmişti, buna tezat olarak yatak, çarşaflar mis gibi sabun kokuyordu.
Sabah kahvaltıya indiğimizde sinekten yemek yiyemeyince olayın özünü kavradık.
kahvaltıdaki herşey organik, sinekler ilaçlanmıyor, örümcekler öldürülmüyor, ağları
bozulmuyor, çöpler ayrıştırılıyor,havuzu temizlemek için klor kullanılmıyor.
Ekoturizim ne menem bişeymiş öğrenmiş olduk ekolocik ekolocik:) Bu son deneyimden
sonra kocayla neslimizin sadrazamın dile alınmayacak yerlerinden geldiğine karar
verip pansiyon, ekoturizm hatta 5 yıldızın aşşasının bizi bozacağına kanaat getirdik.
Voyajda yaptığımız gibi iyi bir yeri şubatta en uygun fiyata kapma kararı aldık,
artık sigortada yapıldığından kaybedecek bişey de yok.
Sinekler içemediğimiz çayda slalom yaparken biz toparlanıp ölüdenize gittik.
Ölüdenize daha evvelde gitmiştim çakılların ayağıma bukadar azap verdiğini
hatırlamıyorum öğlene kadar süren deniz faslından sonra marmarise doğru yol aldık.
Marmarise girmeden sedir adasına saptık saatin geç olması ve müşteri olmaması
sebebiyle teknelerle bir türlü anlaşma sağlayamadık. 2 kişi bir fasulye için 150
liradan açılan kapı insaflı bir amcanın 30 liraya düşmesiyle sedir adasına vardık.
Plajı 3 yıl evvel kapatmışlar iki taraflı merdivenden sadece denize giriliyor artık,
bu nedenle tadı eskisi gibi olmasada tatilin son günü adamakıllı süper bir denize
girmiş bulundum. geceyi marmaristeki bir akrabamızda geçirip, alayı kirlenmiş
lekelenmiş üstbaşımızla ertesi gün yollara düşüp, akşamına evimiz kavuştuk.

Şükür tatilde bitti anlatması da:))))

Yazıda düzeltemediğim bir kayma var.. uğraşamiicim.

tatil part tuu

2010-06-22T16:07:00.000+03:00

Baştan söyleyeyim her nekadar kendime kayıt için tutsamda bu blogu okuyana saygım var (tüh kaka sözlerim affola) Okuduğum bazı bloglarda anlatırlar " şööle gezdik, bööle güzeldi, şundan yedik acaip nefisti vs" uleyn tamamda neresi burası? nerde yedin? hangi oteldi bu anlattığın? hangi tükkandan aldın bu güzelim göbek kapatan blüzü (müzdaribim ya takıldığım şeye bak). sonra yorumları takip eder bi ipucu bekler dururum, O sebebten yer, yurt, isim, marka saklamayacağım merak eden yorumlarda cebelleşmesin. gugıl münecciminde arayan lönk diye gelmesin diye biraz değişiklik yaparım anca okadar.
- Cuma sabahı alacakaranlıkta çıktığımız yolculuk öğlen 2 gibi altı günümüzün geçeceği voyaj sorgunda son buldu.Odada dağılıp döküldükten sonra deniz kenarına indik. Şimdi oturup çektiğim görüntüleri izleyince tutişin ilk gün acemiliği okadar belli ki..kürek tutamıyor, kovayla ne yapacağını bilmiyor, dalga gelince dengesi şaşıyor filan...İlk akşam yemeğinden durum anlaşılmaya başladı, Tutiş kız kuşadasında olduğu gibi ne yemek yiyecekti ne de yedirecekti. Keza öyle de oldu toplamda 10 günü bulan tatilde sadece 2 kere ka.ka yaptı desem durumun vehameti anlaşılır heralde. ilk 2 gün acaip taktım bu yememe meselesine, ne yapacağımı şaşırdım. Evimizdeki lezzeti, alıştığı şeyleri önüne getirmeye çalıştım hep. Sonra uyandım atmosfer de evdeki gibi olmalı diye, sabah kahvaltılarını erkenden yemek salonuna gidip cicibbeli karışım olarak hazırlayıp odaya getirdim tv karşısında kısmen yedi, öğle ve akşam yemeklerinde navigasyon aletine işimiz düştü yine, poko izlerken boğazına 3-4 lokma giriyordu en azından. Artık okadar enteresan duruma gelmiştiki 4-5 spagetti yarım köfte yediğinde babayla timsah yürüyüşü yapacaktık. Sonuçta şu acı gerçeği anlamış oldum tv ile reklamla yemek yedirmek tamamen çocuğa alışkanlık yapıyor. Tv karşısında farkına varmıyor yediğinin yemediğinin, Anca doyduğu anda mızıkmaya başlıyor. Acı ama gerçek, eve döndüğümüzden beri kaybettiği yaklaşık yarım kiloyu alma uğruna tv kaşısında yedirmeye devam ediyorum. Bir şekilde bunu aşmamız gerekecek. Ayrıca aşmamız gereken 2.önemli konu da artık çorbaya endeksli öğünlerin değişmesi. Zaten sebze yemeklerini yemiyor. köfte, makarna , pilav seviyor fakat o kadar ağzında geveliyor ki doymadan sıkılıp bırakıyor. Neyse tatile geri dönelim biz: Deniz bulunduğumuz günlerde hep dalgalıydı, temmuz ağustosda böylemi oluyor çok merak ettim doğrusu. Ayrıca tatil yeri seçerken "kum plaj" lafına fazla aldanmamak gerekiyor. Tamam plaj kumdu fakat denizin girişi taş- kaya olunca denize girmek tamamen işkenceye dönüşüyor. Bizde havuzlara takılır olduk. Minik insan çocuk havuzlarındaki kaydırakları görünce orda girmek istedi hep. Fakat doktorumuz uyarmıştı öncelikle deniz, havuza gireceksede çocuk havuzu değil büyük havuz tercih edin demişti. hem çocukların bulaşıcı hastalık taşıma ve bulaştırma potansiyeli çok yüksek, hem havuza işiyorlar Ama bunladan daha iğrenci tüm ebeveynler ayaklarıyla havuzun içinde! Acaip rahatsız olarak 2-3 kere girdirdik hevesini alsın diye, mümkün mertebe suyu kafasına değdirmeyerek. Kendisi büyük havuzunda da gayet mutlu mesut eğleniyor, babasına "bi daa yap babacıım" diyerek direktifler veriyor. Tesiste 5 adet havuz vardı, tam odamızın karşısındaki ağaçlar arasında dumtıs dumtıs müzik olmayan tam kafa dinlemelikti. Sonra keşifçi anne büyük havuzunu cazip hale getirmek için bi formül buldu; odamızdaki otele ait minik duş jelleri, şampuanlar havuz başına getirilir, kovaya bir miktar su konulur, havuzbaşı bardan da 2-3 plastik bardak alınır. Elleri epey bi süre bu şampuanlı sularda kalması pahasına özgürce eğlenmesine izin verdik, döktü, köpürttü, aktardı, önemli bir iş yapıyormuş gibi başını kaldırmadan dakikalarca oynadı. öğlenleri havuzu bırakıp odaya girmek istemedi dolayısıyla uyku iyice bastırana dek maalesef güneşin en tepede olduğu vakitler fink attı. Ben deli gibi onu şemsiye altına çekme, koruyucu sürme, iki lokma bişey yedirmekle cebelleştim durdum. saat 3 gibi odada öğlen uykusuna yattı 2 gün babası bekledi ben dışardaydım, diğer günler ben bekledim. Sanki dışardaydım da bi halt ettim. Deniz'e bir kez girdim dalgalıydı zevk vermedi, havuzda tek başına salak salak takıldım, bolca telefonda tatilin benim için nekadar yorucu geçtiğini anlattım durdum eşe dosta. Sabah kahvaltı için cebelleş, sonra havuza git, koruyucu sür, onlar babayla havuzda eğlenirken "aman hatıra kalsın" diye video, fotograf çek, çıkınca ıslak mayo çıkart, kurula, giydir, Mini clup'a götür, o oyuncaktan bu oyuncağa,boya kalemine, bisiklete dön dolaş dur, binbir oyunla onu oradan çıkar yemeğe git tekrar cebelleş, bu arada her yemek faslında mama sandalyesini antibakteriel mendillerle kırkla, denize git taş topla, kumları mıncır, havuza dön tekrar aynı fasıl, odaya git uyumasını bekle, uyurken başını bekle, saat 6 olur 6.30 olur kız uyanmak bilmez, uyandırmanın en iyi yolu "tutişş şov başlıyor, abiler şrkı söölicek,dans edecek" demektir, tutiş zınk diye dikilir, bıcı yapılır, ben duş alırım, baba alır, bu arada babanın "havlu nerde, ne giyeyim" sorularına cevap verilir, Akşam yeemeği ayrı bi derttir temiz giyilen üst baş batar, tutişe bişey yedirme başarısız olur bu esnada baba karnını rahat rahat seçtiği, rahat rahat yediği yemeklerle doyurur, baba yarı aç kızı alır dolaştırır, Anne kişisi pek fazla yemekler arasında dolaşmadan 2-3 bişey seçer tam yemeğe koyulur muhteşem ikili gelir "hadi hadi"dir, mini disco başlıyordur, yalap şalap yenir, kıza acele tarafından meyve soyulup plastik bardaklarla alınır. Mini disco'da en miniler bile ablalara bakarak dans hareketlerini tekrarlar, bizim kız tepede dönen ışıklara bakar, sonra abilerin ablaların şovu seyredilir, samba gecesinde en öne kurulan babayı sambacılar kapar pistte oynatır, anne orda kopar, biten fotograf makinesi şarjına lanet eder, yorgun anne içkilerini, kahvelerini yudumlayan insanlara özenerek ailesiyle odaya döner, baba kişisi geceye devam etmek için yol yapmaya çalışır (bunu sadece doumgünüsünde başarır) kız uyutulur, anne biraz tv bakar, balkona çıkar yatar uyur.

geçiyodum uğradım...

2010-06-14T15:43:00.000+03:00

Az biraz vakit buldum... buraya mı yazsam yoksa kızın fotograflarınımı düzenlesem bilemedim. En azından bir başlangıç yapayım gerisi gelir diye düşündüm. Cuma günü annemlerin yazlığa geldik, zaten internet yok. parça parça yazarım eve gittiğimde yayınlarım diye düşünüyorum. Gerçi tek bir ağ var kuvvetli çeken ama o da muhtamelen suatının orta yerine etme isteği duyduğum dangalak komşudan çekiyor, neyse...
Efenim 23 nisan haftasonundan beri yazayım yazayım diye yanıp tutuşuyorum, üst üste çok şey birikti kayıt altına almak istediğim umarım toparlarım...
-23 nisan tatilinde kuşadasına gittik. Gidiş yolu okadar rahat geçti ki "ohoo dedim biz mayıs sonu antalyaya da böyle gider gelirsek ne ala" mevsim itibariyle denize havuza giren pek yoktu. hava ısıtsam mı? ürpertsem mi? kararsızlığı yaşıyordu. bu kısa tatille ilgili unutmak istemediğim birkaç ayrıntı var: öncelikle otel odasına girdiğimizde nereye geldiğimize anlam veremeyen tutiş sorusuyla koparttı beni "anne doktor yok dimi?" Yavrukuşum okadar çok korkuyorki doktordan. Doktorumuzun muaynehanesi ev gibi olduğundan kimsenin evine girmez oldu. Ayrıca benim doktorum için hastaneye gittiğimizde önce neresi olduğunu anlamadı fakat doktorun yanına girdiğimizde durumu çakıp avazı çıkarcasına ağlamaya başladı. bende onu giydirip süslemiştim doğumu yapan doktoru görsünde " ne güzel iş çıkarmışım uleyn" desin diye. Hoş imalat bize ait ama olsundu. Neyse hastane ortamına benzetmiş olacak ki böyle bi soruyla karşılaştık. Daha sonra odada alışma, inceleme, karıştırma turları atarken minibarı keşfetti zilli. boyu boyuna bir buzdolabı bulmak nasıl şaşırttıysa "vay nanınaaa" dedi. (vay canına) koca kişisiyle bunu nerden öğrendiğini düşünüp durduk. ( şaşkın anne ilerki günlerde kayyu'ya kulak kabartıp ne kadar çok"vay canına" dediklerini farketti). Gezdi tozdu, kumlarla oynadı, denize taş attı. Tek bir şeyde canımızı sıktı; hiç yemek yemedi. 2-3 günde bişey olmaz deyip eline elma, salatalık, ekmek vs. tutuşturduk. Bir günümüzü tarihi eser, müze gezisi olarak tamamladıktan sonra eve dönerken çalışmalardan, tatil yoğunluğundan bitmek bilmeyen yol canımızı sıktı. Dolayısıyla Antalya yolunu kara kara düşünmeye başladım. Hatta uçak filan ayarlayacaktık ama olmadı, saatler uyuşmadı.
-yılan hikayesine dönen, artık konuştuğum herkesin ööögk dediği evi boyatma meselesini 15 mayısa bir boyacı ayarlayarak halletmek istedik. eli yüzü düzgün akrabadan referanslı bi abiyle anlaştık. 1-2 gün öncesinden anam- babam yardımıyla evi toparladık anneanneye göç ettik. Ev toparlanınca, özellikle de perdeler kalkınca durumun nekadar kötü olduğunu varın siz düşünün 5 senedir boyanmayan, silinemeyen boyalı bir ev... utanç verici (niye açıklıyorsam?) Boyacı mıstaa abi o cumartesi babamın himayesinde boyaya başladı, tavanları boyadı, patlak çatlağı macunladı, salona tek kat sürdü gitti. Pazar sabahı tekrar buluşuldu, babamı koca kişisi eve bırakıp eğitime gidecekti. Eve girdiklerinde macunlanmış yerlerde boyaların patladığını görüp boyacıya "abi ne iş?" demiş, o vakte kadar uysal, halim selim olan mıstaa abi birden sapıtıp aldığımız boyaya, evin duvarına, babamın gözünün üstündeki kaşa, kısacası ota boka laf edip, toplayıp eşyalarını gitmiş. pazar sabahı yarım boyanmış bir ev, üstelik macunun kalitesizliğinden patlak çatlak, pis mi piss, dahası mevsim itibariyle boyacı bulunamıyor, dahası 2 hafta sonra tatil var hiç hazırlığımz yok! Babam sağ olsun her semtte, (çoğu ilde) arayacak bi tanıdığı var. hemen bir boyacı ayarlanıyor evin işi 1 gün gecikmeyle bitiyor. Sonrası yorucu bir temizlik faslı, anneannede çoşmuş tutişi eve adapte etme, tatil alışverişi, çamaşır, ütü, bavul vs. vs.
-Antalyaya gittim de kendimi güneşe yaydım, dinlendim,kitap okudum, gezdim tozdum, yedim, içtim, dağıttım sandınız dimi. Yok anacıım evde 1 ay boya badanaya rağzıydım yeterki tatilde şu bir cümle evvel saydığım eylemlerden birini yapabilseydim eğer...
Gidiş yolu bir önceki uzun yolculuktan dilimiz yandığından planlı ve güzel geçti. Tutiş her arıza verdiğinde meyve, oyuncak, kraker sunduk. bu uzun yolculuklarda en olmazsa olmazımız babamızın alırken benim bir ton laf ettiğim navigasyon aletimiz, hayır adam tamamen bir arkadaşında görüp özenip aldı, bu kadar işe yarayacağını bilseydim ağzımı kapatır " beyim iyisini bilir" derdim. hoş finike yollarında şaşırıp bizi uçsuz bucaksız portakal tarlalarına soktu ama olsundu, biz onu seviyorduk! Efenim biz bu alete mini dividi pleyırmış gibi davranıp leptopumuzdaki poko ve kayyularımızı yükledik. yolda kız su kaynattımı yan cama vantuzlatıp seyrettirdik.O da oto koltuğuna yayılıp bir de pambik bacaklarını bağdaş kurup seyretti. Favori çizgifilmi olan bebelere uzun yol için öneriyoruz, dividi pleyırınız yoksa ucuzundan empeüç çalan, muvii gösterten bu zımbırtılardan alın. Hem yollarda kaybolun macera olsun hemde bebeleriniz arıza yapmasın.:)

arkası yarın....

bisiklet...

2010-04-17T00:04:00.003+03:00

Küçük bir çocukken ne zaman babamın işyerine yada taksim tarafına gitsek haşimişcan'dan geçerken babamın birgün oradan bana bisiklet alacağını hayal eder dururdum. Eşşek kadar olduğumda bile buradan her geçtiğimde, kah çalıştığım yere gitmek için, kah gezmeye, kah taksime içmeye içimde kalan bu ukteyi hatırlar dururdum. Geçenlerde koca kişisiyle ne konuşuyorsak laf bu bisiklet cenneti olarak gördüğümüz geçide geldi oda demez mi "hep oradan bir bisiklet alınsın istemişimdir" diye.
İkimizinde içinde ukte kalmış mersem ama geçen haftasonu çıkarttık içimizden bir daha oradan geçmek bize koomaz!
Tutişim aşkımı alışverişmerkezinde bir oyuncakçıda bisiklete bindirmiştim denemek amaçlı, aman ne sevdi, inmek istemedi. Babanneside doğum gününde cebine harçlık verince, kendi harçlığıyla ona bisiklet alalım dedik. İçimizde kalan ukteyide çıkartmak maksatlı haftasonu soluğu haşimişcanda aldık. Hayal kırıklığı! var olan modeller zaten vasat, birde bu vasatlık oranın tozu, isi ile birleşmiş tam bir iğrençlik olmuş. karı- koca içimizde yaklaşık 30 yıldan beri ukte kalmış bisiklet cennetinden bir bisiklet sahibi olma hevesi puff diye uçtu gitti. Koca kişisi tutişe en uygun seçimin ilk bindiği, beğendiği bisiklet olduğunu savunup dümeni town sentır'a kırdı. Tutişi öğlen uykusu için anneannesine bıraktık. Biz bisiklet almaya gittik. Allahtan denediğimiz bisikletin kız rengi (pembeee) vardı, aldık çıktık. Hazır tutiş uyuyorken başbaşa kahve bile içtik. sanki kıza son model araba almışız, bende bir heyecan bir heyecan... Onun gördüğü andaki mutluluğunu düşündükçe içim içime sığmadı. Anneanneye zor attık kendimizi. Gerçektende sevinci görülmeye değerdi, epey bi inmedi üzerinden. Bisiklet bagaja sığmadığından arabanın ön koltuğunda eve geldi. Eve götürelim diye tutturmadı allahtan. Bugün hava güzeldi sabahtan biraz turladık bahçede. Yalnız bizim araba tam evlere şenlik oldu; bagajda puset, içerde araba koltuğu, bisklet, bilumum balon ve oyuncaklar, bir kaç ıvır zıvır daha tıkdıkmı hindistan otobüsleri gibi gezeriz semtimin ara sokaklarında...

yine kızımı mı kötüledim ne?

2010-04-06T16:48:00.002+03:00

Takip ettiğim blog sayısı arrtıkça kendi bloğuma yazmaya vakit kalmıyormu ne? kendi blogum bir kenara kalsın, bu bloglar benim dengemi bozuyor kardişim. aktivit anneler, hamarat anneler, bebelere çeşit çeşit yemek, pasta çörek yapanlar, kurslara gidenler, müziğe gidenler, yoga, platesçiler, fotoğraf üstadları vedeee bebeleri dünyanın 8. harikası gibi bahseden anneler... geriliyorum kaşıntı basıyor... ahanda açık açık yazıyorum: biz mal mal dolanıyoruz evde, tutiş dağıtıyor ben topluyorum, tutiş kirletiyor ben temizliyorum, tutiş acıkıyor ben doyuruyorum...Dışarı çıktığımız zamanlarda ise arabayı kullanabildiğim sınırları genişletmeye çalışıp o market senin bu market benim dolaşıyoruz. Hala otabana çıkabilmiş değilim. bir tek dün hava güzel diye hep önünden geçip içine girmediğimiz bir parka gittik, yavrum evladım yeni
doğmuş kuzular gibi seke seke dolandı durdu. Ayrıca bizimde geyik geyik aktivitelerimiz var: bilumum bakliyat ve makarnaları bardaktaki suya atmaca-çıkarmaca, yastıkları koltuğa dayayıp arabalara rampa yapmaca, alışverişmerkezindeki mağzalardan topladığız balonları satmaca, orgtaki en hareketli ritmi açıp etrafta dönmece...Bunların dışında tutişin en sevdiği şeylerden biri de dağıtmaca, Allahım ben hayatımda bukadar dağıtan bir çocuk daha göremem heralde, kıza düzenli ve yerinde duran herşey batıyor, hayır alıp oynasa gam yemeyeceğim, sadece dağıtıp bırakıyor. Bazen evin her bir metrekaresinde 2-3 ıvır zıvır oluyor. Hani şöyle huysuzun, mummynin bebelerinin odası gibi çekmeceli, raflı filan bir düzenimiz olsa diye hayal ediyorum bazı. Ama hayal olarak kalıyor sadece. Birde kızımın hala beceremediği şeyler var ki şu demin bahsettiğim bebeleri dünyanın 8. harikası gibi bahseden annelere versem acep şu kızı adam ederler mi? -Hala lazımlık ve klozete kılız, siniriz. (arada kıyafetiyle oturup bizi taklit edince havalara uçuyorum) -Hala bardaktan su içemiyor. -Hala kahvaltıda cicibebeli karışım yapıyorum, diğer ana öğünleri çorba yapıyorum. Oysaki katı şeyleri yemeyle ilgili problemi yok; meyveleri ısırarak yiyor, ayıcık şekeri bütün yutuyor. Ama yemek olsun kahvatılık olsun 2-3 yedikten sonra ağzında geveleyip tükürüyor. -AVMlerdeki jetonlu arabalar,a hayvanlara dururken çok ilgi gösteriyor gidip jeton alıyoruz, hareket edince tırsıp inmek istiyor. teraneler ya kendi kendine dönüyor sallanıyor, yada en yakındaki bebeye "gel bin boşa gitmesin bari" diyoruz. -Kızarmış patates, çikolata, haribo, yumurta çikolata, lolipop, kraker, sakız kısacası zararlı nekadar b.k püsür varsa acaip seviyor. mekdanılds ve börgırkingi 50 metre öteden tanıyor ve marketteki şekerleme reyonunun yerini ezbere biliyor. (Evdeki bir mekdanıls pipetini bile kırk kere soruyor " anne mekdanılds mıı?" diye aklı sıra ben evet deyince " hade patates yiyelim" diyecek. - Dışarda kimsenin elinde balon ve top görmesin illa onun olacak! -laptopda kayyu,poko, sayıcılar, dev ve kırmızılar, gazoon var, anası gibi okadar kararsızki çoğu zaman şunu aç bunu aç demekten hiçbirşey seyretmiyor. -Hala emziksiz uyumuyor, gündüz ortada görmezse problem yok, ama yatacağı zaman mutlaka istiyor.
Ben kızımı kötüledim isteyen okusun evladını beğensin , isteyen vah vah desin;)

Kardeşler giysin...

2010-03-11T14:04:00.004+02:00

Pi-nik kuş sayesinde hem tatlı bir blogger anneyle tanıştım hem de çorbaya azıcıkta tuz kattım. Küçülmüşlerimizi yıkadık... Tutiş kızımın gelmesine yakın bu minik giysileri nasıl yıkadım hazırladım, o zamanları hatırladım. 0-6 ve 1yaş giysilerimizi ufak tefek oyuncaklarımızı ayrı ayrı poşetleyip hafta sonu Anne duru'ya bırakacağız inşallah. Tutişe'de anlatım sabah ortalıktaki giysileri yıkamak için makineye atarken, epey bi söylendi "kadessler giysiiin" diye... Türkiyede yardımların doğru yere ulaşmamasının verdiği tedirginlikle birkaç kez mailleştik olmadı telefonda konuştuk. Yollayacaklarım çok matah şeyler değil, özellikle kızımın mevlütünde gelmiş bi sürü örgü yelek patik var hiç giydirmediğim ama isterim ki Elazığ'da köylerde ihtiyacı olanlar varken ziyan olmasın bunlar. Tavsiyem sizde bir iyilik yapın... sıkılmış, bunalmış kafaya acaip ilaç gibi geliyor.

iyi- kötü-çirkin

2010-03-08T15:16:00.001+02:00

İnci tanem tutişim iyice dillendi. Bazen okadar şaşırtıyorki beni anlatamam. birkaç gün önce sabah kahvaltısı için tereyağını çıkarmıştım buzdolabından kaşla göz arasında almış tezgahtan "üütas, üütas"(sütaş) diyor. Geçenlerde kokokola hediyesi penguşi severken bana "bu gözü, bu aazıı, bu ayaklayııı"diye gösteriyor son olarak penguşin totosundan sallanan kokokola etiketini tutup "bu koya" dedi, orda koptum. Bu küçük insanlara tv faydalımı zararlımı bence çok derin tartışılır. Bizde genelde açık tv, zaten o beğendikleri dışında pek bakmaz; reklamlar, gece bahçesi, poko, pepe, hayvanların sırları ve gazoon favorileri bunların haricinde ancak oynak bir müzik çıktımı dans eder. Birde ilginç bağdaştırmaları var, markette rafa eğilmiş çarşaflı kadını görünce "amin ami yapıoo" dedi, burda da çarşaflı kadın kopmuştu. Hani plastik komik insan figürü foto çerçeveleri vardır ya bize de hediye gelmişti yıllar evvel, gelin olanda benim kellem damatta koca kişisinin kellesi var (dogal olarak) bu iki zat tutişin en sevdiği oyuncakları onları öpüştürür, yanyana uyutur, hayvanlara bindirir, el ele tutuşturup "peeenseee" oynatır, bebek arabasına koyup dolaştırır... bende ne güsel evladım kendi kendine oynayabiliyor diye sevindirik olurum. Hafta sonu bir yerlere gideceğimizi anladığı zaman babasının elinden tutup kaldırıyor "baba külop giysin atta gidelim" diyor. Bu kilot giyme meselesi nasıl çıktı anlam veremiyorum duyanda sancak ki evde donsuz dolaşıyoruz atta giderken giyiyoruz. -mi -mu kullanarak soru sorması beni çok güldürüyor bitti mii? geldi mi? düttü mü? Birde kıza mütemadiyen "dikkat et düşersin" dediğimizden mutelif oyuncaklarını koltuğun, masanın kenarına koyup "dittat et düseysiin" diyor.

Küçük insan tutiş böyle bilmiş, bitirmiş hallerini lazımlığına karşı kullansa daha bi mutlu olcağım gerçi. "Annem otuuuy" diye beni oturtuyor benim iki üç ıkınmamdan sonra hemen "anne beeeez" diyor, (burda bez tuvalet kağıdı oluyor) şakadan siliyorum kendimi, ben kalkınca "bay bay kakalaay" deyip hazneyi boşaltmamı istiyor. Buraya kadar herşey çok hoş, yalnız iş kendisine gelice ağlayarak kaçıyor bu 2. lazımlığımız ilki ucuz yollu koca delikli bişeydi heralde poposu tamamen içine girdi oturttuğumda (ki bu 16-18. aylardaydı) bundan mı tırstı nedir? Zaten klozet tam bir fiyasko, baba kişisi pek hijyen takıldığından çocuk ne zaman klozete yaklaşsa "elleme, dokunma pis kızım" dediğinden klozete 2 karış kala duruyor tutiş. Keşke her sözümüzü bukadar dinlese. lazımlık salonun baş köşesinde duruyor bizim evde, amaç alışsın, maşallah tüm bebekler, hayvanlar, arabalar, anne, baba içine z.çtı bi bizim kız oturmadı üstüne. Bide çok seviyor belki ısınır diye igıllpigıllı bu seferki lazımlık. Kötü huylarının arasında birde çok dağınık bir kız olması var. Çok seviyor dağıtmayı, ben hayvanları toplayıp kutusuna koyarken o legoları dağıtıyor, yetmiyor çay takımını çıkartıyor, yetmiyor çekmece açıyor birşeyler çıkartıyor.

Çirkin hallerine gelince; son 1 haftadır geceleri saat 2 veya 4 gibi uyanıp bir daha uyumamak için zırıl zırıl ağlaması. Önceleri bir rahatsızlığı mı var diye düşündüm. Ama şımara şımara ağlamasına bakılırsa bir yeri ağrımıyor. Genelde 1 saatin sonunda çileden çıkıyor ya kendi haline bırakıp bir yerlere kıvrılıyor yatıyorum yada uyutana kadar sallıyorum. Hafta sonu 1 geceliğine istanbul'a yakın biyerde kaplıca tatili yapan anneanne ile dedenin yanına gittik yorgunluktan bu gece uyanmaz diye düşünürken en beter gecemizi yaşadık, annem bile şaştı duruma. Birde onu susturamadan koca kişisi başlamadımı "yok üstünü niye çok örttün terlemiş, yok kaloriferi niye kısmadın? 2 gündür kaka yapmadıysa zıçtıran şurubunu niye almadın?" Annemler olmasa valla ikisinide bırakıp kaçacaktım o denli gerildim... Bu şımararak ağlama meselesi reklamlarda çikolata gördüğünde de var. ( hele o "bugün birşey yapamadım dışardan söyledim" diyen zilli yok mu?) günde bir tane o reklamdaki "pitikaa"dan (çikolata) götürüyor. Çubuk ve balık krakeride çok seviyor, çubuk diyemediğinden buku yada boku diyor. Markette "bokuuu bokuu" diye zırlayınca tanımamazlıktan geliyorum kendisini. Bu kadar şımarması beni deli ediyor, çünkü dışarda zırlayan çocuklardan haz etmediğimden genelde dikkatli davranıyorum. eğer alacaksam o istemeden ben alıp "evde bundan yok bir tane alalım" diyorum yada o mamüllerin bulunduğu raflardan geçmemeye özen gösteriyorum. Ama bazen bu metotlar uygulama dışı kalabiliyor malesef. Hani yurtdışından yazan blogger anneler bahseder ya ordaki çocukların türkler kadar zırlamadığından işin sırrı ne? biz nerede hata yapıyoruz çok merak ediyorum doğrusu.
Yazmaya vakit bulursam bi ara kendimle ilgili de iyi- kötü-çirkin yazmak istiyorum. inşallah diyelim...

geldüüm*....

2010-02-08T18:07:00.002+02:00

Hiç bukadar uzun bir ara vereceğimi tahmin etmemiştim başlarda. İşin ilginç tarafı, mayıs ayından beri geçen bu süreyi uzun uzun anlatmam lazımmış gibi her "hadi yazayım" dediğimde üşendim, lafları toparlayamadım. Sonunda geçmiş geçmişte kalsın dedim ve bi gayret kahvemle leptopumun başına oturdum.Mayıstaki son yazımda bir leptopum bile yoktu oysaki. Ama bu geçen sürede ucuz yollu bir leptopum, artık 6 aydır emilmeyen göğüslerim, mini mini anti-depresan haplarım, hala boyanamayan ve hala satılmayan bir evim, cıgıl cıgıl bir arabam, çığrından çıkmış teribıl höribıl tuu olan bi kızım, genelde anlayışlı ama işten bir okadar kaçan kocam oldu.
Ne çok şey oldu oysa hiçbirşey olmamış gibi, doğumdan sonrası bende iptal, çoğu şey silinmiş kafamdan. En acısı tutişimin hallerini hatırlayamamak. Tırım tırım düşünüyorum 6 aylıkken neler yapıyordu? geçen kış nasıl geçmişti? ne zaman alışmıştı odasında uyumaya? Ama kafayı vıcık vıcık sıcak bir ağustos günü kırdığımı çok net hatırlıyorum. Tutiş uyumamakta inat etti, oysaki olabiler bi durumdu, ama bende kayış koptu deli gibi bağrındım evde, ben bağırdım tutiş ağladı, karşı komşu kapıyı çaldı, "çocuğa bişey mi oldu" dedi. "yok" dedim ağlaya zırlaya. Zaten akabine pişkolocik amcanın yolunu tuttuk. Baktık terapi merapi bende kar etmiyor, emzirmeyi bırakıp ilaca başladık. Ne oldu? e o günlere nazaren daha aklı başında bir insan oldum, sakin, ağlamaz, şükürbaz hatta düzenbaz...En büyük hayat derslerinden birini Eylül ayında aldım. Sel suları alıp gitti ya dila bebeği annesinin kollarından, çook üzüldüm ama hiç ağlayamadım ya, işte o günlerden sonra hayata bambaşka bakmaya başladım. En başta kızım sonra sevdiklerim sağ olsun sağlıklı olsun gerisi tırıvırı.
Tutişten bahsetmeye başlasam biraz diyecektim ki kendisi uyandı:) zaman içinde bahsederim inşallah. Hayat raydan çıkmasın yeterki.

*(tutiş ööle diyo)

dip dot: yazmadığım bu zaman diliminde beni merak eden, arayıp soran tatlı anne mummy'e ve "bir yerlerden başlamak gerek" dediğimde hiç yorum beklemezken beni şaşırtan püstüklü mama'ya çok teşekkürler.

bir yerlerden başlamak gerek...

2010-02-07T01:13:00.000+02:00

ama nerden?

Ben her bahar böyle olurum...

2009-05-08T22:44:00.001+03:00

Her mayıs ayı geldiğinde yıllardır bana bi haller olur, hoş son bir senedir her ay, neredeyse her gün bana bir haller oluyor ya neyse... Doğduğum bu ayı hiç sevemedim nedense...
Servise giden yeni laptop harbiden bozuk çıktı geri aldılar . bu iyi bir gelişme keza “bozuk felan deil totondan uydurma” deselerdi koca kişisinin dilinden çok çekecektim. Bu süre zarfında idare edelim diye verilen hacer laptop tutişin elinden çok çektiği için yeni alacağımız alet minumum fiyatlarda olacak kesin.
Ayrıca bulunduğum ilçe ve siteden nefret eder boyutlara geldiğimden, bir komşumuzun evimize talip çıkmasıyla son 1-2 haftadır nerede oturalım telaşına girdik. komşu evi kirlayacakmı satın mı alacak derken bütçeyi denkleştiremediklerinden vazgeçtiler. Tabi bu benim buradan kurtulma çabalarımı daha bi kamçıladı. Adi şerefsiz ve bilumum analı avratlı küfürlerimi hakeden kooparatif tapuyu verirse satacam kaçacam valla. 10 senedir anamdan emdiğimi burnumdan getirdi it soyları. Ağzımı bozunca hatırladım: bloga nedense bozuk bir ağızla yazar oldum ya geçenlerde eatnes “ bir an şüphelendim başkasımı yazıyor diye” dedi :P (yok anacım sadece kafayı nekadar sıyırdığımın bir dışavurumu bu) Bu evden kurtulma olayına girmeden evvel evi boya yaptırmak için bir boyacıyla anlaşmıştık, komşuların gazıyla adamı iptal ettik., şimdi tekrar çağıracağız. Allahım, Allahım nasıl gözümde büyüyor anlatamam. Hoş badana esnasında annemlerde olacağım fakat evi tekrar yerine oturtmak beni gerim gerim geriyor. Bu arada tutişe aldığımız mobilyanın kokusu çıksın, boya olsun derken arada odaya girip tutişle figürleri seviyor, oyun oynuyorduk. Neredeyse müze gezer gibi bakıp bakıp çıkıyorduk, dehşet bir hata yapmışım şimdi anlıyorum. Hafta başında daha fazla boyayı beklemeyeim diyerek mobilyaları silip yatağını filan yerleştirdim. Ben salak kibin nasıl ayrı yatacağımı düşünürken Tutiş kararını çoktan vermiş bile orası onun “oyun odası” olmuş. 5 gündür sadece bu öğlen (oda çok uykusu geldiğinden) yeni yatağında yatırabildim. Tüm uyku vakitlerinde tam uyutup iyice dalmasını bekliyor sonra yatağa koyuyorum, anında gözünü açıp, tıutanarak ayağa kalkıyor ve şakımaya başlıyor. Ben bu zilliyi nasıl yeni odasına alıştıracağım bilmiyorum, birde nasıl emmeyi bıraktıracağım bunuda bilmiyorum artık aklı eriyor ya canı isteyince hemen t-shirtümü açmaya başlıyor, akrobatik hareketler eşliğinde emiyor. Emmek için uyandığında ağlayan zırlayan bir bebek de olmadı hiç yanımda yattığı beşiği prinç olduğundan gece debelenmeye başlar başlamaz beşiğin sesine uyanıp emziriyordum dolasıyla bir sıkıntısı yoksa 2-3 kere uyanıp, emip tekrar uyuyordu. Eğer Yatağında yatırmayı başarabilrsek bu emme seyansları nasıl olacak merak ediyorum doğrusu.
Neyse uzun lafın kısası şu sıralar koca kişisinin laptopuna kalmışken birde yakın bir zamanda boya-badana olayına gireceğimden bir süreliğine yazmayacağımı belirteyim. Akşamları laptopu elegeçirince ancak readerımdaki blogları okuyabilirim sanırsam. Fırsat bulursam yazarım. Herkeş kendine iyi baksın.

one more try...

2009-04-17T23:46:00.002+03:00

- eski şarkılardan gerzek başlık yapmacaya devam...
-Koca kişisi sırf ben mutlu olayım diye bana yepisyeni bi laptop aldı. Eskisini kastırmadan çalışmıyordu bide virüs girdiydi şahdı şahbaz oldu. Ama ben problemli kişilik, o yeni laptopda bile 2 cansıkıcı hata buldum bile satıcı mağaza servise yolladı:( banada idare etmem için bi hacer yollamış sa olsun varolsun.
-Kızımın oda takımı geldi. Şimdilik ufak tefek eksikler dışında güzel gözüküyor. Yatak bazasına çekmece istememiştim adam komuş! Eksikleri bitince foto koyarım fakat şimdiden söyleyeyim ki bebek odasında yeni bir trent oluşturacağız :)) 1 haftadır kokusu hala gitmedi, hoş mayıs başında boya yapılacak ev o zamana kadar dursun boş boş. Tutişle nasıl odaları ayıracağız oda ayrı bir konu..
- Tutişim aşkım şekerparem ilk hastalığını geçiriyor (geçiyordur umarım) ilk ama hastalığın adı 6. hastalık. Geçen cumartesi ateşlenmeye başladı ara ara 3 gün boyunca ateşlendi. Ateş 38'i bulmadığından doktoruyla telefonda 2-3 görüşmeden sonra "diştendir" dedik. ateşin bittiği günün 1 gün sonrası göbeği ve göğsü benek benek oldu. ama cildinde pürüz yok. Ben hemen annemi kaynanamı yengemi cemicümleyi aradım. ama akşam üstü benekler birden yok oldu. ertesi günü her tarafında belirdi..hemen doktoruna gittik. Birde ben salak kibin bu çocuga 1 yaş için doktorun istediği tahlilleri yaptırdım ateşli günlerin ardından bu beneklerden evvel, tabi çoğu değerler sapıtık çıktı. Hastalığın ardından bir daha kan alınacak, canı yanacak minik kuşumun. Hani derler ya çocuğun hastalandığına yanmam huyu değişti ona yanarım aha işte aynen öyle hissediyorum. Mülayim , uyumlu tutiş gitti yerine ota boka mızıldayan tutiş geldi. Birde tüm analara tavsiyem: tecrübeyle sabittirki, çocuğun iyiliğinden bahsettinmi ister dilini ısır ister g.tünü kaşı , ister felak nas sureleri oku çocugu illa nazar ediyosun. bu hastalıkdan daha 2 gün evvel sigortacımız geldi, tutişin sağlık sigortasını yenileyeceğiz... Bizim doktor tutişi nöroloğa, ortapediste, gelişim uzmanına gösterttiği için ve bunların herbiri prof. felan olduğundan baya masrafımız arttmış ilk sene. adamlar haklı olarak indirim yapmadıkları gibi sorgu sual ettiler bu kadar doktor sonucunda çocukta bir hastalık olup olmadığını.. bizde karı koca neyi kime ispat etmeye çalışıyorsak tutişin 1 yıl boyunca burun akıntısı hariç hastalanmadığını söyledik. Ahanda halimiz budur 1 haftadır hastalıkla cebelleşiyoruz..
- Şu sıralar çok hastalık haberi aldım, okudum. İremciğe, nehire, aliye, aslıya, mehmed kaana ve tüm hastalara, tutişim aşkıma acil şifalar diliyorum. Son olarak diyorum ki Allah tüm yavruları korusun kollasın.Amin.
- haa unutmadan eatnesim biberim, beni ödüllendirmiş sağ olsun varolsun. Bende sevdiğim bloglara şöyle bir tanımlama yapayım: google readerı açtığımda eatnes, mummy, koyubeyaz, huysuz, su gibi, anne ve bebişi yazı yazmışsa diğer arkadaşları okumadan onları okuyorum sonra sıradakileri. Bu arkadaşlara bende ödülneyin veriyor, zaman kısıtlığından bu ödülümü haber veremiyorum, tahminimce okuyolardır kendileri zatii. Birde hiç okumadığım yada karşılaşmadığım blogger bana yorum yazmışsa veya bu saydığım arkadaşlara yorum yazmış ve bu yorum hoşuma gitmişse, mutlaka listeme ekliyorum, takip ediyorum.

rock me amadeus...

2009-04-07T23:40:00.003+03:00

Nerden başlasam nasıl anlatsam … diye bir giriş yapsam “anaa bodruma mı gittin” diyecek 2-3 okuyanım var biliyorum. Nerdeee? Ama bende vakit yok, yazacak şey çok siz bunu biliyormusunuz?
- Tutişim biricik aşkıma seçim günü, doğduğu günden 2 gün evvel parti yaptık. Bendeniz evlenirken düğündernek istemeyen 1 yıl sonrasında pişman olan kişilik kızım için bu pişmanlığı yaşamamak adına şahane (banagöre) bir yeri ayarlayaraktan 30 kişilik minik bir parti yaptı. Daha parti başlamamışken bitmiş olan anne kişisi mal mal ortada dolanmaktan bir halt anlamadı ama neyse… O sabah erkenden babayı yolladık oy atmaya. Adam eve geldi binbir küfürle… Oy atacağı sınıfın kapısında duran 1-2 denyo yüzünden “aman koluma çarpmasınlar” diye kenardan geçerken yepisyeni montu takmış kapıya yırtmış azcıkın. Adamı sakinleştirdik, kahvaltı ettik Tutişi uyuttum, ben oy atmaya gittim. 1 saat evvel 2-3 kişiden ibaret olan sıra ben gittiğimde 25 kişi olmuştu. Beklesem tutiş uyanacak kesin, eşim hala sağ elini kullanamadığından tutişi beşiğinden alamıyor. Bende sıranın en arkasından başladım izin istemeye “bebeğim var evde, rica etsem sıranızı verirmisiniz?”… Tüm sıra izin verdi. Ortada olan bir kadın “hayır” dedi. Müşkül durumumu tekrarladım. “ben her gelen bebekliye sıra versem ohoo, benim vaktim kıymetli” dedi. Eşime telefon açtım “çık gel” dedi. Son kez kadına dönüp “birtek siz karşı çıktınız, hala karşımısınız, oy atamadan gideceğim” dedim. “bana şantajmı yapıyorsun, izin vermiyorum” dedi küstahça. Tek kelime etmeden, oy atmadan çıktım. Canı yürekten de yardım sitediğinde tek bir kişi bile bulamaması için dua ettim, inşallak dedim! Gerçi sonuçlara göre benim oyum bişii değiştirmiyecekmiş gördüm.Bende eve geldim eşim gibi küfürün biri bin para… Eve gelip uyanmış beşiğinde kalmış tuucik’i aceleyle giydirdim, anneanneye gittik. Ev ahalisine kızı emanet edip saçlara fön çektirmeye gittim. Oradan partinin yapılacağı mekana; tutişin 1 yılını anlatan 5 dakikalık bir film hazırlamıştım, cd formatını okuyacakmı diye deneme yaptım. Ordan fotograf stüdyosuna gittim ayarladığım saati tutturamadığımız için çekim yapabilirlermi diye sordum, hemen gelin dediler. Eve çıkıp tutişi giydirdim, apar topar stüdyoya geldik. Tutiş kız şaşırdı afalladı, fotograf çekilcek kız böm böm bakıyo. Yaklaşık 1 saat yapmadığım şaklabanlık kalmadı, yanımda annemle koca kişisi var fakat biri elden biri belden sakat olunca kızı o platformdan şu platforma koymak bana kaldı. Neyseki 15-20 kare hoş poz çıkarttık. Eve geldik yemek yedik, apar topar parti mekanına geldik. Bilindik bir dondurmacının vip salonu bu mekan, sadece biz vardık. Davetliler geldi, tutişin kısa filmi izlendi, akabinde pasta kesildi, yenildi içildi, hediyeler verildi, çocuklar zıpladı hopladı. Doğum günü bitti! Anne kişisi hiiç bişey anlamadı. Üstelik sonraki 2 gün iğrenç derecede kendime küfür ettim durdum 2 sebepten ötürü. Sen herbişeyi ince ince ayarla organize et, fotograf makinesini akıl edip de birine öğretmedim video, fotograf çeksin. Pasta gelirken alelacele yegenime verdim. 3-4 kare elle tutulur fotograf var. Sonrasında da video çekmeyi akıl edemedim yorgunluktan, kargaşadan. Birde pasta düğün pastası gibi geldi resmen hönk oldum, alevler dumanlar gırla… biz bu pastayı ana- baba olarak üfledik Allahım bir kulun da “iii ki doodun tuutiş” diyemez mi? Yok anacım banada kal geldi. Sanki 50 yaşındaki kadının doum günü, kuru bir alkış. Neyse bu konuda yeterince ana avrat gittim ötesini boşverin.
-Doğumgününün sonrasında bu kendime kızdığım günlerde beni mutluluktan havalara uçuran bir şey oldu. Düşünceli, ince kişilik, güzel insan Zeynebciğin annesi koyucuğumbeyazcığım tutiş kızıma çok cici bir hediye yolladı. Hem beni çok mahçup etti hemde çok duygulandırdı. Beni kızdıranlara da, mutlu edip sevindirene de özel dualarım vardır yazının başlarında okunduğu üzere. Koyucuğumbeyazcığımada dua ettim tez vakitte o da çok mutlu olsun diye, bir de hem kızı hem kendisi umarım gönlünün güzelliğinde insanlarla karşılaşsınlar, kötülere denk gelmesinler diye….
-Geçen perşembe günü eşimin işi için gideceği yerler mummynin evine yakın yerler olunca güsel, çok güsel bir buluşma gerçekleştirdik. Allahım o cimcime Ece ne tatlı ne tatlı (maşallahx41) anlatamam. Yiyecektim o yanakları valla, fakat tutişimi poç poç öpenlerden çok rahatsızlık duyduğumdan usluca seviverdik Ece kızı. Hepi topu 2 saat kadar görüştük ağır abla ece tutişle beni süzdü süzdü durdu. Benimki de bir okadar rahattı ki beni bile şaşırttı. Mummy de çok tatlı bir anne, içinin güzelliği dışına vurmuş derler ya o cinsten. Tabiî ki çoğunlukla kızlardan konuştuk:) Bizi ağırladıkları için teşekkür eder, bizde onları ağırlamaktan büyük zevk duyacağımızı tekrar belirtiriz.

Bu son belirttiğim iki güzel olaydan dolayı bloguma daha bir sevecen davranmaya karar verdim. Yazamadığım zaman içim içimi yer oldu. Ama Tutiş kız öyle çoştu ki, evin içinde fır dönüyoruz valla, yürüme yok ama emekleme tam gaz. Öğle uykusu da neredeyse 1 saate düştü, dolayısıyla vakit bulamıyorum.
Tutişimin doğum günü kutlayan, hatta kutlamayı içinden geçirip de unutan herkese teşekkür ederiz
Sevgi-saygı…

NİCE YILLARA TUTİŞİM!

2009-03-31T10:43:00.006+03:00

Canım kızım,
Bugün senin doğum günün... Herşeyden önce Allah'a binlerce milyonlarca şükür ki senin gibi tatlı bir kız bağışladı bize...Allah bahtını güzel etsin canımıniçi, seni kem gözlerden sakınsın, ömrün boyunca sağlık ve mutluluk versin...Allah acılarını göstermesin annem... Allah hep hayırlı kişilerle karşılaştırsın, hep hayırlı işlerle uğraştırsın seni bebeğim...Seni ne kadar sevdiğimi anlatacak kelimeleri bulamıyorum, sen benim için çok kıymetlisin... Tüm dualarım seninle hayatımın anlamı...

Sadece bugüne özel buyrun tutişim: ----------------------

filem geldi...

2009-03-20T16:26:00.005+02:00

ibeking'in şu postunu okuyunca, kendisine bir mail attım. İnce düşünceli ibek bana hemen bir file yolladı,şirin yengeç mandalıyla:) paket dün annem bendeyken geldi. Annem de hemen eskilerden anlattı, "benimde filelerim vardı yıkar yıkar kullanırdım, şimdiki gibi poşet bolluğu yoktu" dedi. Evet anne, poşet bolluğu var ama evlatlarımıza nasıl bir dünya bırakacağımız da meçhul. Keşke herşey eskisi gibi olsa; doğa temiz, hava temiz, meyve sebze hormonsuz olsa...

Tutiş kızla market alışverişi biraz zor oluyor, apartmanın girişinde 10-14 basamak var ve ben arabayla tutişi kaldır indir helak oluyorum (11+ 8=19 kg) alış veriş torbalarını apartman kapısına stopper olarak koyuyorum, asansöre girene kadar poşetler yerlerde sürünüyor. Eve gelice de mutfağa koymaya iğrenip balkona atıyorum poşetleri ve ordan boşaltıyorum. Şimdilik filemi pis yerlere koymaya hiç niyetim yok. Marketten minumum poşetle çıkıp yine elimden geleni yapacağım fazla poşet kullanmama hususunda. Yaz gelince, tutiş yürüyünce, bir elimde kızım, bir elimde filem marketten döneceğimiz günleri hayal ediyorum...

Ayrıca paketin geldiği kargo poşetinde ne güsel tesadüfdür ki şöyle bir duyuru vardı. işyerinde bolca kargo poşetiyle haşır neşir olan arkadaşlara duyrulur.

oye mi canto....

2009-03-11T14:47:00.006+02:00

Anam bir bünyeyi dinlendirin beee! (lütfen bazı arkedeşler alınmasın üzerine hehehe) Çoluk çocuğun ve benim gözüm önünde iki dakikada işi pişirdiler, terbiyesizler. Daha 1 aylık bebeleriniz uçmaya başlamadı, hoş 8. kattan nasıl salacaklar kendilerini o da ayrı bir merak konusu. Bu arada görüntüden de anlaşılacağı üzere balkonu b.k götürüyor. Kiracılar rahatsız olmasın diye yıkayamıyorum. görüntüden nerede oturduğumu keşfeden olursa beri gelsin parnak kaldırsın, zira koyubeyazın nerede oturduğunu seneler evvel (daha zeynebcik doğmamışken) blogunda yayınladığı bir fotoğrafdan keşfetmişdim, bu vesileyle kaynaş olduk ama bir türlü görüşemedik. Yine görüldüğü üzere ev yol üstünde sayılır, bu çoğu zaman bize bir avantajken şu sıralar dezavantajlarını bizzat yaşıyoruz; dakika başı bir seçim otobüsü geçiyor, beddua etme sonucunda başımıza gelen kazadan mütevellit zaten bela okumayı sevmeyen kişiliğim bu seçim tantanasına anaavratatkısrak dümdüz gidiyor. Tutiş ondan gizli içerde çümbüş yapıyoruz zannedip uyanıyor ve el çırpmaya başlıyor. Güç bela uyuttuğuma mı yansam daha uyuyalı 30 dakika olmadığına mı sövsem bilemiyorum. Ee kızcağiz zırt diye uyanınca ne bana vakit kalıyor ne de iş bitiyor.

Koca kişisi iyileşti sayılır, kol hala alçıda. Bileğinden daha çok kaburgaları ve diğer burkulan, darbe yemiş yerleri ağrıyor. Birde iş sevdasından mı evdeki dırçoz (hem dırdırcı hem paçoz) hanımdan mı, yerinde saniye durmayan bebeden mi sıkıldı bilemem o haliyle işe gidip geliyor. Zaten tutiş sabah 5-6 nadiren 7 gibi kalktığından bende 6 da kalkıp işe gidecek olan kocaya kahvaltı hazırlıyor, gömlek ve pantolon düğmelerini kapatıyor, ayakkabılarını bağlayıp “hade kazasız belasız git-gel..” deyip yolcu ediyorum.

Tutiş hanımın odamızda yattığı beşik artık güvenlik sorunu yarattığından ona bir oda takımı beğendik, gelmesi 1 ayı bulalacak, 1-2 haftada kokusu çıksa bizi zorlu bir ay bekliyor demektir. Küçük hanım koltuklara tutunup kalkıyor, ellerini bırakıp “bana bişiicik olmaz” edasıyla salınıyor, hatta ayağını koltuğa atıp üstüne bile çıkıyor. Beşiğinde bu tutunarak kalkma işini başardığında kenarı göğsünün altında kaldığı için acaip zırt atıyorum, gündüz uyuttuğumda beşiği bizim yatağa yanaştırıyorum. Gerçi bu sadece küçük bir tedbir arka kısmı boş kalıyor bu seferde ama cibinlik olduğundan o tarafa hiç yönelmedi şimdilik. Bugün yarın arka tarafta kalan cibinliği bir şekilde kurdelelerle bağlayıp sabitleyeceğim yani o taraftan düşmeyi başarsa bile ağa takılmış balık gibi olur bizim kız.

Sipariş ettiğimiz oda takımı bir büyüyebilen yatak, 3 kapılı dolap, oyun masası aynı zamanda oyuncak sandığı ve bir raf askılıktan ibaret. Şifonyer icap ederse şu an onun eşyalarının bir kısmını koyduğum kikea şifonyeri devreye girer diye düşündüm. Mobilyalar beyaz olacak. Bu mobilyacılardaki gelişmişlik beni acaip şaşırttı, istediğin figürü, karakteri uygulayabiliyorlar. Bazıları dijital baskı, sıvama metoduyla hallediyor. Bizim beğendiğimiz firmanın ressamı varmış, figurler el işi yapılıyor. İlk önce duvar kağıdı ve bordür katoloğundan şimdiki konseptimiz olan :P kelebekli çiçekli bir bordür beğendik bu figürlerin mobilyaya da çalışılmasını istedik. Eve gelince içime sinmedi, zaten yavru bir senedir kelepeklerin içinde, bordürlerde amerikanyalardan sipariş edileceğinden pahallı. Ben bütün gece düşün taşın… ertesi gün adama telefon açıp bordürden dolayısıyla karakterlerden vazgeçtim dedim. Peki ne istiyonuz diyen adama “gece bahçesi” deyince, adamda bana “hönk!” dedi. Karakterleri mail atacağımı söyleyip tutişin çok sevdiği iggle piggleları , upsy daisyleri, maka pakkaları ve tabiî ki tomblibooları internetten toparlayıp adama mail attım. Allahım umarım abuk bişii çıkmaz, bu fikir beni çok heyecanlandırdı. Çünkü her bebenin odasında olan winnie, barbie ve ayıcık, tavşancıktan farklı olsun istedim. Nurge bacımıza da bir ricada bulunup İngilterelerden gelirken bize gece bahçesi temalı duvar stikerları, saat, lamba ve türlü ıvır zıvır getirmesini istedik, bununla ilgili de internetten arayıp bulma çalışmalarımı bitirip ona neler istediğimizi mail atacağız.

Tutişim biricik aşkımın doğum gününe günler kaldı. Doğum gününü nasıl kutlayacağımız şu an belirsiz. 4 Martda ilk dişi çıktı, biraz geç oldu ama olsun. Sadece 3-5 gece uykusundan zırt pırt uyandı onun dışında ateş filan yapmadı şükür. Profil fotoğrafımdaki tek dişli bebeğimi söz verdiğim üzere ona verdim. 33 yıllık oyuncak ve sağ kalan tek oyuncağım. Dişinin çıkmasıyla birlikte kızda bir azgınlıktır gidiyor Allah hayır etsin. Bu sabah gazeteliği karıştırıyor diye parmak salladım o da döndü bana salladı:=) artık çoğu şeyi anlıyor, işine gelmeyenleri anlamıyormuş gibi yapıyor, önlük takmaya illet oluyor, meyve haricinde yemeğini yiyor, en çok çorbayı seviyor, en sevdiği oyuncak masalcı tırtılı, çirkin oluyor, bir bir söyliicem yapıyor, müzik duyunca alkış yapıyor, el ele tutuşmadan dans etmiyor,ben beşe kadar sayarken o tek tek parmaklarımı sayıyor, her şeye “ayyyyy” yapıyor özellikle sabah kuşlara günaydın demek için balkon kapısına geldiğimizde, genelde sürünüyor komando misali, çok nadiren emekliyor, yattığı yerden doğrulup oturuyor, koltuğa tutunup sıralıyor, koltuğa çıkıyor, sesli bir oyuncağın düğmesini bir kere göstermek yeterli oluyor, banyo yapmayı çok seviyor. Baba, dede, mama, meme, attım diyor, birde cicicannesinin ismini ayte olarak söylüyor. Baba, dede neredeyse 6 aylıktan beri kolayca söylüyor. Anlam veremediğim bababey birde mamambi var babanne demek olabilir. Bazen söylediklerimi tekrar ettiği oluyor ama devamı gelmiyor, anne’yi çook zor söylüyor. İşaret parmağıyla her şeyi gösterme huyu var şu günlerde. Aklıma gelenler şimdilik bunlar.

Uzun süre yazamadım ama maşallah pek bi döktürdüm ayol. Başlık aklıma gelmedi saçmaladım ama olsun pişman değilim;)

Taklaya geldik...

2009-02-20T23:13:00.002+02:00

Geçen hafta Perşembe sabahı yine kargalar kahvaltı etmeden kalkmıştık tutişle, babayı yolcu edip günlük geyiklerimize başlamıştık. Sabah şekerlemesine az kala arkasından zırlayarak yolladığımız baba telefon açıp işe giderken servis aracının kaza yaptığını bişeyinin olmadığını söyledi. Ahanda o bişey yoktan bir haftadır imanım gevredi. Ben bu haberin üstüne bir kahvaltı yapıp, tutişi uyutup, annemi aradım. Annem kocamı, kocam ağabeymi falan filanı arayıp ortalık karışınca zor organize olup yengem (cicianne) tutişe bekmaya geldi bizde anam babamla hastaneye koca kişisinin yanına gittik. Adam sabah 7.15 de kaza yapıyor biz yanına vardığımızda saat 11 civarı!! Anam bide ne göreyim bizimki tam bir kazazede! Yüzgöz yarabere, kolda buz torbası, gömlek yırtık, pantol çamur içinde. Servis ciddi ciddi takla atmış 4 teker havada kalmış, benimki baygın çıkmış, ambulansta 2. kişi olaraktan oturtularak götürülmüş, Göztepe sskda olmadık çileler çekilmiş rontgenlerle birlikte, şirketten arkadaşları gelipde bunu özel ambulansla badem hastanesine götürmüş. Ben bunları duyunca bir an beynim durdu sanki! Acil doktoru bi ton mr, film felan istedi. O sedyede ben yanında bi dünya odaya girdik çıktık. Sonuç: sağ el bileğinde ciddi parçalı kırık, çıkık. Ertesi gün amilyat için saat verdi doktor ve yatışımızı başlattı. Şaka gibi geliyordu her şey. Koca odasına çıkarılırken ben annem ve babamla eve geldim, pijama , çamaşır şarj aleti felan toplayıp hastaneye döndüm. Annesine akşam üstü haber verdik her şey belli olunca, zaten o gece annesi kaldı yanında ben eve geldim. Tabi uyuyabilene aşk olsun. Aklımda hep ya sakat kalsaydı? ya ölseydi?ler döndü durdu. Ertesi gün 1 saat sürecek denilen operasyon tam 4 saat sürdü. 3 tane nurtopu gibi titanyum vidamız oldu. Perşembe girdiğimiz hastaneden Pazar çıktık. Bu arada ben eve gidip gelmekten taksicilerle muhabbeti baya koyulaştırdım, çünkü mutlaka bir geçmiş olsun telefonu geliyor akabinde taksici “geçmiş olsun abla” diye muhabete giriyor. Hatta bizim duraktan bindiğim taksici bizimkiler ambulansa pinerken önlerinden geçmiş, bizzat aracı görmüş. “Abla verilmiş sadakanız varmış ben aracı gördüm, kesin ölen vardır dedim” dedi. Bu arada serviste şöfer dahil 5 kişiler, içlerinden bir efsunlu hatun sıyrık almadan çıkıyor, diğerleri kırık çıkık. Ama en kazazede görünümlü, en uzun hastanede kalan, en ciddi amilyatı geçiren benim koca. Yatıp kalkıp şükrediyoruz evde, gelen gidene hastane maceramızı anlatıp, yırtık pırtık takım elbiseyi gösteriyoz. Evde dinlenme sürecinde ençok koca kişisinden çekeceğimi sanırken, gelen giden (eksik olmasınlar) geçmiş olsuncuları ağılamaktan tutiş kız biraz zor günler yaşıyor doğrusu. Salonu homeofis yaptı çalışıyor bile benimki. Yazacak bir dünya şey var aslında ama vakit yok.

-İlk defa sobelenmişken bunu es geçmiyim istedim, efenim canım cicim kuzum eatnes en sevdiği blog olaraktan beni yazmış. Körler sağırlar diyerekten bende onu pek sevdiğimi söyliğim. Huysuzcum listemdeki herkes demiş sağ olsun var olsun. Okuduğum blog sayısı baya fazla o yüzden seçim yapmak baya zor. Kısaca şöyle diyim: sık yorum yazmam ama yorum yazdıklarımı ve bana yorum yazanları mutlaka okuyor, takip ediyorum ve seviyorum uleeyn . Herkese sevgiler, kazasız belasız sağlık dolu günler dilerim.
- Mummycim koca kişisini iyileştireyim mutlaka görüşelim isterim. mesecinam@gmail.com
- Yavrularımz hafta başı yumurtadan çıktı, ana babasının kıçının dibinden çıkmadıklarından pek az gördük kendilerini. sarı, çirkin 2 güvercin bebe var. Soğuktan etkilenmiyolardır umarım.

ben kimim?

2009-02-06T16:39:00.004+02:00

Dün tuutişle doktordan dönerken takside, radyoda çaldı bu şarkı. Metallica vari girişinden mi, sözlerinden mi? akıp giden yol görüntüsü eşliğinde kucağımda uyuyan tutişle, şarkıyı çok beğendim...

Ben Kimim
Az mıyım çok muyum
Var mıyım yok muyum
Ben neyim
Masal mıyım gerçek miyim
Kaç mıyım göç müyüm
Hiç miyim suç muyum
Ben kimim
İbret miyim cinnet miyim
Hiçlikler içinde kanayan yürek
Yokluklar içinde savaşan beden
Boşluklar içinde karışan zihin
Güçlükler içinde değil miyim
Yoksa… Yoksa
Her ihanete akıl erdiren
Her cehalete kılıf uyduran
Her esarete fiyat biçtiren
Sen değil de ben miyim
Geçimsizim bugünlerde
Kimsesizim bu yerlerde
Değersizim bu ellerde
Çaresizim doğduğum yerde
Gölgesizim her gün her yerde
Ses miyim sus muyum
Sis miyim pus muyum
Ben neyim
Deha mıyım heba mıyım
Ak mıyım pak mıyım
Al mıyım sat mıyım
Ben kimim
Yarar mıyım ziyan mıyım
Yalanlar içinde doğruyu bulan
Cayanlar içinde sözünde duran
Satanlar içinde ayak direyen
Yananlar içinde değil miyim
Her adalate duvar ördüren
Her cesarete kilit vurduran
Her asalete boyun eğdiren
Sen değil de ben miyim
Geçimsizim bugünlerde
Kimsesizim bu yerlerde
Değersizim bu ellerde
Çaresizim doğduğum yerde
Gölgesizim her gün her yerde

Söz - Müzik: Candan Erçetin

Not: şarkıyı http://www.candanercetin.com.tr/ adresinden indirebiliyorsunuz.

2 Yavrumuz olacak!

2009-02-04T10:09:00.002+02:00

Geçen hafta ben annemlerdeyken salonun balkonuna misafir gelmiş. 2 minik yumurta var. galiba anne olanı bu fotograftaki. Bu şaşkın arkadaşlar önce yumurtayı yaptılar bugün çılgınca bir hareket var, ikiside çalı çırpı bulup getiriyor. Doğrusu önce yuvayı yapmak değilmi? Her sabah tutişle gelip bakıyoruz kuşlar ne yapıyor diye. Bizimki gözlerini dikip bakıyor. Tutiş çoşmadan camın kenarından ayrılıyoruz korkmasınlar diye. Dangalak mütahit kalorifer borusunu balkondan geçirmiş, saksının az önünden geçiyor boru. Sıcak olsunlar diye saksıyı az öne çekesim var, ama bir daha gelmezler yavrulara yazık olur diye ellemiyorum, hatta camın önünden bile geçmiyorum. Dönüşümlü olarak anne ve baba üstüne yatıyor. Geçen akşam koca kişisine bak da feyz al dedim:) Acaip kızdı bana. Bana çok yardımcı da benmi farkında değilim ne ?

hızlı yaz, kısa yaz...

2009-02-02T21:40:00.003+02:00

BUL yazıp 3474’e yollasam kendimi bulabilirmiyim aceba? Umarım operatörler bu hizmetide verir yakında. Zira kendimi feci fena kaybettim. Geçen ayki dr. Kontrolünün akabinde annemin küfürleri eşliğinde (çocuğun boşuna canını yakıyormuşız, sadistiz ya biz) bir kan tahlili, 1nörolog prof.u, 1 endokrin prof.u, 1 ortopedist deneyimi yaşadık. Çocukta bişii yo anacım! Tahlilde Tsh yüksek çıkınca gelişimde problem mi var diye doktorumuzun istediği doktorlara gittik. Anneyden babeyden acaip tepki aldık. Bizim doktor prematüre uzmanı olduğundanmıdır yoksa üniv.profu olduğundanmıdır araştırtıyor, incelettiriyor. Tabi bu süreçte tutiş kızı araştırıken ben güme gittim: her yanım ağrıyor, kemiklerim sızlıyor, her gün bir yerim tutuluyor ve bir türlü kendim iyi hissedemiyorum. Benim tahlilerde 2 sonra çıkacak bakalım bakalım nelerim düşmüş nelerim çıkmış. Sigortacımız "bu yıl işin b.kunu çıkardınız" diye seneye bize 3 misli fiyat çekmezse ne olayım. Dolayısıyla bu ay doktor, tahliden ööğk geldi. Allah bir hastalık vermesin de yinede ööğk gelsin razıyım diyorum sonuç olarak.

ne oluyoruz...

2009-01-16T20:29:00.003+02:00

bugüne kadar bu blogda yazmak isteyipde yazamadığım çok şey oldu. farklı konular, farklı sebepler...
iki çift lafım var... zaten kısa süre sonra bu yazıyı da kaldıracağım blogdan.
.......................................................
kaldırıldı.

nasıl yani?

2009-01-07T13:59:00.001+02:00

Dün akşam tutişin 9. ay kontrolü için Eren hanıma gittik. Hala muayne esnasında olduğum dumursal durumdayım. Bizim tembel teneke sınıfta kaldı, karnesi ilk defa zayıf notları gördü. En son 7. ayda kontrolü vardı ve bu koca 2 ayda sadece 200 gr.CIK almış ve boyu da aynı kalmış. Bu zamana kadar aldığı kilolar ve boy durumuna bakıldığında hala aydaşlarının üzerinde bir bebek ama 2 ayda bu kadar az alması ya onda ya bende bir sorun olduğuna delalet. Doktor bir takım kan ve idrar tahlilleri istedi. Eğer bir terslik yoksa (ki umarım yoktur) ben yeterince ek gıdaların üzerine düşmediğim anlamına geliyor bu. Tecrübeli anneler bu aylarda diş çıkardığını, çok hareketlendiğini kilo alamamasının doğal olduğunu söylüyor fakat işin komik tarafı ne diş var, ne de kçını kaldırıp emekliyor. Bu ek gıdaları yemeklerle tanışma olarak düşündüğüm için hatalıyım galiba, emiyor diye yemediğinde ağlatmayayım diye bırakıyordum. Anlaşılan o ki sütüm de az ve kalitesi düşük artık. Çorba dışında kahvaltıyı zorla yiyor. Meyve de çok az yiyip bırkıyor. Yoğurtu hiç bahsetmeyeyim.Doktoru bile bir müddet yoğurt zorlama dedi. Emekleme çabası olmamasının da sebebi yine pimpirikliğim. Yerler soğuk diye kızı yere bırakmadım. Annem sağ olsun bir yorgan getirdi , şunun şurası 3-4 haftadır yorganın üstünde debeleniyor. Salak gibi oyuncakları da önüne koyduğumdan tutiş kız sadece terliklerimi yerde başıboş görünce heves edip yuvarlanarak onlara gidiyor. Kızımı başka bebelerle kıyaslayanlara uyuz olurken şimdi kendim kıyaslıyor, bırakın uyuz olmayı kendimden nefret ediyorum.
Bunların yanı sıra birde bıcı bıcı problemimiz var. 40 günlükten itibaren tutişi tek başıma yıkadım genelde. yazın her öğlen 12de bıcımız yapar yatadık. Fileli küvette rahat rahat yıkıyordum. Kış nedeniyle 2-3 günde bir yıkanmaya başladık fakat artık kafasına suyu yediği zaman balık gibi kıpraştığından zaptedemiyorum. Bir kere küvetinde yıkamayı denedim çocukcağızı kaldırıpta son durulama suyunu dökemedim. Filede de rahat yıkanmıyor artık boy ve kilo itibariyle (bu ne yaman çelişki anne! 2 aydır aynı kilodaymış mersem:( ) Babasını beklesek akşam geç oluyor, yatarken üstünü açıyor diye pimpirikleniyorum. Dün doktora gideceğiz diye kıçından aşağısını lavaboda yıkayıp, üst tarafını sildim. Malum yemek yemediğinden gıdısından akanlar kokuşacak diye silip duruyorum çocuğu. O da gıcık oldu artık elimde bezi görünce feryadı basıyor. Bir sürü blog takip ediyorum, ulen bir anneyi de benim gibi sorun yumağı görmedim. Ha pardon eatnes ve mummy hariç :) Bu işi halledenler yani ek gıdaları höpür höpür yedirenler, bebeleri emekleyenler, bıcıları şapur şupur yaptıranlar beri gelsin parnak kaldırsın lütfen.
Ahireliğe özel not: Yetiş bacım!

ooooo mastita mastita...

2008-12-24T14:54:00.001+02:00

Geçen hafta ev bana dar, tutişe bakmak zor geldi. Nasıl sıkıldım anlatamam. Akşam üstü sıkıntımı atmak için uzun zamandır yapmak isteyip de yapamadığım bir şey yaptım; eski cd’leri çıkartıp Queen dinledim, tutiş de benle birlikde dinledi. Kah ağladım kah kızıma sarılıp öptüm onu ihmal ettiğimi düşünerek. Ağlamak, ağlamak getirirmiş birkez daha gördüm. Meyve, yoğurt yedirmek için fazla savaş veremedim, emzirdim. Sağ göğsümü emerken sol acaip sızladı, galiba süt doldu diye düşünüp, onu da uykudan evvel emziririm dedim. Akşam yemeğinden sonra kızı emzirip, uyutup yaprak döküntüsü izlemeye başladım. Ama sol göğsümdeki sızı dinmedi, derken bir üşüme geldi. Tek takip ettiğim dizi olmasına rağmen bırakıp, dişlerimi bile fırçalamadan yatağa girdim. Aman Allahım o nasıl titreme anlatamam. Eşim ateşime bakıyor, yanmıyorum ateş yok. Ama öyle bir sarsılıyorum ki düşünün sonraki 2-3 gün ağır spor yapmış gibi etlerim kesildi. Ailelere uzakta olmanın zararını bir kez daha yaşadık, hastaneye gidemedik. Kızı uyandırıp onunla gitsek çocuğu giydirecek gücüm yok. Komşu ablamızı çağırsak tutişe baksa, ya uyanır yabancılarsa diye korkuyorum. Ayça ve Erini takip ettiğim için Mastit olduğumu anldım, Ayça da 2-3 ay evvel aynı şekilde rahatsızlanmıştı. O gece göğsüm yanarak, ben donarak geçti. Gece 3 de de kız uyanıp 5’e kadar uyumayınca iyice geberdim. Sabah annemi çağırdım. Sağ olsun hemen geldi. Öğlene kadar hem kendi doktoruma hemde tutişin doktoruna ulaşmaya çalıştım. Onların uyarılarıyla yakında bir hastanenin genel cerrahına gittim. Şansıma doktor çok iyi, ilgili çıktı. Verdiği antibiyotik zaten tutişin doktoru Eren Hanım’ın “bu ilaçları yazarsa emzirmene engel değil” dediği ilaçtı. Ultrason da çekip apse olmadığına emin oldu doktor. Apse olsa cerrahi müdahale gerekirmiş, Allahtan ucuz atlattık. 1-2 güne kadar bir şeyim kalmadı. Grip gibi oluyor insan sadece boğzın yerine göğsün ağrıyor, burnun akmıyor. Kırıklık, halsizlik aynı. O günden beri daha bir sakinim, ota b.ka üzülmüyor canımı sıkmamaya çalışıyorum. Kız çorba harici bir şey yemiyor, yemesin zaten amaç doyurmak değil, alıştırmak diyorum. Kilosu maşallah iyi. İşleri biraz daha aksatıyorum, kendimi yormamaya çalışıyorum. Aslında sıkıntı basmasa bir sorun yok. Sıkıntı geldiğinde de o bana basmadan ben ona basmaya çalışıyorum. Velakin bayramın 4. günüden beri sadece hastaneye gitmek için dışarı çıktım. Buralar uçuran bölge olduğundan kızı da dışarı çıkarmıyorum günlerdir. Hasta olduğumda kızı bir daha emziremezsem ne yaparım diye zırt atmanın, akabinde iyileşip şükür etmenin tevekkülüyle daha bir çok şeye şükür etmeyle, bayağı bir zaman daha idare etmem lazım. Zira kar başladı buralarda hiç çıkamayız artık.

zor...

2008-12-14T21:08:00.002+02:00

Bayramın 3. günü tutişin öğle uykusunu fırsat bilen koca kişisi yatağa kıvrılmıştı. Hangi sebepten hatırlamıyorum mutfağın penceresindeydim, sokağın başında bir market var; alışverişten çıkmış 2-3 kişi ellerinde poşetlerle yürüyor. Ciyak ciyak ağlayan bir çocuk var, hemen fark ediyorum. Aile marketten çıkmış, anne önde poşetlerle yürüyor, arkada 7-8 yaşlarında bir ekek çocuk, onların arkasında baba ve omzunda taşıdığı 2-3 yaşlarındaki ciyaklayan kız…Belliki markette bir şey istedi, alınmadı. Ben tam içeri girecekken baba bir hışımla kızı yere indirdi, annesine vermek için ittire ittire yürüttü, kız market yönüne doğru dönmek istedi baba kafasına bir tane patlattı. O andan itibaren daha dikkatli izlemeye başladım, anne elindeki poşetleri babaya verdi, kızı elinden tutup sürüklercesine çekmeye başladı, kız elinden kurtuldu geriye doğru koştu, anne arkasından gidince kız sokağa fırladı, gelen bir araba vardı ve frene bastı. Anne kızı aldı 2 tane de o patlattı kafasına, minik kızın beresi düştü, abi aldı bereyi… anne kızı kolunun altına sıkıştırıp hırsla yürümeye başladı. Bu sırada kız hala ciyak ciyak, bizim evin önüne gelmişlerdi, yere bıraktı, kız tekrar geri doğru gitmek isteyince kadın (anne demeye dilim varmıyor artık) kızın saçlarından tutup çevirdi suratını tokatlamaya başladı. Ben o anda koptum 8. kattan küfürleri yollamaya başladım. Çok çok nadir bela okurum, küfürlerin arasında bela bile vardı… Yolun gürültüsünden duyulmuyordu sesim köşeyi dönüp gözden kayboldular. Ağlayarak içeri girdim. Tutiş kız uyanmış babasına şakıyordu. Yatağından aldım öpmeye başladım. Koca kişisi şaşırmıştı. Olanları anlattım. Ağlamama sinirlenip “sanane yav!” deyip çıktı işin içinden. Kafam bi türlü almadı aciz bir çocuğu döven anne babayı. Gerizekalı angut kadın madem dövecektin neden 9 ay taşıdın? Neden geceleri uykunu böldün? Neden altını temizledin, karnını doyurdun, bunlardan daha önemlisi o çocuğa nasıl sevgi verdin? Canını sıktığında dövmek hakkın mı bu Hak’ın en güzel emanetine? Çok sinirlendim, çok üzüldüm. Sokakda bunları yapabilen kimbilir evinde neler yapıyordur diye düşündüm. Sonrada olayın başka boyutuna takıldım: Acaba benim tutişimde istediği alınmayınca marketten böyle ağlaya zırlaya mı çıkacak? Nasıl önüne geçeceğim bu durumların?

Dün eşimin akrabaları geldi,memleketteki teyzesi, oğlu, eşi ve onların çocukları. Küçük kızları 2,5 yaşında filan. Ben onlar gelmeden Tutişin ağzına sokabildiği tüm oyuncakları kaldırmıştım allahtan. Oturma odasında 3-4 oyuncak kalmıştı. Kız önce bir tanesi aldı salona getirdi. “aa teyze kızar” dediler. “Oynasın canım” dedim. Daha onla oynamadan içerden tek tek kalanları getirdi, ama hiç biriyle oynamıyor, yatak odama filan girdi, en son tutişin yatağına takamadığımız dönenceye saldırdı. Salak gibi getirip orta sehpaya koydum oynasın bari diye. 2-3 çekiştirdi. Kayınvalidem “aman sehpa çizilmesin” dedi. Bir aldım ki oyuncağı sehpada 4 tane derin çizik. Alttaki pil yerinin vidaları gevşemiş, çizmiş. Canım çiziklere değilde yine “yetiştirme!” mevzuna takıldı. Misafir kadın da “ seninki biraz ayaklansın bu sehpadaki taşları, tabakları kaldırırısın” demişti. (Salon sehpasında tabak içinde balayı hatırası koca koca taşlar var da) Canım sıkıldı yine, evde, misafir gittiğimi yerde sehpadakiler kalkmak zorunda kalmamalı bence. Tutişim bir başkasının evinde rahat rahat orayı burayı karıştırmamalı. Umarım başarırım.

Benim ahiretlik 4. çocuğunu tutişden 2 ay sonra doğurdu ben sadece ilk ikisinin küçüklüklerine az çok şahit oldum. Kaç yaşlarındaydılar hatırlamıyorum. Ufaklıkların dışardan gelir gelmez ayakkabılarını portmantoya kaldırıp, montlarını asmaları sonrada girip ellerini yıkamalarına hasta oluyordum. Bir yere giderlerkende kendileri ayakkaplarını giyer bir de bağcıklarını bağlarlardı. Maşallah arkadaşım süper yetiştiriyordu evlatlarını. Şimdi bana en lazım olan dönemde çok uzaktalar. Feyz alıncak daha çok şey vardı.

Geçenlerde annemde kalırken blogda en çok kendinden bahsedilsin isteyen Zibromla kahve içmeye kaçmıştık, benim kız uyuyordu, onun 4 yaşlarındaki pıtırcığını da bizimkilere (annem, cici, ve yeğenler) emanet etmiştik. Eve döndüğümüzde bizimkiler zibromu çok taktir ettiler, Çünkü pıtırcık verilen çikolatayı yememiş birde “annem kendisi olmadan başkasının verdiği hiç bir şeyi yemememi tembihledi” demiş.

Çocuk yetiştirmek zor… Hayat zor…

çoşmuş bebe,kafayı sıyıran kadın, ıssssız adam...

2008-12-06T20:33:00.009+02:00

Bir daha bir yere gidip kalmayacağım diye töbe edesim var, dünya hali ne olur ne olmaz deyip susuyorum. Geçen hafta sonu koca kişisi kendini gezdirmeye, düğünde göbek atmaya antalyaya gidince bende bunu fırsat bilip tuutiş kızla abimlere gittim, gittim dediğim onlar gelip beni aldılar. Cicianne, dayı, abla ve abi dörtlüsü tuutişi 2 saniye yalnız bırakmayınca, oyunlar oynanıp, tv’de çıkan her nay naya göbek atılınca bizim kız kendini kaybetti. Öğünlerini hapur hupur yedi ve geceleri pek kalkmadı. Zilliyi yormak lazımmış dedim. Mamafih eve döndüğümüzden beri o beni yoruyor. 5 günde bukadarmı curcunaya alışır bir bebe? Evde durmadan kral açıp göbek atamamki yada sabahları ebru çallı ile plates yaptıramamki. Ne uyku uyuyor ne de yemek yiyor. Umarım kısa zamanda o da bende eski sıkıcı düzenimize alışırız. Bende diyorum çünkü ne yemek ne ütü ne temizlik üstüne üslük nede bebek bakımı olmayınca bende saldım bayağı kendimi. Eve döndüğümde koca kişisinin 3günde yaratmış olduğu çöp evi koca bir gün anca toparladım. Ciddi ciddi kasıtlı yaptığını düşünüyor evlendiğimizde ben işten gelmeden pilavlar yapan adamı özlüyorum. Eve dönüşümüzle birlikte çorba hariç meyve ve yogurdu ben götürüyorum, kahvaltı da içinde kendi sütüm olduğundan çöpe gidiyor. Küçük hanıma sadece çorba yedirebiliyorum. Oysa ki abimlerde cicisinin elinden her şeyi yiyordu yumurcak. Bu sabah kahvaltıyı yememek için kafayı iki yana sallamaya başlayınca kavga ettik küstük, barışmamız hemen oldu tabi. Derdim yedirip de doyurmak kilo aldırmak değil, farklı tatları sevsin istiyorum 2-3 kaşık da yese mutlu olacağım ama yok inadım inat ağzını mühürlüyor. Kilosu maşallah yerinde, gece yattığımda kollarım sızlıyor. Çoğu zaman tuutişi kucakda tutmamak için oturduğumuz yerde türlü oyunlar yapıyorum.
Aslında yazacak çok şeyim var ama hem vaktim yok hem de kafamda toparlayıp düzgün bir yazı çıkartamıyorum bu yüzden madde madde yazayım.
-2 hafta evvel tuutiş ilk defa İstanbul dışına çıktı, küçük halasına gitti. Amcası bol bol fotoğraflarını çekti.
- Nerden gidip aldımsa kıza lacivert bir bayramlık elbise aldım. Krem, mor yeşil çiçekler var üzerinde. Krem body ve çorap giyeceği için lacivert ayakkabı derdine düştüm. Abimlerdeyken halledeyim bari dedim. Bir gün boyunca dolanıp bulamayınca 2. gün zibroyu taktım peşime. Kendisi onu ne kadar heder ettiğimi bloguma mutlaka yazmamı istedi. Tüm sanal alem bilsin dedi. Sonuçta numarası kalmamış tutişin ayağına zor giren bir pabuç bulduk, çocukluğumun ayakkabıcısı papşinde. Aslında tam tutişin numarası ama hanım kız ayakkabı giyerken parmaklarını büktüğünden zor giriyor ayağına. Neden kızlara pembe-kırmızı-bayaz dışında ayakkabı yapmazlar anlamış değilim. Fotoda görüken yeşil pelerin ve mor bolero ciciannemizin güzide el emeğidir. Hangisini giyeceği konusunda oo piti piti yapcez bayramda.
- Yaklaşık bir ay evvel bir arkadaşımın kardeşi evlendi, düğüne gidemediğimden, abimlere de yakın oturduklarından annesine gittim hayırlı ossuna. Düğünün videosunu izledik azıcık. Çok güzel bir düğün olmuş. Gelinle damadın salona girmeden evvel yapılan barkovizyon beni hüngür hoşaf ağlattı. Benim dağılmamı fırsat bilen tuutiş cadısı kahve fincanımı çekerek yerlere döktü. Acaip sıkıldım. Başkasında olsa “anasında kabahat” diyeceğimden, kendime kızdım durdum. Bu arkadaşımı ve annesini çok severim ben. Çok güzel insanlardır. L. Teyze çok küçük yaşta kaybetmiş annesini. Geçmişte bana roman gibi anlatmıştı, annesini, gençliğini. Tuutişe annesinden kalma işlenmiş küçük bir mendil verdi. Manevi değeri çok olan bu mendil beni yine duygulandırdı bu sefer zor tuttum kendimi ağlamamak için.
- Yine abimlerdeyken tutişi uyutup yeğenle sinamaya gittim. Seyredip de beğenenlere saygı duyarım. Ama ben ı.ssız adamı begenmedim. Film bitene kadar bomba bir gelişme olur diye bekledim olmadı, sıradan basit bir hikaye için anlatımı güzel olmuştu diyebilirim sadece. Sevdiği adamdan anlamadığı sebepten ayrılmış, başkasıyla evlenmiş bayanlar, yada pek sevişgen hayatını kendi ıssızlaştırmış ağabeyler etkilenebilirler. Sadece bunlar etkilenebilir demek istemedim laf yanlış anlaşılmasın, bir filmde konu çarpıcı değilse sıradan bir hikayede kendimi bir yerelere koymak isterim ben, koyamadım. Sadece Fransızca şarkı hoş bir etki yarattı diyebilirim. Bu şarkıyı da çağan abi pek seviyor olmalı ki çemberimde gül oyada da canan cansev söylemişti. (geçen ay izledim ordan biliyırum yoksa hafızam okadar süper değil)
Filme gidemeyenler ve gitmiş olanlar için geliyor…

Michel Fugain - Une belle histoire
Yükleyen Salut-les-copains

ortaya...

2008-11-22T00:22:00.001+02:00

Bir baktım ki taa geçen ayın 21inde yazmışım bloga. Eh 1 ay olmuş yazayım bari dedim. Bu geçen 1 ayın 19 gününü annemlerde geçirdik. Annemlerde dediğim annemle babam şehir dışındaydı biz sadece kiracıydık. “annene gelince haber ver” diye bizi özlediğini sandığımız bizimköylü tipler bir kere yüzlerini gösterdiler alacakları olsun. Ama Zibro’mu ayrı tutarım, 2-3 kere eve geldi, kızın ciciannesi geldiğinde de 2-3 kere kayfe içmeye çıktık zibromla. Laf zibrodan açılmışken bu şahsına özel kişilikle apayrı bir dostluğumuz var. Birbirimizi ararız, müsait değilsek direk “kapa” deriz kimse alınmaz. 1 hafta konuşmayız sonra bi bakarsın 1 hafta hergün konuşuruz. Doğum günümü hatırlamaz, hiç kırılmam. Çünkü içini bilirim... Ama bazı totoş kişilikler vardır sinir olurum bu tiplere. İşi düşünce arayanlar, telefon para yazcak diye aramayanlar. Birde 2 tane tipitip var yıllar sonra karşılaştık ikisiylende., biriyle ben hamileyken m.s.nde günlerce yazıştık, doğurunca aramaz sormaz oldu. Diğeri ondan da beter, neyse anlatıp elimi yormiim boşuna.
Tutiş kıza gelince; kendisiyle cebelleşmekteyiz şu sıralar. Malum ek gıdalara geçiş zor oluyor ama ne zor. Mersem ben ne şaklaban bir insanmışım haberim yokmuş. Bir amuda kalkmadığım kaldı, hayır kilom müsait olsa onu da yapacağım muhtemel. Bir insan evladı silikon yumurta fırçasıyla beslenirmi? Evet ben besliyorum! Fırçayı önce meyve püresine sonra Tutişin ağzına. Çorbayı nispeten iyi yediği için kaşıkla yiyor bızdık. Kahvaltı ve meyveyle hiç arası yok. Günün bir kısmı yedirmekle geçiyor, bir kısmı da onunla ilgilenmekle. Uyuduğu zamanlarda ev işleri. Ev işlerinin de büyük bir kısmı ütü, çamaşır ve yemek olunca, kendime dışardan baktığımda tutiş ve koca kişisi için didinip duruyorum. Kendim için yaptığım 3 şey var banyo ve uyku arada yemek de yiyorum işte. Gün ne kadar zor geçerse geçsin sevdiklerim sağlıklı diye yastığa şükürle koyuyorm başımı ve daim etsin diye yaradana duayla.

Şu sıralar: araba sevdası yine kapıya dayandı… Yüksek volume Queen dinleme isteklerim var… Fesybukda fotoğraflara bakmadan kapamıyorum laptopu… ahretliği merak ediyor ve çok özlüyorum… Giyecek bir şey bulamıyorum… Sabahları çemberimde gül oyayı 2. kez izliyorum… Tutiş de elma kurdu nam nam hastası oldu, tv yasak sözde ama ilgiyle izlediği için yasak deliyoruz… cildime müsibet bir hastalık yerleşti ilaç kullanamıyorum… doğal gaz kaç para gelecek aceba diye doğal olarak gaz yapıyorum… Kızcağızın fotolarını bastırmam gerek diye düşünüyorum… Eğitici oyuncak araştırıyorum… Eatnesle konuşmadığım zaman bir eksiklik hissediyorum… bir armut olarak düştüğüm dibe full şaşırıp kızımda bana mı çekecek aceba diye üzülüyorum…

Sümüklü böcek...

2008-10-21T09:56:00.002+03:00

Tuutişim 6,5 aylık olduğu şu günlerde ilk defa hasta oldu:( Ek gıdalara geçiş sonrası bir kaka yapma zorluğu yaşıyoruz üstüne bir de nezle oldu. Minik burnu sümüklü. Popoya ve burnuna yapılan uygulamalardan son derece rahatsız. Ek gıda olarak verilen sebze çorbası ve elmadan da hoşnut değil, yemiyor, çenesini kitliyor, es kaza ağzına girmişse kapatmadan dakikalarca duruyor. Günler yoğun ve zor geçiyor pek yazamıyorum bu sebepten. Umarım yakın zamanda yazacak güzel şeylerim olur.

bir ters bir düz...

2008-09-19T21:19:00.000+03:00

Yazasım gelmedi kaç gündür, bazen de yazmak için vakit olmadı. Tutiş kızım hızla büyüyor ve ben bu halleri geçmiş olacak diye üzülüyorum. Şirin suratını dakikalarca izleyip her yerini şapur şupur öpüyorum. Öpülmekten keyif alıyor çılgın kızım. İki elini önde kavuşturup aşağı yukarı sallaması, dudaklarını büzüp bir şey çiğniyormuş gibi yapması, iki parmağı ağzına tıkıp cak cak çiğnemesi ve bu esnada çenesinin hali, uyanınca oyuncaklarına bakıp ilk kez görüyormuş gibi sevinmesi, çığlıkları, babası işten gelince sevinçten çırpınması beni bitiriyor. Allah gülen yüzünü daim etsin kızımın.

Hastanede 15 gün kalmak zorunda kalan simensin “sıkılmadın mı?” soruma “hastanedeki kanserli hastaları görüp onlardan biri olmadığım için sıkılmadım” diye cevap vererek methanetli duruşunu… her şeyi istanbulda bırakıp diyarbakırda yaşamak durumunda olan ve
İremin hastalıklarına kafasına yatmayan doktorlarla savaşan eatnesin sabrını… Ölümlerden dönen annesinin evini temizlemek, onu rahat ettirmek için çırpınan zibronun çabasını…görüp kafamda yoğurup harmanlayıp halimden şikayet etmeme kararı alıyorum şu günlerde. Kız geceleri zırt pırt uyanıyormu varsın uyansın… akşam uyku saatine yakın 2 saat mızıldanıyormu mızıldansın, sağlıklı olsun da…

Havalar serinledi, yaz boyu ince bir çarşafla örttüğüm tutişe ne örteceğimi şaşırdım. Pikesini örttüğümde rahat dönemediği için zorlanıyoruz şu günlerde. Dün annemle babam geldi, çok özlemişim, temiz hava yaramış iyi gözüktüler gözüme. Çok da değerli bir şey getirdiler bana, hiç tanımadığım dedemin elleriyle ektiği asmadan üzüm! Kızıma bile tattırdım. Tutiş kız önceleri dedesine bakıp bakıp ağladı, sonra alışmış olacak ki ben yemek hazırlarken dedesinin göbeğinde bayağı keyifli dakikalar geçirdi. Az evvel gece uykusuna yattı, sol gözünü mikrop kaptırdık galiba ağlayarak uyanıyor, eli gözünde.Tüm gün çapak yapmasından belliydi zaten. Bakalım yarın ola hayrola.

nazar eyleme ne oluuurrrr...

2008-08-20T15:11:00.000+03:00

Öncelikle yorumlara teşekkürler. Şakaklarımda dökülenler çıkmaya başladı, bi sürü yarım cmlik saçım oldu ama dökülme devam…Hala araba kullanamıyorum üstelik ben araba isterken tamamen arabasız kaldık… Tutiş kıza gelince : kendisi bi fena oldu anlatamam.
Valla kararsızım… Ya nazara geldik yada sıcaklardan böyle olduk. Pes mummy Esracım ya ben 12yi geçiyor uyuması 15te kalkıyor dedim, sen nasıl 12den 5’e kadar anladın? Hoş artık onuda uyumuyor ögle uykusu en fazla 45 dakika onuda uyutmak için yarım saat sallar oldum. Uykusu gelince zırılzırıl ağlayan ama he türlü uyutulmayı rededen biri oldu küçük hanım. 1 haftadır ne yapacağımı şaşırdım, feleğim şaştı. Düzen bozuldu diye şikayetçi olunca da koca kişisi “aman hasta olmasında boşver düzeni” deyip beni susturuyor. Agu-gıgı vardı zaten ama sesini keşfetti 2 güm hımm hımm resmen inledi bir yeri ağrıyor sandım. Sonra bağırmayı da keşfetti mütemadiyen bağırıyor. Eatnesin kızıyla siren diye dalga geçermisin sen?
Umarım sıcaklardandır bu huysuzluklar. Yada henüz iyi günlerim mi bunlar?

ortaya karışık...

2008-08-13T23:00:00.000+03:00

Tutiş kız uyurken bir seçim yapmak durumundaydım. Y a ütü yapacaktım yada bloga bir şeyler yazacaktım. Blog kazandı şu an itibariyle:)
Geçen hafta 4 gün daha yazlık keyfi yaptık. Tutişin kalabalık içinde hızla gelişimini görmek çok güzel, tabi bu kalabalığın bana kattığı faydaları da göz ardı edemem, sallayıcılar, alt temizleyiciler, banyo yaptırıcılar, şarkıcılar olunca bana sadece tutişi emzirmek düşüyordu.
Yine her güzel şey gibi yazlık sefasıda bitti. Anneanne ve dedemiz memelekete gittiler. Bizimkiler öyle her sene gidip memleket hasretini söndüren tipler değillerdir, kendimi bildim bileli bu 4. gidişleri oluyor. Kayınvalidemde kendi memleketine gitti. Komşu ablam da. Lafın kısası herkes memleketinde, bizde sabahları sıcak, ögleden sonrası nispeten serin evimizdeyiz.
Tutiş 4 ay 14 günlük oldu. Oyuncaklarıyla oynuyor, arada çığlıklar atıp kendince konuşuyor. her şeyi ağzına sokmak istiyor bu sebeple elbise tarzı yada alt üst kıyafetler giydiremiyorum, eliyle toparladığı gibi ağzına götürüp emmeye başlıyo üstünü, başını. Saçlar Punk modundan deniz dalgası moduna girdi, yani kısmen yatıştı saçlar ama yandan tepeye doğru bir dalga var hala. Gaz sancıları 3. ay itibariyle bittiydi şükür, bu dönemde ayakta sallanarak uyumaya alışmıştı fakat son 1-2 haftadır ayakta sallayarak uyutabilene aşk olsun. Maymun gözünü açtı misali etrafını izlemekten sallayan anneye azap dolu saatler yaşatıyor (hala sırt ağrılarım var, ayakta uzun süre sallayınca bu ağrı kuyruk sokumuma kadar iniyor). Bir de yeni bir huy edindi yüzünü bir yerlere gömerek uyumak istiyor. Eğer beşiğindeyse en köşeye, kenar korumasına yüzünü gömüyor, bu yüzden ona köşebent diyorum babası da çok kızıyor :) Eğer kucağımda sallıyorsam koluma yaslıyor yüzünü, ayakta sallarken ya pikesini koyuyorum yastığına yada pikesini önce yastığa serip tutişi yatırıp pikeyi kafasını üstünde üçgen yapıp tutuyorum kendini çarşafta sallanıyo zannediyo akıllım. “Rutini başardım kızımın uyku saatleri belli” diye havalara girerken, 2 gece geç saatlere kadar uyumayınca böyle antin kuntin formüller üretiyoruz kendimize. Yinede bin şükür Allaha, uyutabilince uyuyor maşallah. Sabah erken kalkmışsa (6 gibi) saat 10 civarı 45 dakika şekerleme yapıyor. 8- 9 gibi kalktığında bu şekerlemeyi yapmıyor genelde. Doğduğundan beri hep öğlen yıkıyorum saat 11.30 gibi masajı, giyinmesi emmesi saat 12yi geçiyor ve öğlen uykusuna yatıyoruz. Şanslıysam 16ya kadar uyuyor bazen 15de kalkıyor. Bu öğle rutinini oturtmak benim için akşam rutini oturtmaktan daha önemliydi. akşam bir şekilde uyuyor sonuçta. Öğlen uyuduğunda en azından ev işi yapabiliyorum. Bir de oto koltuğunu enteresan bir şekilde lazımlık olarak kullanıyoruz. Bir işim varsa oto koltuğuna oturtuyorum. Önce bekliyor bir yere gidiyormuyuz acaba diye. Gitmediğimize kanaat getirince başlıyor altına doldurmaya:) Akabinde hemen popo yıkamaya, çünkü koltukta yapınca bez önden arkaya batmış oluyor. İşin ilginç kısmı eğer giyinip koltuğa oturtup dışarı çıkmışsak eve döndüğümüzde o ya kuru yada sadece çişli oluyor.
Son doktor kontrolünde doktorumuz halimizi gayet iyi buldu ve annesütüne devam dedi. Açıkcası benim de işime geldi, henüz koca kişisine yemek yetiştiremiyorken kıza nasıl ne yapacağımı kara kara düşünüyorum. Demir damlası başladık bu ay, sabahları 8 damla demir akşamları 4 damla D vitaminimiz var. Demirin tadı iğrenç, tattım ordan biliyorum, hoş tatmasamda tutişin yüz ifadesinden anlaşılıyor. Ayrıca mus.telanın 50+ koruma faktörlü güneş kremini verdi doktorumuz sabah ve akşamüstü güneşinde 5 dakikalık güneş banyosu var. Kafayada twetyli bir şapka aldık çok şeker oluyor. Fakat evimiz sabah güneşi aldığından sadece sabahları balkonda yapıyoruz bu banyoyu. Terasımız var fakat fazla estiğinden çıkamıyoruz. Hoş Tutişin haberi bile yok evin bir terası olduğundan :) Kulağının arkasındaki kabuklanmaya da a.vene marka pediatrik bir nemlendirici verdi doktorumuz. 2 gün kullandık şu an kalmadı problem. Krem ince yapılı, kokusuz olduğundan yüzüne de sürüyorum küçük hanımın. Diğer saç ve vücut ürünlerimiz ise seba.med. 1,5 aylık ken komşunun “ kullan bak rahat edeceksin” demesi üzerine emzik kullanmaya başladık, tutiş severek emiyor, emzik bulamazsa parmak emiyor. Çoğu zaman gece ben yatana kadar da ağzında, doktorumuz bir sakıncası olmadığını söyledi. Her ihtimale karşı ben uyumaya başlamadan emziğini çıkartıyorum. Emzik çok faideli bir zamazingo tutturabilene tavsiye edilir.
Her anne evladını çok sever eminim. İlk aylar yalnız başıma kalmaktan, gaz sancılarıyla boğuşmaktan bir şey anlamadım desem yeridir. Ama tutiş sabahları ışıldayan güneş gibi yüzüme gülmeye başlayınca, kalabalık içinde beni seçip gözünü benden ayırmayınca, hele emerken gözümün, gönlümün taa derinliklerine bakıp, elimi tutunca sevgimiz başkalaştı, aşka dönüştü. Böyle hisler olunca da anneliğin en zor kısımlarını bile insan kolayca atlatıyor, yeterki bebişler sağlıklı olsun.
Saçlarım hala dökülüyor bu 2 ayda nasıl kelim çıkmadı hayret ediyorum. Alamanyadan gelme bir şampuan ve serum önerdiler, aldım bakalım işe yarayacakmı? Hamileyken beni görenler eski kiloma nasıl döndüğümü çok merak ediyorlar bende komik bir şekilde anlatıyorum. Eski kiloya dönmek marifet de değil ayrıca, ekmek hamuru gibi bir göbek kaldıktan sonra…
Geçen ay iflas eden bir internet alışveriş sitesinin kurbanı oldum bu arada, İstediğim ütüyü 50 ytl ucuza alacağım diye neredeyse bir ütü fiyatı kadar da zarar ettim bankayı ve siteyi aramaktan. Üstelik ütünün meblasını iki kere çekmişlerdi kartımdan. Neyseki bankaya yollanan dilekçeler ve aramalarım sonucunda harcama itirazım kabul edildi. Koca kişiside “bu internetten son alışverişimizdi” dedi. “peki” dedim.
Arada bir de araba kullanma sevdam depreşiyor, gel gör ki arabamız yok. Eşim bebekle artık arabanın bana şart olduğunu söylüyor (dikkatinizi çekerim birden eşim oluverdi). Buna da “peki” Gelecek günlerde veya senelerde bir araba alacağından bahsediyor bakalım ne zaman?
Peki ben bebekle nasıl pratik yapacağım? (ehliyetim var, 15 yıllık hemde ama trafiğe çıkmışlığım yok) Hadi öğrendim, trafiğe çıktım, ne cesaret kızımla araba kullanacağım merak ediyorum. Geçenlerde koca kişisi mutfakta bir beceriksizlik sergileyince “ben yaparken nasıl yaptığıma dikkat etmiyormusun” dedim. O da bana “sen kaç senedir ben araba kullanırken bana dikkat edipde öğrenseydin o zaman” dedi. Haklı ne diyeyim.
Şimdi bu uzun postu okuyup da tutiş amma uyudu demeyin. Bir kısmını akşam uyuttukdan ve ütüleri yaptıktan sonra yazdım.

bebekli hayat...

2008-07-29T16:45:00.003+03:00

Uzun bir ara oldu maalesef . Ben sıcaklarda evde tek başıma kafayı sıyırınca solugu yazlıkta aldık. 10 gün kadar kumburgazındaydık. Gittiğimizin 2.günü yağmur yağıp tarlalar denize akınca güzelim deniz dere suyu gibi oldu, denize girmek yalan oldu. Marmarada denize girilmez mi? Valla evde öyle piştim ki o dere suyu dediğim denize bile girdim1-2 kere. Ama yinede yazlıkta tutişin bakıcısı çok olunca dinlendim biraz. Yeğenlerden biri sallamacıbaşı, diğeri oyalayıcı şarkıcıbaşı oldu. Cicimiz sağ olsun, tutişin temizlik ve bakımı ona aitdi. Anneanne ile dede sadece sevip kokladılar bol bol, arada 4 gün kaybolup bursaya gittiler, gezmek için benim gelmemi bekliyorlar sanırım. Babamız arada geldi kızının hasreti ona çok dokundu. Tabi her güzel şeyin sonu olduğu gibi geldik yine eve tıkıldık kaldık. İşlerden internete vakit kalmıyor. Malum 10 gün sonunda bir dünya çamaşır ve ütüyle haşırneşirim. Hurdamın çıkmış olmasına aldırmadan inatla tuutiş uyunduğunda ev işi yapıyorum yinede ne ütüm bitti ne temizliğim.
Sırt ve bel ağrılarım geçmediği gibi çoğaldı, çoğu zaman kızı beşikten alırken ağlayasım geliyor. Birde buna saçlarımın dökülmesi artı gelgit bir pisikoloci eklenince kendime hurda demeyeyim de ne diim? Yazlıktayken saçlarımı kısacık kestirdim. Şahdım şahbaz oldum diyebilirim. Bu kısa saçı sevemedim zaten sorun dökülmesi ee jölesiz kullanamayacağım bir model neyime? Dışarı çıkmadığım zamanlar (ki bu zamanlar hafta içi hergün) jöle kullanmıyorum. Uzun saçı yerden halıdan toplaması daha kolaymış, elini çevirip topak yapabiliyorsun. Kısa saç öyle mi? Yerden saç süpürmekten toplamaktan iflahım kesildi. Tabi bu kesilmiş iflah ayrı bir zihni sinirlik katıyor insana. Tutişin altını değiştiriken bezin yapışkan bantlarını yırtıp saç topluyorum yerden, hem eğilme hareketiyle göbeğimde eriyor diye bir züürt tesellim de var yani. Dün evi süpürünce biraz temiz kalsın diye kafaya tülbent doladım. Bu sefer de Tuutiş beni garipsedi :)
Temmuzun başında verem testi yaptırdık tutişe, Verem savaşda sıra beklemek sinirimizi gerdi, tutiş babasıyla dışarıda ben kuyrukta bekledim. 3gün yıkanmak yasak dediler bu 3günün sonuda aşıyı vurup 3 gün daha yıkama denince tuttişi babası küvete eydi ben kafasını yıkadım.Ne yapalım hatunda saç var, Pek garipsedi ama hoşuna da gitti doğrusu. 3. ay kontrolümüz de süper geçti. Doktor teyzemiz her bakımdan çok iyi buldu kızımı maşallah. Tabi yazlıkta bulunduğumuz 10 günde sosyal gelişimi tavan yaptı. Agular gıgılar, gülücükler hatta dil çıkarmayı bile öğrendi kerata. Ama eve dönünce sosyal gelişimin zararlarını bizzat yaşadım. Devamlı muhabbet, şarkı, ilgi istiyor küçük hanım. Uyumamak için zırlamayı da huy edindi, dolasıyla güç bela oturttuğum uyku saatleri de kaymaya başladı.
Bu ay eatnesciğimi de diyarbakıra yolladık. Son kez eski iş arkadaşları topladık. İrem, tuutiş ve Metehan’ la ne kadar muhabbet edilebilirse okadar ettik bizde:) Şimdilerde İremcik ve annesi yeni evlerine ve 40 derece sıcağa alışmaya çalışıyorlar Allah yardımcıları olsun.
Bu arada önüme gelene söylemekten gurur duyduğum bir şey var. Yeğenim d.lo üniversite sınavında Türkiye 91.si oldu, hedef Boğaziçi! Allah inşallah başarılarını daim eder. Yazlıktaki sallayıcıbaşımız bugüne bugün derece yapmış bir insan, inşallah benim kızımında başarılarını görürüz. Kardeşi fako bey de matbaa mesleğe kapak attı. Halasının ve dayısının izinden gelecek. Eee cicimiz bu mutluluğu çoktan hak etmişti. Ömrümün sonuna kadar yaptıklarını unutamam, Allah onunda yardımcısı olsun çocukları iyi biryerler kazansın diye çok dua ettim. Şükür Allaha.
Tuutişim şekerparem uyurken işlerden arta kalan zamanda bu kadar yazdım. Arayı pek açmadan tekrar yazmayı ümit ediyorum.

unutmadan...

2008-06-11T17:03:00.005+03:00

SouleMama 4.ye hamileymiş. Ben huysuzdan okudum, o da aslıberry'den okumuş.

Benim ahiretlik 4.yü doğurdu 2 hafta evvel !!! (maşallah)
HOŞ GELDİN ESMA'CIM!
Güzel bir ömrün olsun, sağlıklı, mutlu, bereketli...

dip dot: Aslıberry'e çok güldüm "ben bir tane doğurdum şaftım kaydı" demiş. Katılıyorum kendisine...

kısa kısa... bakmam lazım kıza...

2008-06-11T15:24:00.004+03:00

- Sırtım çok ağrıyor. Sebebi gayet basit: gazman tuutiş hava yutmasın diye 8 olup emzirmek, bir de uyuduğu her fırsatta dinlenmeyip ev işi yapmak.
- Babam kapıdan memlekete gitti, annem bacadan yazlığa kaçtı. Birgün bana da gelirler diye ümitliyim.
- Cumartesi 2. ay kontrolümüz vardı. Kızımın maşallahı var boy-kilo olarak çok iyi (sırt ağrılarımın birbaşka sebebi de bu), fakat doktorumuz daha sosyal olması gerektiğini söyledi. Ayrıca daha çok yüzüstü yatırmamızı tavsiye etti (uyanıkken). Kafayı uzun süre tutamıyor tembel. Şimdi daha çok egzersiz yapıyor ve muhabbet ediyoruz hatunla. Bu arada pnömokok-rotavirüs-karma aşılarımızı olduk. Ateş yapmadı ama nedense böyle bir yan etki olmadığı halde 4 gün kaka yapmadı. Dün gliserin fitiliyle anakız boka battık desem yeridir.
- Bazen tuutişin cildi petek petek oluyor, beyaz tenli oluşundanmıdır acep? dedim doktora, bir ton test verdi. Kadın beni pimpirik gördükçe pes ederim diye en sevmediğim işlere bulaştırıyor galiba.
- Verem aşıları sağlık bakanlığının emriyle özel hastanelerden alınmış (yaz için mi temelli mi anlamadım) mecburen sağlık ocağında olacağız aşımızı. 31’inde doğduğu için doktor ve aşılarımız hep ayın 6-8i gibi olduğundan verem aşısı da 8 gün kayınca 3 ay 8 günlük oluyor tuutiş. Sağlık ocaklarıda 3 ayını gün bile geçse verem mikrobu taşıyıp taşımadığına dair test istiyormuş. Bi de bu test var. pıfff
- N.’nın oğlu oldu cumartesi. Doğalı heralde 1-2 saat olmuştu gördüm, çok minik geldi gözüme, tuutişin büyüdüğünü anladım. Kızımın aşıda çok ağlamasından, koca kişiside stres topuydu. Bebek görmeye hastaneye gittik ama 2 dakikacık girip çıktım sadece. Bu kısa arada ellerimi yıkayıp bebeğe annesinin göğsünü tutturmanın kıvanç ve gurur içindeyim. Çeken bilir karrrdeşiiim. Her hamileye her doğurana yardım edesim var valla. Metehan bebeğe mutlu bir ömür diliyorum.
- Eatnesciğim gidiyor. Hemde Diyarbakıra. Çok üzüldüm, geç buldum çabuk kaybettim. Hoş kendisiyle görüşmekten çok telefonda konuşuyoruz, fakat daha bebelerle kapitole, kikeaya felan gidecektik yaaa.
- Tuutiş yaklaşık 20 günlük filandı annemdeyken gaz sancısı tutunca çok kişi tarafından önerilen, doktorada sorduğumuz sab simplex damlasını nöbetçi eczaneden aldık. Kutusu prospektüsü şüphe uyandırdığından 1-2 kez verip bıraktım. Matbaa ile alakalı olmasamda anlardım dandik olduğunu. Prospektüs fotokopi gibiydi neredeyse. Geçen gün almanyadan gelen birine sipariş ettim. İki kutuyu yan yana koysan aradaki farkı bir çocuk bile anlar. Pimpirik anne, yetinmedim damlalarıda tattım. Evet arada fark var. Şimdi bu sahtecilerle kendim mi ugraşsam ugur döndar abiye mi havale etsem diye düşünmekteyim
- Tuutişin saçları ilgi odağı. punk bir görünümü var. "jöleyle mi yaptınız" diyen bile oldu. Daha çok da "inatçı olacak bu kız" diyorlar. Gittiğimiz restoranda garson dönüp dönüp baktı birde diğer garsonlara gösterdi. Banyodan sonra inek yalamış gibi tarıyorum ne zaman dikiliyorlar anlamıyorum.
- En büyük problem yemek meselesi. Hep dışardan yesek, para yetse, bi de bu yediklerimiz temiz ve sağlıklı olsa nekkadar gözel olurdu.
- Tuutişi nasıl giydireceğim konusu ise başka bir mesele. Üşüyor mu ? sıcaklıyor mu ?anlamıyorum. Bazı konularda böyle angutluğum tutar, Mesela yemek yapınca da piştimi pişmedi mi bir türlü anlamam:S Oysaki eşimin deyimiyle cin gibi hatunumdur: geçen akşam uyduda atvyi bulamayıp maçın ilk yarısını seyretmemiş bende kızla ilgileniyordum. bir küfürle atvnin kaybolduğunu söyledi. "Televizyonun anteninden aç yurt içi yayınlıyordur" dedim. Açtı ve bana "cin gibisin valla" dedi. "Bende dikkat et, çarpmiim "dedim
- Eşimin doğum gününde hediyem olmadığından Tuutişe mevlütte giydirdiğimiz cicileri giydirip başına birde rafyadan gül kondurdum (hediye paketlerinden koparıp saklarım da:S) Birde kız kahvesi yaptım:) Çok mutlu oldu kendisi. Babalar gününe de farklı bir atraksyon yaparsak hediyesiz yırttık bu yıl:)

bi ugradım sadece

2008-05-25T22:29:00.004+03:00

Hey gidi günler hoy… hamileyken o blog seninbu blog benim her gün nette gezen mesecina ancak yazabiliyor. O kadar anlatacak şey var ki yine vakitsizlikten bir kısmını es geçmem gerekecek. Kısa kısa anlatayım bari.
3 nisan Perşembe günü paşa paşa sezeryan olacağımı, annemin yanımda olacağını beklerken bildiğiniz (yada bilmediğiniz) üzere annem artık bende kalmaya gelmişken günden güne bacağı tutuldu yürüyemez oldu. Acil müdahale edilmesi gerekince annem 31 mart pazartesi ameliyat olmayı kabul etti ki Perşembe en azından yanıma gelebilsin. Doktorlar sağ olsun hemen ayaga kalkacagını idda ediyolardı. Hafta sonu zırt pırt ağladım “ben ne yapcam” diye, o pazartesi bende nst için hastaneye gidecektim. Sabaha karşı 4 gibi uyandım, kafamda kurdum da kurdum kendi ameliyatımı değil, anneminkini… saat 6 da eşime kahvaltı hazırlayıp yataga döndüm ve bir sancı geldi, devamı olmadı fakat bir sızı kaldı ki sancı desem sancı değil, kasılma desem o da değil. Eşime nst için onun götürmesini söyledim, ordan o işe gidecekti bende eve dönüp annemin heberini bekleyecektim. 7 de hastanedeydik Nst de sancı çıkmıyordu, 8de doktorum geldi ve muayne sonrasında saat 13de beni sezeryana alacagını söyledi. “seni şimdi eve yollarsam ya yolda yada bu gece suyun gelir , panikle gelmek durumunda kalma” dedi. Bende annem ameliyat olacak diye ertesi gün olsun en azından diye direttim.Doktor galip geldi. Beni duş almak için bile eve yollamadı. Eşim çantayı almak için eve gittiğinde önce teyzemi aradım, sonra ağabeymi.Abim inanmak istemiyordu “kızım hepimiz hastanede annemin başındayız, ben sana kimi yollayayım” dedi. En mantıklısı ayshenin (hanımı olur kendisi) gelmesiydi buna karar verdik. Anneme bir şey söylemeyin dedim. Ve akabinde zibromu aradım. 1 saat içinde teyzem,kızları, hatta torunu, ayshe, zibro hepsi yanımdaydı. Oda da onlara şebeklik yaptım paso, artık deliliğe vurmuştum her şeyi. Bu arada duşumu aldım,zibrom saçlarımı kuruttu (canım arkadaşım) tam beni sedyeyle almaya geldiklerinde ağabeyimden telefon geldi, annem ameliyattan çıkmış ayılması bekleniyormuş. Aman şükür deyip stresli bir şekilde herkese eyvallah dedim. Ameliyathanede yatırdıkları yer sıcacıktı valla:) öyle anlatıldığı gibi donmadım hatta doktor gecikince üzerime örtü örtüp ayaklarımın altından sıcak üfüren bir alet bile koydular. Anestezist çok şeker bir bayandı ne çeşit anestezi istediğimi sorduğunda böğüre böğüre durumu anlatıp “bayıltın beni en azından 1 saat koopiim bu hayattan” dedim.
Uyandığımda adamın biri ayağımın ucunda rapor yazıyordu. Sarhoş halimle adamı “bebek sağlıklımı” diye baydım, heralde 10 kere sormuşumdur. En sonunda “ susarsan raporumu bitireceğim dedi. Acıkcası süper ayıldım odama çıkarıldığımda bile bikere inlemedim ah demedim. Yalnız her şeyi hatırlıyorumda kızımı kucağıma ilk verdiklerinde ne hissettim ne yaptım hiç hatırlamıyorum. Annem ameliyattan çıktığında hep beni ve kızımı sayıklamış, hatta herkese baygınken doktorun ona saçlı bir bebek gösterdiğini “ bak bu tuutiş” dediğini anlatmış. Evet kızım saçlı bir bebekti ve annemin ancak akşam haberi oldu bu kirpi saçlı tuutiş kızdan.
Hastanede 2 gün kaldık. Ayshecim hem ben hemde bebeğimle ilgilendi.Kızım şükür emdi derken göğüslerim kan topladı ve yara oldu, Eve geldiğimizde birden her şey kabusa döndü. Göğüslerimi sanki matkapla deliyorlardı her emme vakti. Tuutiş emiyordu ben ağlıyordum.
4 gece boyunca kızım Ayshenin yanında yattı. Yeri geldi ayshe ben uyuyayım diye kaşıkla damla damla besledi kızımı. Yemeğimizden kompostomuza, şerbetimizden temizliğimize her şeyimizle ilgilendi. Kayınvalidemde yardımcı oldu bu arada. Bazı kendimi kaybettiğim de oldu: Mesela emme vakti için ayshe beni uyandırdığında göğsümü açacağıma başka tarafımı açtığım bile oldu :)
1 Haftadan sonra ayshe gitti, kayınvalidem gitti kaldım bi başıma.Annemle ancak telefonda görüşebiliyorduk, O zamanlar yoktu görüntülü telefon filan :S 9. günde dayanamadım; akşam 22de bebeği sarmaladık anneme gittik. Sevinci görülmeye değerdi. Ama o saatte babam evde yoktu. Zorla ögrendim ki birgün önce amcam ölmüş, ben üzülürüm diye söylememişler.Acıkcası çok acı çektiği için çokda üzülmedim. 1 hafta boyunca evine uğramadan bana ve bebişe bakan ayshe cenaze evinde de bir hafta full time çalıştı. Üstelik 2 çocuğundan biri oks’ye diğeri üniversite sınavına girecek. Ayshenin yorulmasına mı üzüleyim yegenlerimin evde idare etmesine mi bilemedim. Ben onun hakkını nasıl öderim ki? Hayatımın en zor döneminde yanımda oldu sağ olsun, Allah razı olsun, Allah onu da zorda bırakmasın ömrü boyunca. Bu arada onu yengelikten “cicianneliğe” terfi ettirdik. Zaten bizim kız onu annesi sanıyor galiba, araları pek iyi Allah bozmasın. Cicimiz bizi yinede yalnız bırakmadı gün aşırı geldi banyomuzu yaptırdı, yemeğimizi, temizliğimizi yapıp gitti. Şimdilerde iş yapmaya değil Tuutişin hasretine dayanamadığından geliyor. Banyolarımızı akşamları kah babamızla, kah gündüz komşu teyzemizle yapıyoruz, ne yazık ki komşumun beyi rahatsızlandı kaldık babamızın eline. Allah onu da çocuklarına bağışlar da tez zamanda iyileşir umarım.
Annem eski hali gibi olmasada gün geçtikçe iyileşiyor. Bu arada aileninen hamarat kişisi benimle ilgilendiği için Annemin bakımı babam, küçük gelin ve annemin bir arkadaşı tarafından yapıldı. Arada bana gelmeye başladı annem, hatta 2 gün kaldı bile.
İtiraf etmeliyim ki çok zorlanıyorum, bide bizim kız 2. haftasından sonra her akşam 6da 3-4 saat susmaksızın zurna gibi ağlamaya başlayınca, hoş geldin kolik dedik. Acı içinde ağlaması yokmu o 3-4 saatte üzerimden tır geçmiş gibi oluyorum. Tabi bu konuda 3-5 ilaçtan fayda görmeyince tek kurtarıcımız fön makinesi oldu. Havalar serinken iyiydi de,bu sıcaklarda zor oluyor. Ben de fotograf makinesine kaydettim fön sesini, 2 dakikalık, bittikce play’a basıyorum. Aslında yanında bilgisayar açsak daha kolay olacak dinlemesi ama pc, internet ve tv konusunda pek bir korumacı davranıyoruz. Hoş sancı da her akşam tutmuyor. Bazen 3 akşam rahatız bazen 4 akşam üst üste helak oluyorum. Zilli babasının geç geldiği akşamları özellikle seçiyor sanki. Yapmam dediğim her şeyi yapmaya başladım, emzik verdim, çarşafda salladım, ayakta hala sallıyorum. En zor olanı bu sancı kısmı. Birde emme- gaz-alt değişme- hıçkırık dörtlüsünün kısırdöngüye girmesi. Üstünü başını giydiriken helak ediyordum bebişi, çıtçıt kapamaktan ööğ geldi. şimdi havalar ısındı az giyineceğiz diye sevinirken bir yandanda birbirimiz yapışmadan nasıl emdireceğim kara kara düşünüyorum.
Vakit buldukça yazdığımdan aklıma gelen şeyleri yazıyorum; kızımı anlatmayı unuttum: Tuutişim 3.660 gram ve 50 cm. hayalimdeki gibi saçlı bir bebek olarakdünyaya geldi. Doktorum 140 gr yanıldı sadece o 3.800 diyordu. Ama biz kara kız beklerken akça pakça, pembiş kumral bir kızımız oldu. 2.ay kontrolümüze az kaldı heralde 5 kgyi geçmişizdir. Ona baktığımda aklıma yıldız tilbenin şarkısı geldi hep:

gözlerine düşmesin gölgesi ayrılığın Çizilmemiş resmisin sen ilkbaharın kirpiğine değmesin yağmuru yalnızlığın düşlerdeki öpüşüsün sen tutkularımın deli bozgun, dolu dizgin aşkı sana vermeli kuralsızca ve sınırsız bir tek seni sevmeli bir ateşsin içimde tanrı'nın yaktığı ver bana içindeki en temiz günahı

Çizilmemiş resmi ilkbaharın… Her annenin evladı kendine tatlı kendine güzel, benim kızımda öyle, sanki Allahım en güzel kalemiyle çizmiş her bir yerini. Geçen post ta yayınladığım foto orjinaldir efendim, fotografda, tırnak da. O tırnaklar öyle törpülü gibiydi :)) Saçlarda kirpi gibi dimdik, çoğunlukla jöle sürüp sürmediğimi soruyor görenler.

Bu paragrafı da teşekkürlere ayırmalıyım: Tabi ki önce Allahıma şükürler olsun bana sağlıklı bir evlat verdi.
-Ciciannemiz olmasaydı bu zor dönemi nasıl atlatırdık bilmem, Annem bile sağlıklı olup yanımda olsaydı bu kadar iyi bakılamazdık açıkcası, Teşekkürlerimiz yetmez ayshemize. Ayrıca karısından ilk kez bu kadar ayrı kalan ağabeyme (Allah hiç ayırmasın), en zor senelerinde süper annelerini bana pas eden yeğenlerime teşekkürler.
-Eşime teşekkürler... Hoş ben ondan daha çok yardım bekliyordum ama elinden gelen bu demek ki, yardımından öte teşekkürlerimiz engin anlayışı için: zırt pırt ağlayan, dağılmış piskolocili bana anlayış gösterdiği için.
-Teyzeme çok teşekkürler hamileliğimde yaptı-etti iyi hoş da, O gün ablasına değil bana geldi Annemin yokluğunu hissettirmemek adına…Allahtan sağlık ve huzur diliyorum ona, şu sıra en çok bunlara ihtiyacı var.
-Kayınvalideme teşekkürler, ilk hafta o da bizi yalnız bırakmadı, Ütülerimizi, ev işlerimizi hep o yaptı sağ olsun.
-Canım arkadaşım zibro’ya teşekkürler. Ogün telefon açıpda zırladığımda o kazma patrondan nasıl izin aldı da 45 dakikada merterden kozyatağına geldi anlamadım. Duş sonrası saçımı kuruttu sağ olsun, hoş manikür pedikürü eksik bıraktı azcık bozuldum :))
-Tatlı dilli, güler yüzlü doktorum Rukset hanıma beni kızımla buluşturduğu için, ilk hafta kontrole gittiğimde salak gibi onada zırlayınca sıcacık elimi tuttuğu için teşekkürler.
-Arada bıcımızı yaptıran komşu teyzemize,
-Telefondan destekleriyle, benden kıdemli anne eatnes'e,
-Mevlütümüzü okumak için annesini getiren reyhan ablaya, annesine ve doğurdu doğuracak mevlüte gelen üstelik bide kurabiye yapan nevroş'a
-kafamın tasının attığı günde yanıma gelen vureyka'ya
-Hastaneye, eve ziyarete gelenlere
-Telefonla arayan, mail atanlara, bloga yorum yazanlara
-Çiçek yollayan, altın takan, hediye getiren
Herkese teşekkürler.
Son olarak Annem ve Babama sonsuz teşekkürler, Tuutişe baktıkca onların kıymetini daha çok anlıyorum. Hayatımın beklide en zor , ama kesinlikle en mutlu zamanında yanımda olamadıkları için çok üzüldüler. Hayatımda ilk defa zordaydım ve yanımda yoktular. Allah başımdan eksik etmesin onları, sağ olsunlar sağlıklı olsunlar, varsın yanımda olmasınlar.

Bir daha kısa zamanda yazmak isterim fakat benim leptop’a verdiğimiz 150 gayme boşa gitti sanki, zira kendisi yine bozuk 45 derece açıyla yan tutmadan çalışmıyor,e öylede yazılamıyor. Koca kişisi kızıyla ilgileneyim, internete girmeyeyim diye yaptırmıyor sanki.Hoş vaktimde olmuyor pek, kızın uyuduğu dar vakitlerde ev işlerini yetiştirmeye çalışıyorum. (Ütüden de ööğ geldi bu arada)

3. ayda koliğimizin bitmesini umut ediyorum…Tüm bebişlere sağlıklı günler diliyorum.

yine gelecek ben...

2008-04-25T18:26:00.003+03:00

Teşekkürler yorum yazanlara da, merak edenlere de...
Zor günler geride kaldı inşallah, Allah beterlerinden sakınsın...
Yavaş yavaş herşey rayına girmeye başlıyor...
Tuutiş kızım iyi çok şükür...
Annem iyileşmeye çalışıyor hala...birbirimizi 9 gün sonra görebildik :S
Amcamı kaybettik...
Ben mi?? iyi olmaktan başka seçeneğim yok...
Daha uzun yazılar için daha çok vakit lazım, o da olacak inşallah...
inşallah!

ANALI KIZLI !!!

2008-03-31T10:26:00.002+03:00

işte şimdi tam olduk!
Perşembe sezeryan olacağım diye annem bugun ameliyat olmaya karar verdi. Fıtk sinirlere baskı yaptığından acil ameliyat olması gerekiyordu.
sabah kalktım eşime kahvaltı hazırladım sonrasında sancım başladı. Hastaneye geldik. Nst de gözükmeyen ama var olan bir sancı. Doktorum ameliyat bugun olmalı dedi.
saat 13de kızımla buluşacağız.
analı kızlı ameliyat olacağız.
stres yapmamaya çalışıyorum ama elde değil. Annemin haberi olmasa bari..
dualarınıza beni de annemide katın bugün.
görüşmek üzere.

...

2008-03-29T22:47:00.006+02:00

Aslında yazmak istemiyorum, lafları toparlayacak güç yok içimde... Blogger arkadaşları okudum az evvel, mummy şom ağzından bahsetmiş, ayça toparlanması gerektiğinden, vureykam da şu dizeleri yazmış:
Ağlama
Gönül hanesinin yorgun çocuğu
Bak
Merdiven dayadım umutlarına
Hadi toparlan !
Kapısını çalmaya gidiyoruz.
Sığınağımız yalnız O (c.c).

Evet, şom ağzım benide vurdu, benimde toparlanmam gerek, tek sığınağım Allah!

Öncelikle son alınan kararı açıklayayım kızımın kilosundan ve mutelif sebeplerden dolayı doktorum sezeryan kararı aldı. En başından beri kendimi normal doğuma şartlamıştım ama kısmet böyleymiş. Acil bir durum olmazsa Perşembe günü sabah kızımla tanışacağız. Açıkcası onunla bir beden geçirdiğimiz günler çok güzeldi, çok üzmedi yavrum beni, bende elimden geldiğince onu hoşnut tutmaya çalıştım. Umarım alınan karar hakkımızda hayırlısıdır, sağlıkla alırız kızımızı kucağımıza.
Toparlanmam gerek dedim, şom ağzım dedim...
Dağıldığım konuya gelince. Benim son numara yeğen dünyaya geldiğinde (5 ay kadar evvel) daha hastaneden çıkalı 2-3 gün olmuşken yengem anneannesini kaybetti, annesi apar topar gitti ve bir süre kızına hiç ugrayamadı. Bu süre içinde annem ilgilendi gelini ve minik ali ve minik abisiyle. Hamileliğimin 3. veya 4. ayıydı zannedersem bu olaydan duyduğum tedirginlikle hep "Allah bir terslik vermesin, anneme sağlık versin de doğumumda ve sonrasında yanımda olsun" diye dua ettim. Çoğu kez bu tedirginliğimi, temennimi de yakın çevremle paylaştım. Babam çok ağır hasta olan amcamın yanında hergün, geceleri de evde yanlız kalmasın diye şu son günlere kadar annemin bana gelmesini pek istemedim. Hastaneye gittiğim günlerde yanımda oluyordu 1-2 gün kalıp dönüyordu. Son haftaya girdik diye çarşamba günü geldi annem, Perşembe günü de doktorumuz karar alıp tarihi belirleyince "kalırım artık, dönmem" dedi. Ama geldiğinden beri kalçasında bir ağrı oturuken kalkarken azap içinde. 1-2 gün evvel hastaneye gitmiş konunun uzmanını bulamayınca dahiliyeye muayne olup kullandığı bir ton ilaca, ağrı kesicileri de ekleyip gelmiş. Perşembe günü hastanedeyken ısrar ettim "anne sende bir uzmana muayne ol" diye. Kabul etmedi. Cuma sabahı durumu daha kötü olduğundan, bu böyle olmayacak deyip. Nöroşirurji doktoru araştırdım, öğleden sonra daha evvel teyzemi amelyat eden doktorun muaynehanesine götürdüm. Doktor fıtık deyip birde amelyattan bahsedince "tamam" dedim, aklıma gelen başıma gelmişti yine. Teşhisi doğrulamak amaçlı acil MR istedi, Allahtan teyzemde bizimleydi, annem öyle sıkıntıya gelebilen bir insan değil, ben yanına gieremeyeceğimden teyzem yardımcı oldu sağ olsun (şu son dönemde teyzeme ne çok sağ olsun, Allah razı olsun dedim, Allahda hep onun yardımcısı olur umarım). Sabah eşimle gidip MR cd'sini doktora gösterdik, yanında bir meslektaşı daha vardı ve amelyat olmazsa bu ağrıyı çekecegini söyledi. Abimleri, babamı aradım, malum söz konusu ameliyat olunca 2. doktorunda görmesi insanı rahatlatır diye annemi gelip aldılar ve oturdukları semtte iyi isim yapmış bir doktora götürdüler. Tabi cumartesi öğleden sonra rica, minnet, araya insan koyarak oldu bu işler. Bu doktorda amelyat olmazsa tedavi imkanı olmadığını sadece ağrı kesicilerle idare edeceğini söylemiş. Bu gece bir karar verecekler sanırım. Üzüntümüz garip bir döngü içinde. Derler ya "annemin kıymetini anne olunca anladım" daha benim kızım gelmemişken annemin bu dönemde yokluğuyla, daha şimdiden kıymetini anladım. O amelyat olmak istemiyor yanımda olamayacağı için, O benim yanımda olamayacağı için çok üzülüyor, ben onun çektiği ağrılara üzülüyorum, yanımda olmasını istiyorum, hiç kimseye nazımın ona geçeceği kadar geçmeyeceğini biliyorum. Ben bukadar kendimi üzersem kızımda artık farkediyordur o da üzülüyordur diye bir kat daha üzülüyorum. Ona az evvel tembih ettim " bak kızım ben anneme üzülüyor olabilirim, elimden birşey gelmiyor, ama sen bana üzülme, tamam mı? sağlıkla gel, kolay gel ve uslu bir kız olup bana destek ol" diyorum.
Kafam bir dünya. Allah beterinden saklasın, biliyorum ki beterin beteri de var.

Ağlama
Gönül hanesinin yorgun çocuğu
Bak
Merdiven dayadım umutlarına
Hadi toparlan !
Kapısını çalmaya gidiyoruz.
Sığınağımız yalnız O (c.c).

demiş vureyka güzel demiş, doğru demiş...

işte şekerler, ciciler...

2008-03-25T14:51:00.009+02:00

Beni tanıyanlar bilir öyle süse, giyime, makyaja meraklı bir insan değilim. Evimi de çok az ve sade eşyayla döşemişimdir. Ama kıza hazırlık yaparken özenli olmaya çalıştım hep. İşte son hazırlananlar:

Her bebek mağzasında emzirme yastığıyla karşılaştım. İşe yarar mı? kullanışlı olur mu? diye düşündüm, almakta kararsız kaldım. Teyzem bir sürü şey dikip getirdikçe, yüz buldum emzirme yastığının kılıfını dikmesini istedim. 1 kilo elyaf alıp içini ben doldurdum, hafif yamukluklar oldu ama tomtini kızımı emzirirken (Allah nasip etsin inşallah) yastık şeklini alır diye düşünüyorum:) Dikiş makinesiyle haşırneşir olduğum bir gün benim bebekliğimden kalma örtü takımının kırlenti için yastık diktim. Yastık ufak tefek şirin durunca o hevesle elimdeki ıvır zıvırdan bir altın yastığı yapmayı düşüdüm. Beceremeyince onuda teyzem yaptı getirdi sağ olsun. Altın yastığının ortasındaki kız hastane şekerlerimizin kahramanıdır. işte o iki yastığımız:

Hastane çantamız için kızın kıyafetleri hem benimkilere karışmasın hemde kendi içinde çorabı, eldiveni, bodysi, tulumu takım dursun diye aşağıda gördüğünüz keseleri dikmeye kalkıştım önce. Bana ilhamı veren sevgili eatnescim olmuştur. Kendisi, ilk etapda bebişi hemşireler giydirir de karıştırmasınlar diye iremciğin takım olarak ilk giyeceklerini ayrı poşetlemiş. Benim vaktim bol, kumaşım kurdalem mevcut, dikiş makinem de elimin altında olunca bir heves yaparım dedim. Bütün gün uğraşıp beceremeyince, teyzeme de artık "şunu da yap" demeye yüzüm olmadığından , sağ olsun komşu ablamız bize tarif ettiğimiz şekilde dikti keseleri. Gören iyi fikir diyor, daha sonra bu keseleri gezmeye giderken çantamızda eşyaları dağınık durmasın diye kullanmayı düşünüyorum.
Anlaşıldığı üzere dikiş dikmeye hevesli ama bu konuda beceriksiz bir insanım. Tekniği bir kapsam korkun benden. İnsan fikri olup da uygulayamayınca sinir oluyor. İlerde bir kursa gitsem çok iyi olacak. Zaten hepi topu 2 şeye heves ederim biri dikiş dikebilmek diğeri ise bloglardaki marifet ablaların yaptığı şeker hamurlu, harika gözüken pastaları yapabilmek. Allahtan pasta için malzemem mevcut değil, onu da yapmaya kalkışıp beceremezsem üzülürüm.

Sonuçta benimde becerebildiğim birşey var ama. Şeker yapmak! (malzeme hazır alınınca dedem de yapar diyen mi oldu?) :)) Yeğen Ali'ye yaptığım şekerlerle ilgili çok mail aldım, elimden geldiğince yardımcı olmaya çalıştım, bu konuda bende ilk yardımı daha evvelde belirttiğim gibi Hülya'dan almıştım sağ olsun. Malzeme almaya 7. ayımda annem ve yengemle gitmiştim. Kararsız kalınca hastaneye ayrı, mevlüte ayrı şeker yapmayı düşündüm. Hastane için kızlar, mevlüt için hayvancıklar aldım. Keseler ve şekerler her ikisinde de aynı olacak.Mevlüt için sonra şeker alıp hazırlayacağım, fotoğraf için hayvancık çeşitlerini buzdolabına yapıştırdım, 2 tane de numune hazırladım aşağıda gördüğünüz üzere. Hayvancıklarımız süperler:) göbek ve ayaklarında mıknatıs var, böylelikle buzdolabına konulacak ve hatırası olacak sevenlerimize. Yalnız hastane için kızları hazırlarken sıkıldım biraz 2 ay evvel aldığım için bu süre zarfında bu kızları görmediğim yer kalmadı tokalarda, taçlarda, küpelerde, pazarda satılan terliklerde... İlk gördüğümde orjinal gelmişti tabi. Birde çinli bacı bize defolu paketi kakalamış resmen, 40 tane tipi düzgün kızı zor ayıkladım 100'lü paketten, oysaki ben kalanlardan hediye şeker yapmayı planlamıştım :( Sonuçta bir daha o kalabalık yere gidemeyeceğimdem elimdekilerle hastane şekerlerimiz hazırladım. eşe dosta uzak olduğundan hastaneye pek ziyaretçi geleceğini düşünmüyorum. Kalanı eve gelenlere veririm. Bu arada sepetimiz yine ekmek sepetinden:)) saplı olanlar gözüme hoş gelmiyor nedense (bunda kına gecem için hazırlanan sepetin kazolet gibi olmasının etkisi varmı acep?) Bu sefer evdekini değil yeni aldığım kare sepeti süsledim, hoş içi dolunca etrafındaki süsü püsü pek belli olmadı ama olsun. Kapı süsünü hazır aldım, sonradan öğrendim ki hastanemiz zaten hediye olarak kapıyı süsleyip giderkende süsü veriyormuş, neyse fazla mal göz çıkarmaz. İşte bunlarda şekerlerimiz süsümüz:

sardı korkular...

2008-03-23T23:08:00.004+02:00

Laptop tamir oldu ve geldi şükür, şimdi elimin altında ya yokken “şunuda yazarım” dediğim her şey uçtu gitti kafamdan. Nasıl uçmasın, takvim cetveli 37+6yı gösteriyor ve acaip karmaşık duygular bastı beni. Geçen Perşembe gittiğimiz doktor kontrolü son anda gerilim yaratınca banada bunun bunalımıyla yaşamak düştü. İlk önce kilom ölçüldü, (hadi merak edenlerin gönlü olsun 87 kiloyum boyum hala 170 şükür:S) Tansiyon hiç yerinden oynamadı baştan beri 10-6. Tanıtım yada deneme amaçlı yeni bir ultrason aleti gelmişti, doktorum onda muayne etmek istediğini söyledi. Firmadan 2 bayan, annem ve doktor girdik muayne bölümüne. Kızım ilk defa bukadar kalabalık önüne çıkınca yüzünü göstermedi, utandı şeker. Ama ultrasonun son sistem oluşundan mı yoksa kuzguna yavrusu şahin gözüktüğünden mi elleri çok şirin gözüktü. Sonrasında doktor bizi nstye yolladı. O zamana kadar hiç bir şeyim yokken 20 dakika içinde 3 kere ciddi sancı geldi. Nst sonucunu gören doktor tekrar muayneye alınca işte o an hafif çaplı bir gerilim yaşadım. Bu gerilimin sonucunda küçük hanımın daha gelme niyetinde olmadığını öğrendik. Fakat doktorum ben böyle gerilim yaparsam normal doğumun zor olacağını, zaten bebişinde iyi bir kiloda olduğunu ve onu rahatsız edeceğimi söyledi. Açıkcası böyle olacaksa bir daha düşün dedi. Akıllara yine “sezeryancı doktor” gibi gelebilir. Ama ben doktorumu normal doğum yanlısı olduğu için tercih ettim, önce hakkında yapılan yorumlar kafama yattı sonra hangi hastanede çalıştığını bulup böylelikle ona gittim. Sonuçta o günden beri karıştı kafam iyice. Aklıma ne zaman, nasıl olacak soruları geldiğinde sonuçta her şey olacağına varacak diye düşünüp, kestirip atıyorum.
En kısa zamanda cici fotoğraflar olacak, biraz havamızı bulalım:)

mesecinadan dünyaya:))

2008-03-19T22:18:00.003+02:00

iyiyim, kızımda hala benle birlikte:) Yarın doktor kontrolümüz var (haftalık, rutin). Tipime bakıp şiştiğimi gören "doğum yakın galiba" diyor. Yaşlı teyzeler göbeğime bakıp "daha var" diyor. Doktorumuz geçen hafta "nisanın ilk haftası bekliyoruz" dedi. Bana gelince... sanki her an herşey olabilirmiş gibi geliyor. Merak edip soran, yorum yazan arkadaşlara teşekkürler. Laptopum yakın zamanda gelecekmiş, umutluyum;)

kısaca

2008-03-14T20:46:00.003+02:00

Laptopun tamiri ne zaman olur Allah bilir, koca kişisi kısa zamanda halleder umarım. Ayrıca kendisi sağ olsun iş laptopunu getirmiş bana hafta sonu için, güç kablosu iş yerinde:(( son 2,5 saat :(((
-Yorumlara cevap yazamıyorum üzgünüm.
-Dün doktora gittik, herşey yolundaymış(umarım öyledir) doktor mart sonu, hatta nisan başı dedi. Bizde "iyi" dedik.
-Allahtan bu hamilelik süresince laptop ve internetim vardı. Evde işde yapmayınca vakit geçmek bilmiyor. Salı günü can sıkıntıma yoldaş babam geldi oturmaya, dün ve bugünüde annemle geçirdik.
-Birazda blogları dolaşmak istiyor ve yazıma burada son veriyorum.

leptop bozuldu:(

2008-03-10T22:20:00.002+02:00

Açılmıyor hain. Daha evvel bozulduğunda tüm fotograflarım gitmişti, akıllanmadığım ve cd'ye arşivlemediğim için şimdi de hamileliğime dair fotografları kaybetme korkusu yaşıyorum. Eşim sırf blogları okumam kendi bloguma bakmam içinbu akşam işteki laptopunu getirdi.
Cumartesi günü hastaneye götüreceğim kızımın şekerlerini hazırladım. Bir başka hain şark handaki çinli hatun! Hastaneye götürmek üzere aldığım şeker süslerinin yarısı defolu çıktı :( Allahtan lazım olandan çok daha fazla almıştım, ayıkladım ve düzgün olanları taktım. Fotoğraflarını yayınlamak için kendi laptopumun tamirini beklemek durumundayım. Bu süre zarfında doğurmamak dileğiyle...

temüzlük...

2008-03-07T14:36:00.003+02:00

Sonunda evimi temizlettim, mutluyum, huzurluyum efendim. Temizlik cumartesi günü perde ve tüllerin yıkanmasıyla başladı. Sağ olsun eşim pek yardımcı oldu. Hatta salonun katlamalı tüllerinin kurdalelerini benden daha başarılı ve kısa sürede taktı, şaşırdım. Neymiş bundan sonra bu görev koca kişisinin olmalıymış :)
Çarşamba günü doktor kontrolümüz güzel geçti. Kızım 2.800 gr. olmuş (maşallah). Doktorumuz ay sonu bekliyoruz dedi, umarım öyledir, sağlıkla sıhhatle gelir inşallah. Sugibinin doğum öncesi yaşadığı psikolojiyi bende şimdi yaşıyorum, bıraksalar beni ben kızımla böyle yaşasam, öyle içerden tepikler atsa filan. Tipik bir boğa kadını olarak bilinmezlik beni acayip sıkıyor, dolayısıyla doğum ve doğum sonrası nelerle karşılaşacağımı bilmediğimden olsa gerek şu kanıksadığım halimle hatta penguen yürüşümle kalsam bile bu bilinmezlikten daha iyi gibi geliyor . Doktor sonrası bir print merkezinde kızım için “hoş geldin” yazıları hazırladım ve şekerlere minik kartlar yaptım. (şekerleri merak edenler için kısa bir süre sonra diyorum…). Eski çalıştığım yere uğrayıp sevgili N. ve R. İle hasret giderdim. Anlayacağınız yine dışarı çıkmışken 2-3 kapı yapmadan edemedim.
Dün de evde temizlik vardı. Kadın bulamayınca teyzem birini bulup getirdi. (Allah razı olsun teyzem evlenirkende, hamileykende bana çok yardım etti) İlginç hikayesi olan romen bir kadındı, annem, teyzem ve ben kadının ismini bir türlü aklımızda tutamadık, artık Allah ne verdiyse öyle seslendik. Bir ara annem kadının elindeki bezi kapıp kendi silmeye başladı halıyı, “bak şöyle şöyle sil” diye nasihat verince zavallı kadın sildiği, temizlediği her yer sonrasında “ teyze bi gel bak temiz olmujmu?” dedi. Annem temizlik bitmeyecek endişesiyle bi başka koldan işe sarıldı, engellemek için bir süre tartıştık, ama benim annem engel tanımaz, bildiğini okur. Sonuçta olan oldu: kadının işi erken bitince kullanmadığımız üst katı temizlemeyi kabul etmedi. “yook yok ben tek kat diye geldim, orası fazla” dedi, bende ısrar etmedim. (bu arada eşimin organize işler fliminden kapıp devamlı yaptığı espiri geldi aklıma, hep içimden güldüm. “sen istiyor duj beraber, verecek 100 dolar daha” :) Kadın gidince de annem bana üst katı temizletemediğim için, ben ona kendini boşuna yorduğu için söylendik durduk. Akşam olduğunda sanki ben temizlik yapmışım gibi yorgundum, ayakta dönüp dolamaktan. Genelde geçmişte tanıdığım hamileler ev temizliği sonrası doğuma gittiği için tedirgin bir gece geçirdim.
Bugün sesiz sakin ve dinlenerek geçiyor. Havanın da kapalı olması bir yandan güzel; dışarı çıkmaya kalkışmıyorum, bir yandanda kötü; yağmur yağacak, camlar batacak diye:)

Şubat'a son post...

2008-02-29T12:23:00.000+02:00

Şu şubata son bir post daha yazayım dedim. Allaha şükür Mart’a kavuştuk. Artık önümüzde heycan dolu bir ay var.
Doktorumuz iyi olduğumuzu söyledi ya havalarda bahar gibi açınca biz pek bir aktif haldeydik. Cumartesi bu sefer babamıza alışveriş yapmak için bir sürü yer dolandık. Bir tek haşimişcandan geçerken kızımıza araba baktık, bizim tercih ettiğimiz markaları bulamayınca orada da fazla dolanmadık. Haşimişcan geçilirde vefada boza içilmez mi? Onuda yaptık efendim. Akşam eve döndüğümüzde bitik bir vaziyetteydik. Ama son dakikada aldığımız şeylerin bedeni uymayınca Pazar günü değişim yapmak için yine sokaklara döküldük. Önce havanın güzelliğini kaçırmayalım diye beylerbeyi sahile gittik, oradan alışveriş merkezine. Benim ayaklarım isyanda olduklarından arabada bekledim. Akşam selocan abimler geldi ailecek. 3,5 yılda ikinci kez geldiklerini söylersem evimizin eş, dost akrabaya ne kadar uzak geldiğini anlarsınız heralde.
Pazartesi günü seseka’mı isteğe bağlı yapmak için yollara düştüm. Bebiş geldikten sonra bu gibi işlerle ugraşmayayım diye, birkaç ay evvel halletseydim daha kolay olacaktı ama… istenilen belgelerin içinde ikametgah da olunca sadece form alıp geri döndüm. Web sitesi yapmışlar, gerekli belgeleri yazmak işlerine gelmemiş, insanlara eziyet olsun işte. Ayrıca orda görevli personelden de sordugum sorulara yanıt alamayınca sinir oldum, ee kime sorcaz? O gün dışarı çıkmışken koca kişisinin yeni işyerine de ugradık. Yerini yurdunu gördük, oradan muhtara ugrayıp ikametgah alıp eve döndük.
Ertesi gün tekrar seseka’ya gittim. Ögle tatiline 10 dakika kala yetiştim ve formu belgeleri bıraktım. İnsanın bildiği bütün küfürleri edesi geliyor personelin gıcıklığı karşısında. Formu biri onayladı “git evraklara ver” diye buyurdu. Gittim gelen evrak, giden evrak var hangisi acaba? Sorduk girdik sıraya, Allahtan çabuk ilerliyor, fakat sıradakiler sanki hayatlarında gördükleri ilk hamile benmişim gibi bir göbeğime birde yüzüme bakıyor. Sıra geldi iyi günler dedik ablaya verdik evrakları, hiç yüzümüze bile bakmıyor. Bir kağıt yazdı verdi, tebligat gelcek dedi, okadar. Peki dedim “ben kendi primimi istediğim rakam olarak belirleyecegim dimi?” bilmem şeklinde dudak büktü, “Peki hangi bankaya ayın kaçlarında ödemem gerek?” Tekrar dudak büküp beni geldiğim yere, 2. kata yolladı “oraya sor öğren” diye. Sakin bir ifadeyle “hanımefendi zaten ögle tatiline giriyorsunuz ben bu halimle tekrar ikinci kata çıkana kadar arkadaşlarınız yemege gider, bildiğiniz bir şeyse yanıt verin, bilmiyorsanız da bilmiyorum deyiniz” “Tebligat gelince orada yazar” dedi. Şaşkın bir ifadeyle çıktım güzide kurumdan. Saat daha erken bende hazır dışarıdayım diye eatnesin kızı iremi görmeye gittim, daha 40’ı çıkmadı küçük hanımın. Maşallah pek bi şeker ama henüz mıncıklanacak kıvamda olmadığından süs bebek gibi uzaktan izledim kendisini. Ben böyle dışarı çıkmışken şunu da halledeyim buna da yapayım derken bir de yeni aldığım telefonu aldıgım güzide elektronik marketimize götürdüm. İstemeyerek de olsa telefonun bozuk olup olmadığını tespit için ellerine bıraktım. Çok eminim 30 iş gününün çoğunu kullanacaklar ve telefonda arıza yok diye geri verecekler. Evet arıza olmayabilir benim anlamadığım, kokianın en eski telefonunu kullanıyordum ses bu kadar boguk değildi, bu markanın teknolojisi bukadar demek ki, hem telefonla konuşmadan bunu bilme şansım yoktu alınca görmüş oldum, dolayısıyla müşteri memnuniyeti diye bir şey varsa en azından değişime izin ver sayın elektronik market efendi.
Bu kadar faaliyet bu koca bünyeyi sarstı tabi,Kızımı tebrik ediyorum bana hala benim bünyemde ayak uydurduğu için. Salı akşamından beri evde yamulmuş bir vaziyette kah yatıyor kah oturuyorum. Akşamları pratik yemekler hazırlamak dışında birde rutin ütüleri yaptım. Şu son günlerde sokaklarda başıma bir şey gelmedi diye şükür ediyorum. Birde hayırlısıyla evimi temizletsem, Mart ayını rahat geçirmeye kaldı iş.

bizden...

2008-02-22T01:06:00.010+02:00

Geçtiğimiz Salı doktor kontrolümüz güzel geçti, merak edip soran arkadaşlara teşekkür ederim. Nst sonuçlarımız iyi, sancı çıkmadı. Nst’den çıkan bir diğer sonuç bizim kızın ne kadar tepkici olduğu, anasına mı çekecek ne? Nst için zamazingolardan birinin altına bolca jel sürdü hemşire ablamız, jel de soğuk geldi bize, alet çalışmaya başladı aradan 5 dakika geçmedi ki küçük hanım rahatsızlıgını tam da o zamazingonun olduğu noktada saniye başı itekleyerek belirtti. Babası bile şaşırdı bu duruma, öyle seri halde itekledi ki butona filan basmaktan vazgeçtim.
Şükür karlar eridi artık. Hoş biz karın bastırdığı Cumartesi cep telefonu almak için eşimle dışarıdaydık, ama evin önü, sitenin içi okadar kar doluydu ki eşim yokken evden dışarı adım atamadım. Hayır, adım atabilsem gidip aldığımız telefonu geri verebilmek için cırlayacağım. Hani görüntü var ses yok derler ya, aynen öyle. Görünüş harika, Mp3ü felan bangır bangır çalıyo ama biriyle konuşurken karşıdan gelen ses nasıl boguk anlatamam. Kokiaya ihanetin bedelini acı ödüyorum anlayacağınız. Ben öyle çok ıvırı zıvırı görselliği olsun istemem aslında. Rahat iletişim kurayım benim için önemli olan o. Benim emektarı 3 yıldır kullanıyorum batarya değiştirsem bir 3 sene daha giderdi. Ama zırt pırt şarjı bitmeye başlayınca koca kişisi yenisini almayı teklif etti. Eh ben de hayır demedim. Şimdi bu telefonun elinde kaldım, soğudum bi kere, kokia almadığım için pişmanım. Aldığımız teknolocik market bıdı bıdı (bir sürü vasıf saydılar da) kategorisindeki malları geri almıyormuş efendim. Tüketücü derneği de derki aldığınız mal ayıpsız bile olsa iade hakkınız var. Ama bu dernekler olması gerekeni söyleye dursun magzalar kendi bildiklerini okuyor. Benzer bir durumu dijital fotograf makinesinde yaşadık. İnternetten araştırıp gittim mağzaya, görüp almak istiyordum. Belirlediğim modellerin bağzılarını bulamayınca kıl bir tezgahtar bize kıl bir markayı yağladı balladı, bizde alıp eve geldik. Aman Allahım nasıl iğrenç bir kalite anlatamam, akşam diye böyle çekiyor desek video çekimini bile 1 dakikadan fazla yapamıyor bu zavallı alet. Pazartesi sabahı soluğu mağazada aldım (Bu makineyide cumartesi almıştık, neymiş efendim: bir daha cumartesi teknolocik bir alet almayayım). Bu altın mağazadaki altın kalpli yetkili şikayetimi dinledi. Tezgahtarları iyi satıcı olduğu için sevindi fakat müşterinin beklentisine yanıt veremediği içinde kızdı. Ve açılmış, kurcalanmış makineyi geri alıp istediğim markayı alabileceğimi söyledi. Şimdi bu cep telefonu 2 gündür öylece duruyor, mağaza geri almam, servise yollarım, servisten gelen yanıta göre hareket ederim diyor. Yetkili servis: getirin bakalım zaten üründe bi bozukluk varsa hemen yenisini veririz diyor. Ama ben “bir dandiklik yok, sizin hüsnü kuruntunuz, bizim markanın teknolocisi bu” demelerinden, ayrıca 2 günlük telefon serviste açılacak bakılacak bana geri verilecek diye korkuyorum. Neyse hayırlısı artık.
Bugün (Perşembe) annem, yengem ve teyzem bana geldiler, kızımın eşyalarını yerleştirip, hastane çantamı hazırladık. Ne var ki kesinlikle unutmamam lazım diye fotograf makinesi çantaya girdi ve yeni cicilerimizi fotoğraflamak için tekrar çıktı. İşte cicilerimiz:

Teyzemin diktiği renk renk yastık kılıflarımız, alt açma bezlerimiz, twetyli pike setimiz ve battaniyelerimiz. Ayrıca ben beşiğimizde papatya veya kelebek konsepti diye tuturunca ve bulduğum kelebekli uyku setini hemen aldım fakat cibinlik denen zımbırtıyı atlamıştım. Teyzemin üstün terzilik becerileri benim yaratıcı zekamla birleşince, teyzem sağ olsun üşenmeyip bize kelebek kardeşler üretti. Kardeş diyorum çünkü fotoğrafda da görüldüğü gibi uyku setindeki kelebeklerin tıpatıp aynısı oldu. Ne olur ne olmaz diye aldığı tüle dikmemiş, ama ben bunları çok beğendim, bitince çok cici olacaklar eminim. Yengemizin ördüğü cici yeleğimiz ve görenlerin elde örüldüğüne inanmayacakları şık ve sade battaniyemiz, sağ olsun. Bir de möölü alt açma zımbırtımız var onuda babannemiz almıştı. El emeklerini bir karede toplamak niyetindeyken bu mööyü neden araya kattım bende anlamadım:) Bu cicilere gelincee: askılı olanları babasıyla aldık. Daha evvel bebiş alışverişi yapan arkadaşlara faydam olsun diye belirtmiştim motherc.de “her ayın yarısı, etiketin yarısı” diye kampanya var. Bağzı ürünler yarı fiyatına düşüyor. Geçen ay gidemedim, bu ay kısmetmiş. Bende bunları seçtim hem pembe renk hariç bir şeylerimiz de oldu şükür. Bodylerin olduğu karedeki cicileri yengemiz getirdi, bodyler çok kullanışlı gözüküyor, her tarafı çıtçıtlı, öndeki desenli ve çizgiliyi d.lo hanımcığım beğenmiş, her nekadar karnıma kızıma vereceğimiz isimle değil de “kıııız, kıııız” diye sesleniyor da olsa, her nekadar tek kız saltanatı sarsılacak da olsa:) sabırsızlıkla bekliyor halasının kızını d.loşum. (ondan daha sabırsız olan bir kardeşi var ama o başlı başına bir yazı konusudur). Son olarak kızımın komik havluları; birinde “small and funny” yazıyor. Sarı olanı babannemiz almış onda da “watch me as I grow” yazıyor. Allah bebişlerimizin sağlıkla, mutlulukla büyüdüğünü izlemeyi nasip eder inşallah bana ve tüm annelere derrr, yazıma burada son veririm

dip dot: Yazıyı bitirdiğimde henüz perşembeydi fakat fotograflari eklmekde güçlük yaşadım, uğraştım. Bir önceki posta eklediğim fotograf tıklandığında birebir boyunu açarken, bu posta eklediklerim nedense sabit kaldı, anlamadım?!?!

pembiş pembiş...

2008-02-14T12:55:00.003+02:00

Kızım istem dışı pembe manyağı olacak. Bu hafta en sonunda cicileri attım makineye. Ayırmak icap etmedi çünkü her şey pembe ve beyaz. Fotoğraflarda da görülecektir bir tek ahiretliğin getirdiği hediyelerden çıkan turuncu body ve şapkamız var değişik renk, bir de çoraplarımız. Pigletli olan takımı gadun getirdi onun yanı sıra birde yummy mummy tulum ki aynısını ben buradan da almıştım. Zevklerimiz okadar yakın yani. Çamaşırlık çok şeker duruyordu onun da fotoğrafını çektim. İşin komiği benim hastane ve lohusalık için aldığım gecelik pijama filanda pembe. Ana kız bir takım olacağız hep. Kendiminkileri ütüledim, şimdilik dolabın bir rafını boşalttım ve aklıma gelen şeyleri bu rafa koyuyorum hastene çantası için. Sonra listeden kontrol ederim ve çantaya yerleştiririm. Çamaşırlar için granül sabun aldım matik olanından. Aldığım hiçbirşey açıkta, sepette olmadığından çok yüksek ısı yapma dediler. Makine programın ortasına geldiğinde camında hala sabun granülleri görünce bir kez daha uzun programda yıkadım. Daha uyku seti ve pikeleri var yıkanacak, onlarda da granül sabunu önceden sıcak suda eritip makineye öyle atmayı düşünüyorum.
Geçen Salı yine doktor kontrolündeydik, bu sefer sancı çıkmadı ama takip gerektiren bazı detaylar olduğundan doktorumuz haftaya tekrar görüşelim dedi. Normalde 15 günde 1 görüşecektik. Aman sağlıklı olsunda ben hergün de giderim doktora, yeterki problem olmasın.
Aklıma takılan birkaç şeyi yine size soracağım
1-Bebek arabası ve oto koltuğu; memnun kaldıklarınız kalmadıklarınız nelerdir? Biz set olarak bakıyoruz ama arabada hafiflik ve tam yatabilme, oto koltuğunda da kafa etrafı koruması tam olan özellikleri hepsi bir arada bulmak istediğimden uygun bir model belirleyemedik. Bazı markalara verilen para değiyormu cidden? Bazı satıcılar ismi çok duyulmuş olan markaları çinmalı diye kötülüyorlar. Karasız kaldık.
2-Bebeğinizi sigortalattırdınız mı? Benim sağlık sigortamı ihmal ettiğimizden şimdi çok pişmanım. Siz hangi şirketleri tercih ettiniz?

aslında yazmak istediğim çok şey var...

2008-02-09T00:52:00.000+02:00

Çok şey var fakat toparlayıp yazacak dermanım yok birde çoğu yazmak istediğim şeyin bu blogda yeri yok.
Durağan bir hayat mı? Yok henüz öyle bir şey. Benim haftamda çalışan arkadaşlar daha yeni izne çıkıp haldır haldır hazırlık yaptılar, hem durağan bir hayat eşittir oturupda evde onu kur, bunu düşün deli ol hayat. Hiç almiim.
Doktor, nst, serum üçlemesini atlatınca ertesi gün biz hala eşimin iş görüşmesinden haber bekliyorduk, öğlene kadar ses çıkmayınca kendisine afacanlar bastı. “Kalk, gidelim daraldım” deyince hemen hazırlandım. Benim memlekete arkadaşını görmeye gidecekti, bende bari anneme gideyim dedim. Daha annemlere varmadan annem evden çıkmış gezmelere gitmişti bile. Biz böyle hareketli bir aileyizdir Allah bozmasın, ayrıca annemin evi tekke gibidir. Torunları gelir zırt pırt, kalırlar tatillerde, abim hanımını annesine bırakmışsa gelir annemde yatar, herkesde bir çift anahtar vardır. Bizde avrupa yakasında işimiz olunca kalırdık ama şimdi hamilelikten dolayı bırakın annemde kalmayı kendi evimde bile rahat uyuyamıyorum. Ne diyordum; anneme gittik abim tesadüf öğlen vakti ordaydı. Yemek ısıttım oturduk üçümüz yiyorduk ki beklenen telefon geldi, sonuçta ne onların teklifi ne eşimin isteği oldu orta yolda buluştular ve pazartesi başlamak üzere eşim iş hayatına 15 gün sonra geri döndü. İnşallah hayırlısı olur, Allah tüm işsizlerin yardımcısı olsun. Babam eve gelince eşimle abim beni ona emanet edip gittiler. Kah muhabbet ettik kah tv seyrettik babamla. Annem gelince de kızıma yaptığım alışverişten içime dert olan birkaç parça şeyi değiştirmek için çarşıya indik. Neler mi dert oldu? Komiğim valla; giydirmesi zor olacak diye annemle yengemin ayılabayıla aldığı hastane çıkışını içinde tulum olan hastane çıkışlarıyla değiştirdim. Bazı çoraplar resmen oyuncak bebek çorabı gibi geldi gözüme “ay bu çoraplar bebeğin ayağında durmaz” diye, onları geri verip daha adam akıllı çoraplar aldım. Anne ve bebişi blogunu takip edenler bilir MK’nın ayağından çıkmaya ramak kalmış çoraplarıyla olan fotoğrafların fanatiğiyimdir ama mümkünse benim kız da 4-5 aylık olana kadar o çoraplar ayağından çıkmasın, sonra ben onları çekiştirir pırtık yaparım zaten. Birde Yemekli bebek şenliği Hülya arkadaş doktorunun bebek yağı kullanma uyarısını anlatınca, bende bebek yağını nemlendirici losyonla değiştirdim. Tek bir yerden ve anneme yakın olan çarşıdan alışveriş yapmanın faydaları efendim. Tabi ben başka şeylere kafayı takmazsam sanırım satıcı adamla muhabbetimizde kıvamında kalacak. Aksi taktirde adam bana satış yaptığı güne isyan edecek.
Perşembe günü sabah annem geldi biraz yardım etti, öğlene de simens ve annesi geldiler. Yedik içtik muhabbet ettik. Sanırım doğuma kadar artık misafir kabul edemeyeceğim. Yada annem her seferinde yardımcı güç olarak bana gelecek. Ben böyle düşünürken akşam bende kalan annem sanki ben tombik bir penguen değilmişim gibi bugün teyzemin kızına gidelim diye tutturdu. Valla dedim damat kişisi sancıydı serumdu tırsdı bikere, beni yollamaz. Yollamadı zaten, kendi arabayla bıraktı akşam üstüde geldi aldı sağ olsun. Sayesinde güzel geçti günüm.
Bu akşam blogları dolaşırken fikrimin ince gülleri beni tek bir cümleyle acaip etkiledi. Demiş ki: “Anne olmak, gönüllü bir vazgeçiştir belki de. En önce kendinden vazgeçmek” işte bu cümle sanırım beni rahatsız etmekten çok garip bir şekilde hoşuma gitti. “kendinden vazgeçmek” umarım bu vazgeçiş beni biraz yola getirir. Bazen insanları, davranışlarını, tavırlarını, görüşlerini ve bunların bana yansımalarını okadar çok kafaya takıp irdeliyorum ki, sanki kendimden vazgeçtiğimde bu yansımalar da olmayacak, yani umarım olmayacak. İnsanların çeşit çeşit davranış ve huylarını kafama takmadığım noktada, minik kızıma iyi bakma, doğru, dürüst insan yetiştirme kaygıları, belkide onu kaybetme korkuları yada onu hayata kazandırmadan beni kaybetmesi olasılıkları beni sarıp sarmalayacak. Ama evladım olduğu için en azından tüm bu kaygılara korkulara değecek. Bakalım zaman bize neler gösterecek.

tırstım mı ne?

2008-02-06T07:31:00.000+02:00

Sabah ezan vakti, yaklaşık 1 saattir uyanığım. Dün akşam üstü üçbuçuk atmamla ilgisi yok sanırım genelde bu saatlerde uyanıp ya kafama takılan bişeyi internette araştırıyorum, yada dertortağım benim N’ye sabah taze okuması için abidik gubidik mail yazıyorum.
Efendim dün babamızın bir firmayla 3. iş görüşmesi benimde doktor kontrolüm vardı. Sözde eşimin işi olacaktı, kızımızda bize ultrasondan el sallayıp her şey yolunda diyeecedi, bizde bunu akşam yemeğinde kutlayacaktık. Ama umduğumuz gibi olmadı hiçbiri. Eşim iş görüşmesindeyken ben 1 saatliğine alışveriş merkezinde dolandım. Galiba önce göbeğime sonra yüzüme tip tip bakan hatunların nazarına geldim:) eşimin işi bitince beni aldı gecikerekde olsa hastaneye vardık. Bu arada iş görüşmesi pek de umduğumuz gibi geçmemiş, görüşmeyi yapan kişi şartları tekrar olgunlaştırıp eşimi 2 saat içinde arayacağını söylemiş. Hastaneye vardığımızda önce kilo ve tansiyon ölçüldü. Son 1 ayda 2 kilo almış olmak (bu kadar yemeye) benim için sevindiriciydi. Kızımız artık koca abla olduğundan ekranlara sığmıyordu, nedense bana hep suratı asıkmış gibi geldi (bu konuda mümkünse bana hiiç çekmesin, babası gibi güler yüzlü olsun lütfen). Doktorcuğuma son 3 gündür karnımın alt tarafına beton dökülmüş gibi hissettiğimi, sanki bebişin hareketlerinin de değiştiğini söyledim, ultrasonda her şey normaldi bebeğin konumu, suyu, kordonu filan. Konuşma faslında biraz doğumu konuştuk, bu sırada ben doktora “yine garip bir ağrı oldu dedim” . işin enteresanı ağrımı, kasılma mı, gaz mı hiç ayırt edemiyorum. Doktorcuğumda madem böyle bir his var hemen bi nst yapalım dedi ve hayatımın ilk nst deneyimini yaşamış oldum. Merak eden hamişler için ayrıntılı anlatiim bari hazır güneş doğmamışken:) Efendim doğum katına çıktık, orada bir hemşire karşıladı zaten bizi, daha evvel gezdiğimiz odalardan en manzaralısına yatırıldık, belimin altından iki lastik bant geçirip sola doğru yatmamı söyledi hemşire, o bantlara 2 zamazingo takıldı jel sürülerekten göbeemin üstüne konumlandırıldı. Bir tanesi ağrı bir tanesi de kalp atışın ölçüyormuş. Bizim kız yerinde durmadığından kalp atışı yerine rüzgarda açık kalmış mikrofon gibi sesler duyduk önce ilk 10 dakikamız cebelleşmekle geçti. Sonara düz yattım ve kalp atışı almaya başladık. 25 dakika sürecek denildi ve elime bebiş her hareket ettiğinde tıklamam için bir buton verildi. Eşim telefon beklediğinden odada dolandı durdu, manzara izledi, benimle konuştu. Ben de o sırada aldığım kapı süsünü nasıl asacağımı, bir başka minik süsü nereye yapıştıracağımı hesap ettim (sanki doğumdan sonra beni o odaya koyacakları kesinmiş gibi). Bu arada ne olduğunu çözemediğim ağrı tekrar gelince eşime ekranda ne yazıyor dedim. %65 dedi. 25 dakika tamamlanırken doktorum geldi. O sırada tekrar ağrı %45leri aşmış gidiyordu. Doktor 15 dakika arayla bu yükselişi hoş bulmadı heralde “bir serum bağlıyalım” dedi. O an suratımın ifadesini karşıdan görmek isterdim. Nasıl yani felan oldum. yaa doktorcum iyiyim ben, bu rakam yükselirken benim canım yanmadı ki, yani ağrı buysa benim regl dönemlerinde çektiğim neydi? Doktor bana serumun bir önlem olduğunu eğer susuz kaldıysam ve bu kasılmalar ondan oluyorsa geçeceğini ve bi ton bişeyleri anlattı, ve 15 gün değil 1 hafta sonra gelmemi söyleyip, hemşireyede durumumu ona bildirmelerini tembihleyip gitti. Böylelikle hayatımın ilk serum deneyimini de yaşadım:) Baba kişisi de baktı hatun daha yatay konumda, telefonda gelmedi, açtı elsidi ekranı akşam haberlerini seyretmeye başladı:) Yani konforumuz o derece sağlamdı:) ben bir şaşkınlık edip annemi aradım, çünkü genelde hep doktor çıkışlarında beni arar, durumu sorardı. O aramayınca ben merak ettim, aradım. Durumu o kadar sakin ve komik anlattım ki bana inanmadı ısrarla telefonu eşime vermemi istedi, onun anlatmasıyla tatmin oldu sanırım. Bir an tırstım da bizimkiler delidir atlar gelirler diye (çünkü akşam saati atlanıp gelinecek bir mesafe değil Bakırköy-kozyatağı) serum bitince tekrar zamazingolar göbeğime kondu, 25 dakika daha ölçüldü biçildi sözde ağrılar %15lerde kaldı. Bi pratisyen abi geldi baktı, sonra hemşire “doktorunuz haber verdi gidebilirsiniz” dedi. Bizde şaşkın şakın hastaneden çıktık. Tabi ortada kutlanacak bişey yok ama karınlar aç:)) Arkadaşımız tanteye gidip “bindir gece” eşliğinde pizza yedik. Sonrada evimize geldik.
Bu yazıyı yazmadan evvel uyanık olduğum bir saat program yaptım durdum. Artık durağan bir hayata geçsem mi? Hayır zaten bu kiloyla hoplayıp zıplamıyorum fakat yine çamaşırdı, mutfakdı, temizlikti haldır huldur yapabiliyorum. Perşembe misafirim var iptal etsem mi? Kızın eşyaları eve geldiği gibi poşetlerde duruyo, daha kikea’dan dolap, şifonyer alınacak, giysileri yıkanacak, ütülenecek, yerleştirilecek, anneannemizden yatak gelecek beşiğe konacak, Teyzemden eğer diktiyse cibinlik, tükürük bezi filan alınacak. Ev temizletilecek. filan filan…Kızım bu vakte kadar üzmedi beni,inşallah hiç de üzmez. Umarım martın son haftasına kadar sakin sakin durur yerinde, aksi halde o büyük ihtimalle balık, bende sudan çıkmış balık olacağım:))

2008-01-28T20:36:00.000+02:00

Cumartesi irem kız yoğun bakımdan çıktı ve evine geldi,
dün onunla tanıştım çook tatlıymış kendisi (Maşallah)
tanıştığıma çok sevindim dün.
kıristal geri döndü...
ve ben buna çok sevindim bugün.

dip dot: bazen gerilsemde, kendikendimi yesemde... böyle mutluluklar yaşandıkça bu bloga sinir hallerimi yazmak istemiyorum.

Alışveriş halleri...

2008-01-22T12:37:00.000+02:00

İkinci posta alışverişi de yaptım şükür. Bu sefer kendi ihtiyaçlarımı aldım fakat bebiş alışverişinden daha zor oldu diyebilirim. Çünkü bebek için satılan şeyler zaten şirin şeyler size sadece kalitesine bakıp karar vermek kalıyor. Ama anne için hiç de öyle değil. Doğumdan sonra ne ebatlarda olacağımı tahmin edemediğim için özellikle çamaşır konusunda farklı bedenler aldım. Ayrıca özellikle gecelik üreticilerine sinir oldum. Sanarsınız ki doğuran kesim 50-70 yaş aralığında. Tüm gecelikler anneanne işi anlayacağınız, özellikle lohusa geceliği diye satılanlar. Şöyle modern yada düz birşey bulana kadar ayaklarıma karasular indi. Hoş bulduğum gecelik takımının sabahlığında yinede işleme var ama en azından tek renk. Hayatımda gecelik giymedim yoksa ondan mı beğenemedim bilemiyorum. Bana kalsa pijamadan başka bişey giymem. Ama sezeryan olursa diye tecrübeli arkadaşların uyarılarını dinlemek lazım.
Minik hanıma alışveriş yaparken babasının halihazırda bir işi olduğu için gayet rahat alışveriş yaparken, kendim için çıktığımda durumlar değiştiği için daha temkinli davrandım. Bazı huylarımdan nefret ederim, bu huylardan biri de aldığım bir şeyi başka yerde daha uygun fiyatlı olduğunu görüp sinir olmam. Bebişe ve kendime farklı semtlerden alışveriş yapınca ister istemez kızıma aldığım şeylerin aynılarının çok daha ucuza satıldığına tanık oldum. Her anne veya adayının dile getirdiği gibi insan evladına birşey alırken tabiki en iyisi en güzeli olsun ister bu farklı bi durum, kazıklanmak ayrı bi durum. Annem bu huyuma acaip kızar hatta o kadar ayrı karakterlerdeyiz ki onunla alışverişe çıkmak benim için tam bir kabus. Annem için beğenilmiş beğenilmiştir, alınır çıkılır, öyle kırk yere bakılmaz. Benim de huyum kurusun ya daha güzelini görürsem, ya daha uygun fiyatlısını bulursam diye dolanır dururum. Bu konuda eşim ve ailem tarafından fazlaca eleştirilmeme rağmen ne yapayım ki ben böyleyim, can çıkar huy çıkmaz derler ya.
Bu arada bebek şekeri malzemeleri ve kapı süsü felan aldım. Daha önce bebek şekeri yapmış, tecrübe kazanmış ve soranları* bilgilendirmiş bir vatandaş olarak (bakınız Ali'me şeker), Kendi kızım için karar veremedim. Kabul ediyorum en kötü karar kararsızlıktan iyidir! iki çeşit şeker yapmaya karar verdim:) biri hastanede gelenlere vermek üzere diğeri ise mevlüte. Hoş daha evvel dile getirdim mi bilmiyorum hastane ve bizim ev eşe, dosta, arkadaşlara uzak hatta istanbul'un diğer ucu olduğundan öyle pek gelen gidenin olacağını sanmıyorum. Ama ben blogger arkadaşlarda şu bebek hazırlıkları mevzusunda en çok şeker, süsleme ve kurabiye olayına özendim, ne yapayım içimde kalmasın. Varsın ziyarete kimse gelmesin:) Malzemeler annemin evde kaldı. Tabi şeker kısmını bozulur felan diye henüz almadım, doğuma 2,5 ayım var (inşallah öyledir). Ama malzemelerimiz pek bir şirin, orjinal ve hatıra olarak kalabilecek nitelikte. Hazırladığımda fotograflarını çekip buraya koyarım. Belki şeker almak için gelen olur ne bileyim:)))))

* maille bilgi isteyen bir arkadaşa bilgi yollayamadım bir tek. 4 kere denedim mail geri dönüyor. Esra Hanım umarım okuyordur

Acil şifa diliyorum...

2008-01-22T12:35:00.000+02:00

Sevdiğim iki insan iki ayrı hastane kapısında umutla beklemekteler. Ne ilginçtir ki hastalardan biri yeni doğmuş bir bebek, diğeri ise 80 yaş civarında bir amca. İki arkadaşım için dua etmekteyim...
En son çalıştığım gıcık işyerinden çok tatlı insanlar kazandım R. abla, N. ve Eatnes... Önce eatnesin hamile haberini aldık, sonra ben ve son olarak N. de aramıza katıldı.
Eatnesin bebeği normal şartlarda Şubatta gelmesi gerekirken İrem hanım biraz aceleci çıktı. Gelmek için her fırsatı kolladı:) En sonunda doktoru ayın 19unda almaya karar verdi. Durumlar müsait olamadığından çok istememe rağmen hastaneye gidip arkadaşıma destek olamadım. Hep telefonla haberlerini aldım. İrem kızımız kan şekeri çok düşük geldiğinden annesiyle babasıyla hasret gideremeden yoğun bakıma alınmış. Söylediklerine göre çok ciddi bir durum yok ama, Arkadaşım o doğal süreci yaşayamadığı için çok üzüldüm. Doğal süreçten kastım anne ayılınca bebekle ilk tanışması emzirmesi, ilk göz açmaya, ilk nefeslere, hatta ilk kakaya tanık olmak. Umarım tez vakitte sağlığına kavuşur İrem kızımız. O yoğun bakımdan çıkana kadar anneyi de çıkartmayacaklar sanırım. Hamileliğimiz sırasınca birbirimizi sıkı takipte olduğumuz için İrem kızın ihtiyacı olan birşeyi 5-6 arkadaşı organize ederek hediye aldık. İnternetten sipariş verdim, eve geldi. Şimdi paket salonumda öylece duruyor. Gelip gidip içimden "hadi iremcik evine çabuk gel, sağlıkla gel, bizde hediyeni getirelim" diyorum.
------------------
Daha evvel Gadun'un bahsi geçmiştir, benim çocukluk, apartman arkadaşım. Çocukken hiç aklıma gelmezdi günün birinde evlendiğimizde, birbirimizden kilometrelerce uzakta olacağımız. Ama öyle oldu gadunu ingilterelere gelin ettik, bundan 4-5 yıl önce. Arada bir geldiklerinde ayrı olmanın zorluklarından, evine dönünce 1-2 ay toprlanamadığından bahsederdi. En korktuğu şey de O oradayken ailesine burada birşey olmasıydı. İşini değiştirince son 2 aydır neredeyse haberleşemez olmuştuk. Geçen cuma tatile geleceğini bilmiyordum. Ne yazık ki O gelmeden 2-3 gün önce babasının fenalaşarak yoğun bakıma alınacağını kimse bilmiyordu.Cuma günü anneme gittiğimde haberim oldu benimde olaylardan, Allahtan o gece orada kaldık da ertesi gün yarım saatliğine bile olsa gördüm arkadaşımı. Üzgündü, ailesi nasıl olsa geliyor diye haber vermemişti o yüzden kızgındı. Amca felç geçirmiş ama bilinci kapalı, yogun bakımda tutuluyor. Gadunun 9-10 günlük bir izni var. Umarım bu süre zarfında en azından bilinci yerine gelir de hasret giderip konuşurlar.
Tüm hastalara acil şifa, bekleyenlerine de sabır ve kolaylıklar diliyorum.

yazdım!

2008-01-15T22:01:00.000+02:00

Yine uzun zaman olmuş yazmayalı daha dogrusu yazamayalı. Öyle bir denk geliyor ki bir post'u yayınladıktan sonra ortada yazacak hiçbirşey yokken birden olaylar, koşuşturmalar peşpeşe geliyor. Şimdi özetler:
- Ayın 10unda doktor kontrolümüz vardı. Kızcağızım kilo olarak 1 hafta önden gittiğinden doğum tarihi de geri atıyor:) Allaha şükür şimdilik herşey yolunda benim kilo almamda yavaşlamış durumda.
- Hal böyle olunca ertesi günü hemen alışverişe çıktık. Banyo, bakım, hastane çıkışı, uyku seti tüm ıvır zıvırı ben seçtim, anneannesi aldı. Benim ihtiyaçlarım var daha alınacak. Ayrıca ayın 15lerinde motherc. de ekstra indirimler oluyor diye pek fazla kıyafet almamıştım. Malesef bugün gidemeyince indirimide kaçırdık. hee bide ilginç!? beşiğimize yatak yaptıracağız.
- Yukarıda bahsettiğim indirime niye gidemedik : bugün annem ve çok sevdiğim 2 aile dostu teyzemiz, teyzem ve kızı bendeydiler. Yedik içtik abuk subuk muhabbetler ettik. Güzel bir gündü.
Şimdi haberler:
- Eşimin çalıştığı şirket "batıyoruz, yana yattık, çamura battık" nidaları atıyordu son 2-3 aydır. Biz bunun yeniyıl zammı vermemek için yaptıkları taktik oldugunu düşünürken, dün akşam babamız pılısı pırtısını 2 poşete toplamış kapıda bitince kızımla kısa bi dumur ötesi durum yaşadık. bu dumursal vaziyetler bi kaç evde daha oldu. departmanı tamamen kapattılar, hoş o departman olmadan nasıl kalkınacaklar onuda anlamış değilim. Bugün bizde daha bir kabul etmişlik, hatta "her işte bir hayır vardır"cılık var. Nedense ben çok ümitliyim, belkide eskisini aratmayacak daha iyi bir iş fırsatıdır bizi bekleyen, kim bilir. Hayırlısı...
Teşekkür:
- Geçen yazımda Aklıma takılanlara uzun uzun yorum yazan tüm arkadaşlara çok teşekkür ederim, Elleri dert görmesin:) Valla çok mutlu oldum sağ olun var olun.
Ve son olarak yılın en şaşkoloz pankası ve yaşadıklarım.
- Efendim en şiddetli maddi dileğim kredi kartlarından tez vakitte kurtulabilmek. En gıcık olduğum pankadan başladım kartları iptal etmeye, neden gıcık olduğumda birkez daha ispatlandı yaptıkları sabır zorlayıcı tutumla. Bu pankanın ne uyanık olduğu 2 sene evvel belliydi uyanamadık. 2 yıl önce kredi kartlarına faiz ödememek aklıyla kredi talep ettik bu pankadan, bizi adam yerine koymadı, oysa ki o dönemde karı-koca çalışıyoruz ve oturduğumuz ev de kendi evimiz, şartlarımıza rağmen kredi vermedi bu panka. Benim maaşlarımın yattığı panka bize krediyi verince kartları sıfırladık borç bırakmadık, bu panka ne yaptı dersiniz? Para yattığını görünce ikimizin kartınında limitini bize sormadan 2 misli arttırdı. Neyse ben bu kredi kartlarına taktım iyicee, eşimde ne olur ne olmaz diye tutmak istiyor. En azından sayısını azaltmak için bu pankanın kartına son kalan ödemeleri de yaptık. Fakat ekstre maille geldiği için (ormanlar yok olmasın deyü) benim pc de bu mailleri açamadığı için, son kalan borcu ögrenmek için, 2007nin son haftalarında insanı intihar eşiğine getiren telefon pankacılığını aradım. 18 yetelecik birşey kalmış. Konuştuğum görevliye bu borcu kapatıp kartı kapattırmak istediğimi söyledim. Bana hesap kesildiğinde borcu ödeyip tekrar telefon pankacılığıyla kartı kaparsınız dedi. Hesap kesildiğinde ekstre kaç para geldi dersiniz? 18+ 40 ytl yıllık kart ücreti. Peki 1 hafta evvel görüştügüm hatun niye kart ücreti ocak ayında gelir diye uyarmadı? Uyanıklar ya ondan. Telefon pankacılığını arayıp kartı zaten 4 aydır kullanmadığımı ve borcunu kapatıp yıllık ücreti ödemek istemediğimi söyledim. Bu talebimi aldıklarını 4 iş günü içinde aranacağımı söylediler.1 hafta geçip de aranmayınca şubeye gittim. Kart iptalinin telefon pankacılığıyla yapıldığını söylediler, tırıs tırıs eve döndüm. Tekrar aradım 444lü noyu. tekrar temsilciye bağlanmak için gerzek müziği dinledim dakikalarca. Çıkan yetkili talebimin acil alduğunu kayıt altına aldığını söyleyip, aranacağımı söyledi. Tam 1 hafta sonra arandım ama niçin biliyormusunuz? Pankanın kampanyasından haberdar edilmek için. Çıldırdığım zaman şirret bir insanım kabulüm. Resmen estim gürledim. Kartı kapatmak için 2 haftadır bekliyorum beni kampanya için aradıklarını söylüyor. Talebim daha doğrusu bağrış çağrışım kayıt altına alınmış aranacakmışım:)) Telefonu kapattım. Aradan yeminle 20 dakika geçti. Kampanyayı haber veren mesaj geldi:) şaka gibi.. Artık evde tek başıma gülmeye, bağırmaya ve söylenmeye başladım. Bugün misafirlerim varken tekrar arandım. Arayan yetkili talebim üzerine yıllık kart ücretini almayacaklarını ve yıl içinde kartı kullandığım taktirde bilmem kaç puan hediye verileceğini söyledi. Tamam da talebim bu değilki!! Kartı kapatın Yıllık ücreti de ödemek istemiyorum. Arayan kişi sadece bu zımbırtıları söylemekle yetkilymiş. Kartı iptal için bıdı bıdı numaraya dilekçe fakslamam gerekiyormuş. Allahım içeride misafir olmasa avazım çıktığı kadar bağıracağım. Ya madem bu numaraya dilekçe fakslamam gerekiyor en baştan niye söylemiyorsunuz. Tabi benim tek amacım yıllık ücretten yırtıp bilmem kaç puan kazanmak ya. Benim Faksım felan yok kardeşim. En kısa zamanda dilekçemi hazırlayıp bir şubesine gideceğim faksı oradan çeksinler artık. Bir hamile kadına bu yapılmaz yaa! Hamile olmayanada yapılmaz o ayrı mesele:)

Kar yağarken...

2008-01-03T11:27:00.000+02:00

2008'e girdik. Herkes için dilerim güzel bir yıl olur bu ve bundan sonraki yıllar. Bizim için ayrı bir güzelliği, özelliği var bu yılın. Kızımızın gelmesine 3 ay kaldı, inşallah herşey yolunda gider ve sağlıklı bir şekilde karşılarız kendisini.
-Yılın ilk karı şu an yağmakta. Yazıyı bir an önce bitirip cam önünde süt içmeli (sütlü kahve daha süper olur kanımca)
-Yeniyıl akşamı 22.30'a kadar annemlerdeydik, sabah çok erken kalktığımız için uyku bastırmadan eve dönelim istedik ve yeniyıla pijamalarla girdik.
-Küçük hanımın prenses beşiği geldi, parçalar salon kapısının arkasında babası veya büyük dayısı tarafından birleştirilmeyi bekliyor. Alışılagelmişin dışında bir beşik olacağından kurulup içinin yatak ve uyku setini alana kadar pek anlatmayayım. Hazır olunca burda da yer alır.
-Çekirdek ailemizin şanslıları baba ve kızı oldu bu yılbaşı. Babası çok begendiği bir parfüm hediye aldı (annemle benim tarafımdan) Kızına ise babannesi battaniye, alt açma, banyo havlusu ve bodyler almış. Şanslıların onlar olduğunu düşünürken hiç beklemediğim anda banada hediye geldi mutlu oldum:) Komşumun kızı bana cici bir mumluk almış, yılbaşında evde bulamayınca dün verdi hediyesini.
-Kızıma birşeyler geldikçe nereye kaldıracağımı şaşırmış durumdayım. bi kısmı torbalarda bi kısmı dolapda çekmecede duruyor. Bazen ona şimdilik oda yapmama kararı aldığım için pişman oluyorum. Hele okuduğum bloggerların odalarını gördükçe (sugibi, huysuz ve tatlı...) keşke yapsaydım diyorum. Ama kendimi de iyi tanıyorum, gece yanımda olması benim ruh sağlığım açısından çok önemli. (onunkini bilemem:)) Hoş bu bahsettiğim arkadaşlar da eminimki ilk aylar yanlarında yatıracaklar.
-Eski işyerimden N 'de hamileymiş, Yeniyıla güzel bir haberle başladık,inşallah bu yıl bol bebek haberi alırız:)
-Portmantoyu merak edenlere, yorum bırakanlara: Hazır bir ürün değildi ölçümüze göre yaptırdık, sürgü kapaklar aynalı da olabiliyor ama konum itibariyle salonda oturan mutfağı görebileceği için düz kapak istedim. Yaptırdığımız firma sadece sürgü dolap yapıyor sanıyordum ama sitesine bakınca çeşitli ürün imalatları olduğunu gördüm. Çok temiz çalıştılar, çok kısa sürede montajı yapıldı. İlgilenen arkadaşlar sitelerinden iletişim bilgilerine ulaşabilir.
-Doktorumu çok seviyorum (Allah bozmasın). Haftaya kontrolümüz var bakalım durumumuz nasıl?
-Alacağım şeylerle ilgili kafama pek çok şey takılıyor. Takıldıkça yazılarımın sonunda soracağım, aklıma takılanlar diye bir köşe yapacağım, bilgi sahibi olanlar yanıtlarsa çok sevinirim.

Aklıma takılanlar:
1- Aslında göğüskalkanı ve sterilizasyon makinesini su gibi önermişti ona da soracağım fakat kullanan anneler aydınlatırsa sevinirim. Göğüs kalkanı aldık mı pedlere gerek kalmıyor sanırım öylemi? Ama biriken sütü yedeklemek bana pek de mantıklı gelmedi doğrusu. sterilizasyon zımbırtısı hem makine olarak var hemde mikrodalgaya giren tipleri var. Hazır mikrodalgam olsun istiyorken bu dalgadan alıp 1 taşla 2 kuşmu vursam? Yoksa sütümün gelmesinde bir problem olmazsa(inşallah) çokda biberona ihtiyaç olmaz, eski usul kaynatmak mı uygun olur?
2- Çalışma hayatına dönmeyi düşünmediğimden pompaya gerek yok sanıyordum. Ama hastalıklarda ve ilaç kullanımı zorunlu hallerde bebeğe süt verilemiyeceğinden işe yarar süt yedeklemek diye düşünüyorum. Manuel pompa iş görür sanırım. Yedekleri steril poşetlere koyup buzluga atacağız, ee sonra nasıl çözdürüp uygun ısıyı bulacağız? (daha evvel okumuştum ama not etmemişim, unuttum) Maksimum 4 ay kalabiliyor derindondurucuda sanırım?
3- Netliğe kavuşturamadığım bir konu da yorgan yastık meselesi:) ilk aylar yastık, yorgan kullanılmıyor sanırım, ee ne zaman kullanacağız. Allah bi terslik vermezse Mart sonu gelecek benim kız. Hadi ilk aylar battaniyesine sarmaladın yatırdın, sonra yaz geliyor da.. Adını anmak istemediğim tehlikelerden dolayı yorgan,pike kullanmayın kullanısanız yatak kenarına sıkıştırın deniliyor. Eski usül yorgancıya pamuk yastık yorganmı yaptırmalı yoksa şu microfiber, anti alerjik anti bilmem ne, elyaf yada kaz tüyü mü tercih etmeli?
4- Kaliteli iki markadan birinden uyku seti almayı düşünüyorum, yorganları kullanılırmı? yoksa elyafları terletirmi? Bu set kullanılmadan (kenarları, yorganı tüm parçaları) yıkanmalı değil mi?
5- Eşimle takoz diye dalga geçtiğimiz yan yatış yastıklarından almayı düşünüyorum, hiç mi sırt üstü yatmamalı?

Yanıtlayan arkadaşlara şimdiden teşekkür ederim...aklıma takıldıkça soracağım, beni aydınlatın lütfen:)

şükür...

2007-12-28T18:21:00.000+02:00

Evleneli 3,5 yıl oldu, en sonunda bir portmanto alabildik. Bu mutlulukla montaj aşamasında batan evi (sadece holde olsa tüm ev batmıştır koca kişisi evi dolandıkça) ve yepisyeni portmantomuzu sildim temizledim. Artık yorgun ve mutluyum:)) bunca zaman ayakkabıların bir kısmı kutuda, bir kısmı sergi gibi portmantonun şimdi dikildiği yerde durdu, montlar, paltolar hep giyinme odasında (pehh yani evde giyinme odası var portmanto yok). Temizledim ama henüz birşey yerleştirmedim. Yıllar sonra geldi ya kıymetlim şimdi o benim, ben ona raflarına sermelik bişeyler edineyim, sonra ayakkabı felan koyarım. Hatta kikeadan bir örnek kutular almalıyım çok sık kullanmadıklarımızı koymaya. Onunla ilgili ne hayallerim var bilseniz:)) Ayrıca yakında kızımda geleceği için (hayırlısıyla) evin daha derli toplu ve temiz olması lazım değil mi? Şimdi montajdan sonra evden kaçan koca kişisini bekliyorum. Geldiğinde montunu askıya asıp, ayağına raftan terlikleri indirmek benim için büyük zevk olacak:))

burdayım...

2007-12-26T13:41:00.000+02:00

Bayramın çoğunu evde geçirdik. Hele birinci günü normal günden farksızdı, ütü bile yaptım :)) Kayınvalidem İstanbul dışına görümceme gitmişti, annemle babamda ilk gün kurbanı eve uzak bir noktada kestikleri için eve gelip et ayırma işlerini halletmeleri akşamı buluyor. Bizde 2. günü annemlere ve abimlere gittik. Akşamıda arkadaşlara ugrayıp eve döndük. Cumartesi akşamı misafir ağırladık, pazar günüde bütün gün yayıldık:)
Pazartesi sabahtan eşimle karşıya geçtim. Gün içinde uzaklardan gelen ahiretlikle buluşup çocukları görme fırsatım oldu:) dolayısıyla çok mutluydum. Kayınvalidemi bayramda göremedik diye akşam onda kaldık. Salı günü simens ve zibronun ögle yemeğine yetişip en azından onlarıda 45 dakikalIğınada olsa görmüş oldum. Onlardan ayrılınca biraz çarşı biraz pazar derken akşama pestil gibi oldum. Akşam yemeğinide annemlerde yedikden sonra evimize döndük. Aylardan beri ilk kez deliksiz uyumuşum. Tuvalete bile kalkmadığıma göre çok yorulmuşum. Bugün evimde dinlenmekteyim. Çok sevdiğim arkadaşlarımı görmek bana acayip iyi geldi. Birde 2 günde ordan oraya koşturunca kafam acaip dağıldı, güzel oldu. Yılbaşını da atlatınca artık kızımın ve kendi alışverişimi yapmam lazım. Allah nasip ederse ocak ve şubat ayında herşeyi tamamlamak istiyorum zaten martta da büyük ihtimalle birşey yapmaya halim olmaz.

iyi haberler

2007-12-18T21:05:00.000+02:00

Haberler güzel, Allaha şükür. Bu sabah yine şeker testi için hastaneye gittik. Daha önce randevu almadığımız ve trafikten dolayı geç gittiğimiz için açlığa dayanamam diye almayacaklardı beni teste. Ben dayanırım bişey olmaz dedim ve saat 13.30a kadar aç durabildim. Sadece ilk bir saatte biraz zorlandım o da beklerken 3 hamile muhabbet edip, diğer hamilelerin durumuna üzüldüğüm için biraz fena hissettim kendimi yoksa bir zorluğu yok. Ben birde 4 kere kan alacaklarını biliyordum fakat zırt pırt damar arayıp delecekler sanıyordum:)) daha evvelde bahsettim mi bilmem testlerimi yapan kız hep aynı çok şeker, tatlı birşey, hiç zorluk çekmiyorum bide benim tabirimle damara bi musluk taktı bu şeker abla, ohh saat başı gittik verdik kanımızı. Arada doktorumuza gittik bir kontrol olduk, hastane fiyatlarındaki abuk durumu konuşup bizi net bir şekilde aydınlatmasını rica ettik, sağ olsun çok ilgilendi bizle. Biz de bir diğer arada çıkıp doğum katını gezdik, bebek odası yokmuş bebekler anne yanında dururmuş, oysa ki hevesle gittik yeni doğmuş bir bebiş görürüz diye:) Hastane çıkışı baba kişisi hemen doyurdu karnımızı. Artık karısına mı kıyamadı kızına mı bilemem:) Eve geldiğimde nedense külçe gibiydim, biraz ortalıkta dolandıktan sonra yattım uyudum. Akşam üstü doktorumuz aradı ve şekerimizin sınırın altında çıktığını söyleyip bayramımızı ve yeni yılımızı kutladı. Bizi mutlu etti. Biz de kızımla 2008de de onunla olmak istediğimizi temenni ettik. Tabi bu geçen hafta içinde mümkün olduğu kadar beyaz ekmekten uzak durup sebze, balık yedim. Abarttığım pasta, tatlı ve hamur işini çok çok azalttım diyebilirim. Normalde böyle beslenmem gerek ama ne diyim beşer şaşar :))))
Hiç bitmeyecek sandığım kitabı bitirdim sonunda. Kim ne derse desin ben siyah züüt'ü tavsiye etmiyorum. Zaten havalar soğuk diye evden pek çıkmıyorum, şöyle güzel bir kitap olsaydı da kalorifer yanında, cam kenarında keyif yapa yapa okusaydım ne olurdu. Neyse ikinci kitabımız akıllı bebekler akademisine başlarız heralde bu akşam, yapısı farklı bir kitap olduğundan severim umarım keza hayatımda ilk kez bebekle ilgili bir kitap okuyacağım:)
Bu arada cumartesi günü kızıma ilk kez alışveriş yaptım, çok bişey değil ama olsun çok beğendiğimiz 2 tulum, 1 patik ve 3 uzun kollu body :) "I love my daddy" yazdığına bakmayın tulumda "I love my mummy", iç bodysinde de "I love daddy and mummy" yazıyor:)))Niyetiniz alışveriş değildi aslında eşim anneme bırakacaktı ama mecidiyeköyde biraz işi vardı. Bende onu beklerken cevahirde dolaştım biraz. Kendime birşey bakmıyorum artık hamile kıyafetlerim yeter gibi geliyor, ihtiyacım olursa alırım artık nasıl olsa bakırköyde menbasını bulduk bu kıyafetlerin:) daha evvel bahsetmediysem hamile kıyafeti arayan istanbullu yeni hamişlere bilgi olsun, Bakırköyde ebuziya caddesinden karuselin arkasına giden sokağa girin sağlı sollu 5-6 hamile giyim mağazası var her zevke uygun.

Son olarak herkese mutlu bayramlar dilerim. Şen kalın, esen kalın ;)

şekerim şekerim aman!

2007-12-12T19:03:00.000+02:00

Dün şeker testi için aç karnına hastaneye gittim eşimle. Önce parmaktan ölçüp sonra glikozu içirdiler. Herkesin dediği kadar iğrenç bişey değilmiş bu arada. 1 saat sonra damardan kan alıp beni yolladılar. Bebişin genel durumu iyi dedi doktor ama test sonucuna göre aldığım kiloyuda göz önünde bulundurarak yola öyle devam edeceğiz dedi. akşam doktorum test sonucu için beni aradı, sınırda çıkmışım (143) haftaya bir daha bu sefer 4 kere ölçüm yapılacak olan testi istedi. Gözüdönmüşler gibi yemenin sonu budur işte. Akşamdan beri canım sıkkın. Böyle canım sıkkın oluncada manalı manasız harşeyi kafaya takıyorum. Mesela gittiğim hastanede doğumu da yaparım diye düşünüyordum. 3,5 aylık hamileyken kontrole gittiğimde bir fiyat almıştım. Test için glikozu içip 1 saat beklemem gerekince doğum katını gezmek ayıntılı bilgi almak istedim. Odalar dolu olduğu için bu isteğim olmayınca fiyatlarla ilgili muhabbet açtım. Fakat bir de ne öğreneyim 2,5 ay evvel aldığım fiyata tam 1500 lira zam gelmiş mantıklı bi açıklamada yok. Heralde doğuma yakın bi 1500 daha gelir böylelikle bende memnun olduğum doktorumdan hastanenin gerzek fiyat artışları yüzünden vazgeçmek durumunda kalırım. Sanırım haftayada stresten yüksek çıkar şekerim.

Şeker testinden sonra eşimin levent tarafına toplantıya gitmesi işime geldi bende orada gökdelenlerin birinde çalışan arkadaşıma yemeğe gittim. Biraz muhabbet ettik, kendisi de taze hamiş olduğu için genelde muhabbetimiz hamilelik üzerineydi. Dışarda bazı işleri hallettikten sona eve geldik. Blogları gezerken Berfin'in kurufasulye yaptığını okuyunca canım birden kurufasulye çekti. Koca kişisi hemen pişen birşey sanıyomuş fasulyeyi "yapalım, hemen yiyelim" demesinden anladım. hemen pişemiyeceğini anlattıktan sonra O da beni çamlıcadaki fasulyeciye götürdü. Ne acıdır ki doktorun telefonunuda kurufasulyeye yumulmuşken aldım.

Pazartesi günü annem, teyzem ve kızı bana oturmaya geldiler. Bol muhabbetli güzel bir gündü. Cumartesi pazar börek-kurabiye türü şeylerle uğraşmaktan yeterince sıtkım sıyrılmıştı. Hem sağlıklı hem pratik olsun diye balık yedik. Teyzem bana tunik dikiyor, ama benim cüsseme fazla bakmamış heralde, prova için getirdiği tuniği zor giydim. Biraz daha büyütmek için tekrar uğraşacak. Umarım kendimi şartlarım ve bundan böyle az yerim yada en azından faydasız şeyleri yemeyi keserim.

mesecina pazar akşamı günlüğe şöyle bir not düşer:

2007-12-09T23:16:00.000+02:00

Kimse bilmesin kıymetim, bilirse bu adam bilsin.
Sabahki yazıdan sona ev derlendi toparlandı. Pattiz salatası yapıldı. Vureykacım onlara gittiğimde bir pattiz salatası yapmıştı, hoşuma gitmişti (ne gitmiyor ki? yeteki yemek olsun) Efendim kısaca şöyle pattizler haşlanır, ezilir tuz katılır, istenirse az tereyağ borcama spatula tarzı bişiyle bastırarak 1. kat oluşturulur. Havuçlar rendelenir az zeytinyağında öldürmeden sadece bayıltmak suretiyle kavrulur sıcaklığı geçince ikinci kat olarak borcama serilir, üstüne sarımsaklı yoğurt, servis ederken yağda pul biber şeyettirip dökebilirsin. Nekadar yorulabileceğimi düşünmeden üç de kuş kondurdum bu salataya. Bloglardan birinde görmüştüm pattiz püresinden civciv yapmışlardı. Maksat deneme olsun, hazır püre var havuç da var. Önce 2 yaptım içime sinmedi, bi de bizim kızı yaptım etti 3 civciv. Koca kişisi zaten dün yaptığım kurabiyelere bayılmıştı, bu civcivleri de görünce çok sevdi. tebrik, takdir arka arkaya sıraladı. Altı üstü 3 civciv yaa. Hatta daha yoğurdun üstüne pul biberli yağı gezdirmemiştim ki geldi hemen fotoğrafını çekti. Allahtan o sırada mutfağa uğrayan olmadı (hoş mutfağa benden başka kimse uğramadı :)). Bende kendimi bişey zannettim, ben neymişim yavvv felan oldum. Yoruldum. Hele göbek de tezgaha o kadar çok değiyorki mutfakda ne yaptığımı, yemeğe ne kattığımı göbeğimdeki lekelerden çözebilirsin o kadar yani, sofrayı kaldırdığımda üstümü kirletmeyeyim diye nasıl kambur durmuşsam sırtım ağrıyor. Ama ne yaptım, neye ugraştım o biliyor ve takdir ediyor ya... gerisini boşver. Son olarak avrııpa yakasında izzetinde dediği gibi: seviyorum uleeen!

pazar günü... sabah sabah

2007-12-09T09:15:00.000+02:00

- Hala bazı geceler enteresan rüylar görüyorum, görmekle kalmıyor fonda seslendirme yapıyor kendi sesim.. aynı bloga yazar gibi anlatıyorum. ilginç.
- Sabahın 5inde hortladım, gün zor geçmese bari, misafirimiz gelecek: eşimin ailesi. Dün komşumun kızınıda yaklaşık 3 saat esir edip sadece 3 tarifi hazırladım. Heralde bir daha böyle zor tarifler seçmem :) vicdan azabı gibiydi. Neyi ispatlamaya çalışıyorum anlamadım ki "hamileyim ama elden ayaktan düşmedim" galiba. Komşu kızı Meyve ile güle oynaya yaptık tarifleri yada ben öyle zannediyorum kızcağız belli etmemeye çalışıyorda olabilir. Sağ olsun, var olsun.
- Bebiş için, kendim için hala birşey almadım. Umarım yakın zamanda hepsini toptan halledecegim. Hafta içi koca kişisi beni ebebek'in satış yerine götürdü, süper şeyler var özellikle bebek mobilyalarını çok beğendim. Odasını henüz yapmayı planlamıyoruz, bir süre bizim odamızın misafir olsun bakalım. Ama mobilyaları görünce bir an cayasım geldi:)
- Sugibi'nin umut'u sağlıkla gelmiş maşallah. İbeking'in yakaladığı kareye bayıldım bittim. Bende fotograflatsam mı o anı diye düşündüm- düşünmekdeyim.
- Sabahın körü uyandığımda bir satır evvel bahsettiğim fotoğrafın aklıma gelmesiyle beraber acaba hastaneye arkadaşlarım gelebilir mi diye düşünmeden edemedim. Çoğuna göre istanbulun bir ucundayız, hem çalışanı var, imkanı olanı olmayanı var. Sonucunda hep dua ediyorum Allah hayırlısını nasip etsinde en azından ailem annem babam yanımda olsun diye. Gerçekten hayırlısını istemek en önemlisi. Abimin eşinin ilk doğum sonrası hep annnesi yanındaydı ama ikincisi doğduktan 3 gün sonra kadının annesi vefat etti. Hoş annem gitti kaldı, yardım etti ama, insan kendi annesini yanında ister sanırım, yok sanmam.. evet öyle! Hayırlısı...
- Çook güzel bir haber aldım. Önümüzdeki hafta Ahiretlik geliyor dünyanın diğer ucundan. Çocukları göreceğime mi sevineyim, canım dostumu da hamiş göreceğim buna mı sevineyim. İnşallah şartlar güzel oluşur da rahatça görüşürüz.
- Dün gece tante'nin davetlisiydik, sıcak şarap ve dipeş mod gecesi vardı:) Sıcak şarap enfes koktu ama ben bitki çayı takıldım:( 12 kişiydik bunların yarısından fazlası sigara kullanıyordu, ne mutlu bana ki herkes çok özen gösterdi balkonda ve mutfakda içildi sigaralar.
- Böyle kısa haberler şeklinde yazmak hoşuma gidiyor artık, fakat kısa kesmeliyim dedim ya misafir gelecek.

işte geldim burdayım...

2007-12-03T00:02:00.000+02:00

- yazasım gelmedi, sonra geldi vaktim olmadı derken geldim blogumdayım.
- Dün akşam tartıldım ve dumur oldum. Ne yapacağımı ne edeceğimi bilmiyorum. Pasta huysuzluğumu yüzüme vurup kötü kötü bana güldüğünüzün farkındayım. Ama midemin beynime "yeter doldum" sinyalini vermediği kanaatindeyim. Yemek olayına girince masadaki herşeyi yesem doyduğumu hissetmiyorum. Sonuç olarak daha 22. haftam bitiyor ama ben baştan beri 10 (yazıyla -on-) kilo almışım. Bu dertlenmelerimin güzellik kaygısı olarak algılanmaması gerek, yok öyle birşey. Sadece ilerki aylarda daha da kilo alıp rahatsızlıkları bu kilodan dolayı yaşamak istemiyorum. Keza son bir haftadır ne zaman bir yerlere gidip gezsem hemen tabanlarım yanmaya akabinde ağrımaya başlıyor. Kilodan dolayı nefes güçlüğü çekmek, uyuyamamak korkum oldu şimdi. 24 haftada doktorum muayneye aç gelmemi söyledi, ak toto kara toto çıkacak meydana. Korkmaktayım :((((
- Evelki cumartesi çok güzel geçmişti anlatmadım bari şimdi kısaca anlatayım. Öğleden evvel önce eminönü tarafına gittik. Gezdik tozduk, herkesin bahsettiği bebe çeyiz ve irem bebeye baktık fikir edinmek amaçlı. Yemekten sonra Ortaköye gittik, orada da gezindik. Köprüye nazır, denize sıfır saleplerimizi içtik. Orada iki ilginç şey oldu. Manzaraya bakarken köprüde insanları farkettim, eşimle kaza mı oldu diye baktık. Gelinle damat köprünün orta yerinde arabadan indiler fotoğraf çekilip arabaya binip gittiler. Sonra tam biz cafeden kalkmaya niyetlenirken eşim lavaboya gitti, masamız manzaralı olduğundan yeni gelenler gözümün içine baktılar kalkıyormuyum diye, bende ısrarla oturup eşimi bekledim sonra iki aile dizisinin yamanı ve ailesi geldi, işaret edip kalkacağımı söyledim, adam rolünün hakkını veriyor demek ki bir an öyle kötü birine yer vermek de istemedim doğrusu:)) kibar adammış çok teşekkür etti.
- Cuma akşamı eşim çok geç geleceğinden sabahtan anneme gittim, ertesi gün de Simenscik ve eşi yemeğe davet etmişti. Dolayısıyla gece annemlerde kaldık. Cumartesi günü biraz gezindik kiraz baby'i de keşfettik ve ben eve döndüğümde tabanlarımın ağrısından ağlama raddesine geldim. 1-2 saat dinlendikten sonra misafirliğimize gittik. Simens evleneli çok oldu ama bir türlü denk düşüremediğimizden ilk defa gittik evine, sağ olsun arkadaşım ve eşi çok özenmişler çok güzel ağırladılar bizi. Uzun zamandır gittiğimiz tek yer aileler olduğu için bana da çok iyi geldi bu misafirlik. Beyler bizim mutfakda muhabbet etmemizden pek haz etmedikleri için muhabbetin dibine vuramadık ama olsun bu kadar imkansızlık ve zamansızlıkda bu da güzeldi. Simens teyzesi kızıma pek cici şeyler getirmiş çok mutlu oldum hatta bu ilk ciciler arkadaşımdan olduğu için gözlerim yaşardı. İlk cicilerimiz pek bi markalı oldu, marka düşkünü bir insan değilimdir ama umarım çocuğuma hep iyisini giydirme, yedirme imkanım olur. Allah inşallah arkadaşıma da hayırlı zamanda hayırlı evlat verir, O da bu hisleri tadar inşallah. Bir kısmını fotoğrafladım, büyük gibi gözüküyorlar, oysaki mini miniler:) kotumuz pek trendy, yıpratılmış.

-Ciciler demişken 2-3 gündür liste yapmaktayım. Herşey iyi hoş güzelde birinci sorun bunları ne zaman almalıyım henüz erken mi? Geç mi kaldım bilemiyorum. bahsettiğim 3 büyük bebe mağazasından birinden hepsini toparlayıp çıkmak niyetim, dolayısıyla liste tam olmalı ki eksik gedik kalmasın. (3 magazadan sanki irem ile kiraz da daha hoş şeyler var gibi geldi) İkinci sorun ise özellikle giysi konusunda kaçar adet almam gerektiği. Kaç body, kaç hastane çıkışı, kaç tulum vs. lazım oluyor? Pompaya ihtiyaç olursa mı almalı, yoksa şimdiden hazırda mı tutmalı. bebek bakım-temizlik (şampuan, sabun, krem vs.) ürünlerinden hangisi daha iyi. Bebek arabalarında çok marka var hepsinin neredeyse ayrı ayrı özelliği dolayısıyla ayrı ayrı fiyatı var, ayrıca amerika veya ingiltereden getirtme imkanım da var alternatifler çoğaldıkça kafam daha çok karışıyor:) Yani bunca zamandır bebekli yada hamiş blogları okuyorum, herkes zamanında bu soruları sordu-cevapladı niye ben bazı bilgileri not etmedim kendime kızıyorum. Hazırladığım listeyi bebeği olan arkadaşlarıma mail atmayı düşünüyorum az çok ortaya birşey çıkar sanırım.
- Aslında internette rahat rahat dolanabiliyorken şu an katılara geçmiş arkadaşların deneyimlerini bir kenara not etsem hiç fena olmaz. Hergün ne pişircem sendromu yaşayan ben bebiş 5-6 aylık olunca huni takıp dolaşırım heralde.
- Ara ara hala çok alıngan oluyorum, bu halime uyuz oluyorum.
- Hep bu bloga yazasım var, aklıma gelmişken yazayım: bindir gecenin hamişi, bahtsızı cansel her çıktığında fondaki müzik beni deli ediyo, kıl oluyorum.
- Dizilerden bahsetmişken. ben geçen sezon izlememiştim bu sezon takip ediyorum yaprak tökümünü, koca kişisi çok kasvetli diye izlettirmiyor bana, daha eglenceli ama bana göre artık suyu çıkmış avrıııpa yakasını açıyor çarşamba akşamları. aslında ikimizde izlemiyoruz laptolarımızla haşırneşiriz. Bende internetten seyrediyorum sonra diziyi. Cumartesi arkadaşlara gitmek üzere içerde hazırlanıyordum, kendisi içerde yaprak tökümünün tekrar bölümünü izledi, ilginç benim kocam ilginç.

-Yazmayınca beni merak eden arkadaşlara teşekkür ederim.

2007-11-22T20:37:00.000+02:00

Tabi bebeğin sağlıklı olması başlı başına şükür edilecek ve mutlu olunacak durum. Ama bazı şeyleri buraya yazmazsam çatlayacağım. Şimdi günlükcüm, biliyorsun ki günün çoğu bilgisayar başında geçiyor, bu blogdan haberdar olanlar açıp okuyorsa kalkıpda tüm okuyan arkadaşlardan yorum beklemiyorum yani buraya yazdıklarım sonucu bir beklentim yok. Hoş eski işyerinden sevgili N. ve R. "üzüntü ve muz" kabuğu postunu okumuş ertesi gün bana ev adresimi almak ve neli pasta istediğimi sormak için telefon açıp beni mutluluklara gark etmiştir, sağ olsunlar.(adresi vermek gibi bir yüzsüzlük yapmadım tabi). Neyse ben dünkü postta doktora gideceğimizi söyledim diye kimsenin "ne oldu, nasılsınız?" sorusunu beklemem. Doktordan gelip yazdım zaten. Fakat öyle şeyler varki harbiden sinir ve uyuz oluyorum. Mesala dün msnde yazışıpda bebeği soran arkadaşa bugün doktor randevumuz olduğunu söyledim, saatlerdir ikimizde online duruyoruz, hiç sormuyor. Bir başkası ile muhabbet ediyoruz "bebiş nasıl" diye soruyor, ben tam "bugün doktorda detaylı ultrasondaydık" diyorum, bana cinsiyeti soruyor. Sanki tüm derdimiz cinsiyeti. Bir başkası soruyor "bebek nasıl" diye. Yine bugün doktorda olduğumuzu söyleyip salaklık edip ultarason fotografını yolluyorum, gölge misali fotograftan " ay kime benziyoo" muhabbeti açılıyor. Sağlıklı mı? herşey yolunda mı? soran yok. Hal böyle... Çok mu alınganım, doğal mı bu tarz takılmalar, anlamadım...

şükür...

2007-11-22T19:43:00.000+02:00

Bugün detaylı ultrasonumuzu olduk, herşey iyi dedi doktor, Allaha şükür. Annem çok heveslenmişti "bende gelip göreyim" diye. İyiki de geldi. Eşimin toplantısı uzun sürünce ancak beni almaya gelebildi çıkışta. Annem de hem beni yalnız bırakmamış oldu hem de bebişi gördü.

günler günleri kovalıyor...

2007-11-21T11:46:00.000+02:00

Geçtiğimiz perşembe huysuzluğum tavan yapmıştı. Önce koca sonra bu yakaya geçipde bana ugramayan anne baba, daha sonra bir hatırımı sormayan selocan abi, sırayla nasiplerini aldılar. Fazla çemkirmiş olacağım cuma sabahı annem bende bitti:) Yalnızlığıma adam bulmanın sevinciyle tüm gün camönü muhabbeti yaptık annemle (tamam kabul bir kısmı dedikodu idi) Cuma trafiğinde gitmesine izin vermedik, gece bizde kaldı. Böyle durumlarda yani babam evde yalnız kaldığında o gece hiç hoş geçmiyor benim için. Rüyamda babam içip körkütük sorhoş olmuştu sırtını sıvazlıyordum :P Cumartesi sabahı annem bana bir yardımım dokunsun çabasına girince çağıracağım kadının yapamayacağı mutfak temizleme işine giriştik. O temizledi ben talimat verdim desek doğru olur. Elimin uzandığı, kullanılan yerler temizdi ama kör noktalar ne kadar b.ka battığımın acı bir resmiydi sanki. Acil kadın bulmam gerek halı, kapı, koltuklar iyice temizlenmeli. Mutfak işi bitince annemi evine bıraktık onca yorgunluğa birde bize yemek hazırladı hakkını ödiyemem. Oradan da kayınvalideme gidip hal hatır sorup, maç sonrası eve dönmek üzere yola çıktık.

Yolda intikam ateşiyle eşimden beni ya pastasını getiremediği pastaneye ya da vefaya götürmesini istedim:) Kıramadı tabiki, önce vefa da bozaları hüplettik. Uzun zamandır gitmemiştim, çok hoş oldu. Taksime doğru yol aldık, şişhaneden sonra şiştik! Maçı, galibiyeti hiç hesap etmemiştik. Beni pastama kavuşturmak azminde olan kocam onca trafiğe, kornalara laf etmeden pastane önüne vardı. İşte o an bittiğim andır... Kapalıydı ve saat henüz 23 bile olmamıştı. Tek bir cümle söyledi: "Cumartesi akşamı bu saatte kapalıysa ben çarşamba akşamı zaten burayı bulsam da kapalı olacaktı." Kızımla susduk, içtiğimiz bozayı kar sayıp eve döndük.
Pazar günü eatnesin söylediği mağazaya bakmak için yine tıkalı yollarda savaş verdik. Yine hiç birşey bulamadım üstüme. Normalde problemli olan ben irileşen göbeğimle daha bir problemli oldum. Simensimin getirdiği bir hamile kotum var, artık üniforma oldu. Üstüne kazak, hırka ne uydurursam. Birde kahverenginden nefret ettiğim halde mng'den kahve siyah çizgili tunik elbise arası birşey almışdım, eşim çok beğendiği için onu giyiyorum arada. Yağmur yağmasa hep spor ayakkabımı giysem bir de, çok rahat ediyorum. Kışlık çizme ve botlarımın yakın zamanda fermuarlarını çekemiyeceğim gibi geliyor.
Pazartesi evi biraz toparlayıp 2 posta çamaşır yıkadım. Pis bogazım şu günlerde mantı çeker oldu. Bende akşam yemeğine sosyete mantısı yapıp bu sefer kimseden birşey istemeyerek nefsimi körelttim. Akşama ne pişirsem derdi yaşayanlara tavsiye ederim, hazırlığı zahmetsiz.
Dün eşim karşıya geçince öğlende kendimi anneme bıraktırdım. Eve girince ne göreyim, yengem mantı açıyor, annem kapıyor. Allahım bu hamileliğin en sevdiğim tarafı bu işte! İşleri bitince pazara çıktık, almam gereken 3-5 birşey vardı, 3 hatun pazarı gezip geldik. Bizim burada da salı pazar kuruluyor ama anavatanın pazarı daha bir güzel, satılan çoğu şey daha kaliteli. Pazar dönüşü yengemide alıp kuaföre gittim. (e kuaförde anavatanda ne yapalım) Şükür at yelesi kıvamını alan saçlarım modern bir kesime sahip oldu hem de kısaldı. Umarım şekil vermek kolay olur da rahat ederim. 2-3 kişi kestirmememi söylemişti ama bana pek de matıklı bir açıklama yapılamayınca hurafeden ibaret diye kestirdim saçları. Kuaföre böyle şeylere kulak asan varmı diye sordum, bana "kestirmeyip boyatanlar var mesela, bilimsel net veriler yok gerçi... ama daha kötüsü saçlarını kestirmeye, yaptırmaya gelip kahve söyleyip bir de sigarasını tellendirenler var" dedi, dumur oldum. Eve döndükden sonra mantımızı hüplettik, yengemize dualar ettik. Pılımızı pırtımızı hatta kalan mantıları alıp evimize geldik.
Küçük hanım ya sarımsakdan yada çok yemekten rahatsız oldu heralde, sabaha karşı uyandığımda bariz hissettim artık tepiklerini. Yaklaşık 1 haftadır hissedip göbeğimi tutuyordum ama ben tutunca nazlanıp haraket etmiyordu. Yarın detaylı ultrason için hastaneye gidecegiz. Allah iyi haberlerle karşılaşmamızı nasip eder inşallah.

üzüntü ve muz kabuğu...

2007-11-15T10:01:00.000+02:00

Koca kişisi eve eli boş geldi :(( bizde ona bu kez cidden küstük. Tahmin ettiğim gibi taksimden "nerede bu pastane" diye aramadı beni. Yolda bulurum sanmış. Yolda da baktığı tek pastane olmuştur ben buradan belirtiyim. Tez zamanda iyileşip kendim gidip yiyeceğim.

Hasta olmam pasta yememe engel değil!

2007-11-14T19:26:00.000+02:00

Hasta olmam huysuzluk etmeme de engel değil. E sonuç olarak hem huysuzluk yapar hemde pastamı yerim (inşallah).
Efendim bir önceki postda okuduğunuz gibi baba kişisi pazartesi akşamını yemekte geçirmiş, eve geç geldiğinde hem benim hem de kızının küsmesiyle karşılaşmıştır. 2 dakika küslük yapıp cıvıdığımız için heralde bu akşamda arkadaşlarıyla buluştu. Hem hasta hem alıngan bir kişilik olarak telefonda "sen aslansın san kaplansın" yağcılığı yapan baba kişisine bir güzel çemkirdik. Yetti mi? Bence hayır. Bir müddet sonra bu 3 ahbap çavuşun nerede buluşabileceğini düşündüm, akşam trafiğinde anadolu yakasına geçip de stres olmayacaklarını bildiğim için Taksim olabileceğini düşündüm. Hemen aradım... evet tam üstüne basmışım. sıraselvilere gittilerse ne ala, Taksimin ne tarafında oldukları beni hiç ilgilendirmiyor, beyoğlu, tünel tarafında da olabilirler. Ama ben savoydan pasta istiyorum. (ne pastası olduğunu hamişlerin canı çeker diye yazmıyorum, hoş sizinde huysuzluk yapacağınız bir koca varsa oradan ne pastası istenir bilgi verebilirim) "Tamam" dedi kendisi. Biliyormu pastanenin yerini acaba? Neyse canım bilmiyorsa arar sorar zati.
Tabi bu huysuzluğu yapmamın peşi sıra beni bir hüzün kapladı, hey gidi günler hoy du çünkü. Çok oldu oralara gitmeyeli. Eskiden... daha huysuzluk yaptığım kişi unutulmuş bir lise arkadaşı iken, benim sevgilim değilken, Simensciğimle giderdik genelde her cumartesi akşamı, şimdi adını unuttuğum mekanlarımız vardı. Arada bir iş arkadaşarıyla gidilen mekanlar... Daha da eskiden teşvikiyede kursa giderken taksimde arkadaşlarla karnımızı doyurur öyle giderdik kursa. Hatta bambide 2 atomu (karışık sıkma meyve suyu) götürdüğümü gören bir arkadaş "ohooo dolmuşa gerek yok sen bu vitaminle teşvikiyeye tabanvay gidersin" demişti de çok gülmüştük. Teşvikiye demişken: çerkezo hala oradamıdır? O gittiğim kursa sonra öğretmen olan ben 1 yıl boyunca çoğu öğlen yemeğimi oradan yemişimdir. Acaip lezzetli sandviçleri vardı. (ben acıktım galiba).
Neydik ne olduk, şimdilerde çalışma hayatı (anadolu yakasında oturmaya başlayınca zaten) bitmiş, bebek bekleyen bir ev hanımıyım. Oturduğumuz yere, insanlara alışmak zor oldu, çoğu şeye alışamadık bile. Eskiden gittiğim gezdiğim yerler şöyle dursun en çok da eski semtimi özlüyorum:( geçenlerde mevlüte annemle gideriz diye eşim beni erkenden oraya bıraktı. Mayıstan beri de annemler yazlıkda olduğundan yaklaşık 7 aydır ilk kez gitmiş oldum memlekete:) Annemle az hoş beş ettikten sonra "madem mekana geldik kahvaltı niye poğça-açma almayayım" dedim. 5 dakikada gidip geldiğim yol bana başka bir ülke gibi geldi. Geri döndüğümde anneme "kendimi köyden şehre inmiş hissettim" dedim. Çok güldü. ne yapayım hissiyat böyleydi. Neyse ben kesin acıktım:) kendime ve bebişe birşeyler hazırlayayım. Daha geç saatlerde de pastamızı hüpletiriz inşallah, dimi kızım? :P

hasta oldum :((

2007-11-13T17:11:00.000+02:00

Nerede üşüttüm bilemiyorum, 3 gündür hastayım. Allahtan ateş filan yok. Boğazımın yanmasıyla başladı, ardından burun akıntısı. Fakat bugün burnumun akması durunca baş ağrısı yaptı. Umarım daha fazla süründürmez lakin küçük hanım pek rahatsız oluyor seri hapşırmalarımdan. Dün akşam iş yemeğinden geç dönen babamıza küstük ayrıca. Nedense hamilelik ve hastalık bir araya gelince acaip alıngan oldum. Beni kimse aramıyor, halim nedir sormuyor diye dert yanıyorum (sözde) küstüğümüz babaya.
Televizyonda hiçbirşey yok! sabahları açmıyorum zaten sırf boş magazin, öğleden sonra derya abula'da işime gelir birşey varsa bakıyorum, onun haricinde ya tv8 yada e2 bazen trt bu kanallar haricinde hepsinde boş boş eğitici öğretici olmayan şeyler. Ayrıca bu duruma çok da kızıyorum. Ne güzel uyutuyorlar halkı değilmi boş boş şeylerle. Kültürlü, bilgi verebilecek eğitici konuşma yapacak bir Allahın kulunu konuk etmezler. Nerede cahil ve bu cahilliğinden dolayı aile hayatı perişan, magdur olmuş, çocugu eşi kaçmış insanlar var hepsi öğle kuşağında 4-5 kanala dağılmış. Haa pardon işte bu konulara bilgi verecek psikolog veya avukat davet ediliyor ancak.
İnternet de dolaşmak iyi güzel de baş ağrısı olunca pek iyi olmuyor. Oyun oynamak filan hiç bana göre değil. Mutlaka okuyacak birşeyler bulurum. Okuduğum konular öncelik sırasına göre şöyle: Mailler ve varsa blogumun yorumları, diğer bloggerlar -anneler-hamişler-yemek ve pastacılar- hobi, hamilelik ve bebek gelişimi ile ilgili siteler.
Son olarak; bugün öğrendim ki minik Zeyneb'cim de benim gibi 3 gündür hastaymış :(( Ona da acil şifalar diliyorum...

2007-11-10T09:12:00.000+02:00

Bebek şekeri proceme yaptığınız yorumlar için çok teşekkür ederim öncelikle. Emin olabilirsiniz ki sizlerin övgüleri daha bir önemli benim için. Mevlütümüz dün okundu, Allah Alime ve tüm bebişlere, yavrulara güzel ömürler versin. Şekerler eksik gelmedi şükür çok da beğenildi fakat davetlilerin çoğu hazır alındığını zannetti:) Keşke benim şu ufacık şekerlere gösterdiğim özen kadar özen gösterilseydi de mevlütü de burda anlatma isteğim olsaydı. He özen demişken bende bir özensizlik yaptım ama hamilelikten dolayı çoğu şeyi unutmama bağlıyorum benim hala telafi etme imkanım var. Neysee yolumuza bakalım biz kızcağızımla..... :)

bitti

2007-11-08T19:42:00.001+02:00

Sepeti tahtakaleden almadım, sadece süslemek için tül almıştım. Teyzemdeki sepet çok derin gelince gözüme, bende evdeki ekmek sepetini süsledim. Bence hiç de fena olmadı. Derya ablamız gibi uydurdukça uydurdum. Bir kısmını diktim, bir kısmını çift taraflı bantla yapıştırdım. Sapı için artan lame kumaşın içine aliminyum folyo katlayım koydum böylelikle sabit ve tok durmasını sağladım. Sapların bitimine içine pamuk koydugum parçacıkları top düğme gibi yapıp diktim. Şekerler hepsi cuk oturdu içine :) Bakalım yarın mevlütte ne gibi yorumlar alacağız? Bu post'u bitiremeyeceğimi düşünen arkadaşlara ithaf ediyorum :)))

sepeti süslerken...

2007-11-08T16:08:00.001+02:00

Ali'me şeker...

2007-11-06T20:31:00.000+02:00

Yorgunum ama, heyoo! yahuuuu! nidarıyla evin içinde koşturasım var. Çünkü uzun zamandan beri mesela birşey yapmayı düşünürüm (hobi veya temizlik:) ) gerekli motivasyonu sağlayamaz, yapmak istediğim şeyi de yapamam ama bu sefer öyle olmadı. Benim yeğen (Ali bey) gelmeden evvel ona bebek şekeri yapmaya niyetliydim, hastaneye hediye götürecektim, yok misafir geldi yok tül bulamadım verasılı yapamadım gitti. Egecik de doğduğunda çalışıyordum, evleneli 1 yıl olmamıştı evi zor götürüyordum. Dün annem "cuma günü Ali'ye mevlüt okutacağız" deyince benim proce yine gündeme geldi. Bu sabah yataktan kalktığımda içimde bebek şekeri yapmak için inanılmaz bir istek, güç ve motivasyon vardı :))
Öncelikle bilgisayarı açtım, daha evvel bir kaç hamiş arkadaş bilgi vermişti bu konuda, ama kimdi kimdi??? hatta yorum olarak okumuştumda "bu konuda tecrübeliyim" diyordu, hatta fotografları da pek tatlıydı (maşallah) sonuda buldum "bebekli yemek şenliği" ama o da eminönü demiş ayrıntı vermemişti. Ama hızır gibi yetişti sağ olsun yorum yazmamla mailinin gelmesi neredeyse 10 dakikada oldu! şekeri geçtim kıyafetleri, bebek malzemelerini bile nereden uygun fiyata temin edebileceğimi yazmış.
İkinci olarak teyzemi aradım benimle gelebilirmi diye sordum. Onuda ayarladıktan sonra Ali beyin annesini arayıp ağzını aradım, hazırlıkları sordum, ya şeker? dedim. Baktım ki bu konuda hazırlık yok. "ben halacıııma yaparım" dedim. Hemen hazırlandım. Teyzemle buluştum, Üsküdar'a indik, vapura bindik, eminönüne gittik. Gideceğimiz yere gidene kadar 2 şekerci gördük malzeme çeşidinin karşısında hayrete düşdük. Gittiğimiz handa da zaten tek bir yer vardı bebek şekeri yapan, aynı çeşitler orda da var. Ama fiyatlar farklı bir yerde keseler ucuzken bir diğerinde süsler ucuz. Biraz turlayarak süsü bir yerden, keseleri başka bir yerden alarak gözle görülür bir fiyat farkı yakaladık. üstelik diğer mağazalarda beğendiğimizin aynısıydı :) şeker almadan evvel bebek malzemelerine bakmak için havuzlu hanı da turladık. Fiyatlar makul, pahalısıda var ucuzu da, ama satıcılarla pek pazarlık yapılmıyor, Kredi kartıyla almazsan %10luk bir indirim var. Hoş ben henüz birşey almadım. Teyzem doğacak torununa çok cici bir hastane çıkışı aldı. Allah ona da güle güle giymek nasip etsin. Oralara kadar gitmişken Ablama ugramadan olmazdı. Ablam aslında benim ortaokuldan bir erkek arkadaşımın ablası. Ne yalan söyliyim arkadaşımdan çok sevdiğim biri. Teyzeme çay bana ıhlamur söyledi, o yorgunluğa nasıl iyi geldi anlatamam, sağ olsun birde çok şık bir kumaş verdi, teyzem bana hamiş tuniği dikecek :) ablamdan ayrıldıktan sonra daha ortada olmayan bebek şekeri sepetini süslemek için keselerin mavisinden tül aldık. Kafamda daha nasıl süslerimi düşünürken birde nazar boncuğu akıl ettim. Boncukcudaki dandik boncukları teyzem beğenmedi, güzel olanlarında delikleri çok küçüktü keselerin ipi geçmeyecekti. Sonra ucunda mavi yunuslar olan çengelli iğnedeki nazar boncuklarını görünce tamamdır dedim. İğnelerinden çıkarıp iplerin ucuna takabilirdim. Ben nazar boncuğu isterken minik yunuslarda bonus oldu:) Mısır çarşısından da badem şekerlerini alıp, sabah geldiğimiz yöntemle eve döndük.
Aman aman çok yorulmadım, çok üşümedim. Ama şekerin ciciliğini gördükce bugün gittiğime değdi valla, hem ben çok keyif aldım, hem kendi bebeğim için tecrübe edinmiş oldum. Evde ilk numuneyi yapıp heyecanla komşuma götürdüm, "Bizim niye böyle halamız olmadı" diye ağlaştılar ana kız:)) çok beğendiler. Öncelikle beni yanlız bırakmayan teyzeme, sabahki jet mailiyle beni bilgilendiren Hülya arkadaşıma, son olarak sponsorum eşime :))) teşekkürü borç bilirim...
Aldığım malzeme (50 kişilik)
-şeker için kese
-minik bebek biblo (süs)
-badem şekeri
-yunuslu nazar boncuğu
-en arkada gözüken sepet süslemekiçin tül

ilk numune...

Cem bak senin bebeğin...

2007-11-02T09:25:00.000+02:00

Evelki akşam internette gezinirken televizyon Kanal d haberde kalmıştı ve BU görüntüyü tesadüf izlediğimde göz yaşlarımı tutamadım. Bugün hurriyette de görünce tekrar izledim, sizde izleyin istedim. Keşke savaşlar ve terör olmasaydı da Cem bebeğini monitör de değil sıcak yuvasında görseydi. Allah güzel bir hayat nasip etsin Ayşe'ye, babasına da sağsalim ona kavuştursun...

gez göbek gez...

2007-11-01T11:27:00.000+02:00

Yoktuk efendim, İzmir'deydik:) Hamile hamile ne işim vardı bende bilmiyorum. Ortada fol ve yumurta olmamasına rağmen cumartesi sabahının en miskin anındayken çalan telefonla 2-3 saat içinde hazırlanıp, yollara düştük. Bayan arkadaşımız Tanteye takılıp bu halimle 7 saatlik yolu gittim geldim ya, şaşıyorum kendime. Efendim biz tantenin izmirdeki iki ev sözüne istinaden gittik oraya. yani 2 karşıklı daireleri var, ama ne biliim ben hiç uyuyamayacağımı. Biz karı-koca kılız biraz :) hele ben süperinden. Öncelikle bir yere hava karanlıkken varmışsam, yön duygum karışmışsa hiç rahat edemem. Hem babamın evi hem de kendi evimiz cadde üstü sayılır, araba sesine alışkınımdır, gece yattığım yerde çıt çıkmıyorsa bu beni rahatsız eder. 5 yıldızlı otele bile gitsem 1 nevresim takımı, havlu felan götürürüm. Neyse ben bu eve 3 kere de hırsız girdiğini öğrendim (1 kat) .Buyrun şenliğe. Biz yol yorgunu, çekildik oturmadıkları daireye, tabi ben uyuyamadım, hemde hiç, sabaha karşı 5 gibi bir tıkırtı oldu. 5 dakika nasıl pür dikkat kesildiysem, o dakikaların sonunda birden karnım ağrımaya başladı, ovuyorum seviyorum yok! kızım benden fazla gerildi heralde. Panikle eşimi uyandırdım, kalktı ışığı açtı, "ne oldu" dedi. Benim iki elim karnımda."içerden bir tıkırtı geldi" dedim. "Nasıl yani?" dedi şaşkın şaşkın. "basbaya yaaa...baksana çok kötü oldum" dedim. Zavallım "ağrınmı var" deyince jeton düştü bende. Uyku sersemi adama karnımı tutmuş "içerden tıkırtı geldi" diyorum. Durumu anlayınca biraz güldük. Sonra baktık ki diğer odalar kapalı tekrar yattık, o uyudu ben nefesini dinledim :) sonra yukarılardan bir yerden bebek ağlama sesi geldi, ardından yine tıkırtı. Anladım ki ya biberon düştü ya oyuncak :)

Pazar günü Karşıyaka, Alsancak, Konak gezdik. İzmirin güzel kızlarını göremeyince telaşlandık. En son gittiğimiz yer kikea yanında açılan anababagünü alışveriş merkezi idi. Anladık ki kızlar oradaymış:)) gece yine uykusuz geçti, ertesi sabah zırt pırt duşa alışmış bünyemiz duş isteyince eşimle banyodaki şohbeni yakmaya çalıştık, ya beceremedik ya bozuktu. Yaşlı insanlarıda boşuna uğraştırmayalım dedik, ses etmeden ben kuaföre gittim, dönüşte de eşimin kafasına soğuk su tutmak suretiyle en azından kelleleri pakladık:)) Bayram günü izmir kalabalık olur diye kendimizi izmir yakınında tepelere attık. Tante oralarda bir arsa almış, gezdik dolaştık, çok begendik. Ben havasına bayıldım nasıl bir oksijense acaip iyi geldi bana. Minik zeytin ağaçlarından zeytin topladım. Hatta bugün tartsan yarım kilo gelmiyecek zeytinlerin yarısını pet şişede, yarısınıda küçük bir kumaş kesede kayatuzuna yatırdım. İlk denemem, bu kadar az zeytinle hangi yöntem başarılı olcak merak ediyorum:)) Akşam eşim, tante ve kuzenleri içki muhabbetine girince, o gece koca kişisi diğer çekyatta yattı. Bende fosur fosur uyudum maşallah. Ertesi gün tantenin işi vardı biz karıkoca takıldık. Kemeraltına gidip Kızlar Ağası Handa enfes bir kahve içtik.

Akşam yola çıkıp gece evimizde olduk. Susurlukta ayran içmek bana yaramadı tabii. Uykusuz bünye ayranı da içince bayılmaktan beter oldum, nasıl uyku bastırdı anlatamam. Neyse ki bebiş pek problem yaratmadı. Çevremdeki tüm insanlar sağ olsunlar üstüme titrediler. Sadece kumru yiyemedim, içeriği yasak olduğundan:((

kızım benim kuyruğum benim, kızım benim nazım benim...

2007-10-25T22:34:00.000+03:00

Ben küçükken babam beni böyle severdi :) doktordan çıktığımızdan beri tekrarlayıp duruyorum. Bugün kontrole gittik. Eşimde bende bebek haberini aldığımızdan beri tahminde bulunamıyorduk. Bana hep bir tahminde bulunursam aksi çıkarsa üzülürüm gibi geliyordu. Muayne için içeri girdiğimde acaip nötrdüm, kendime şaştım. Aylardır için için kız isteyen ben, hani doktor "%100 erkek" dese kılım kıpırdamayacaktı. Doktorumuz ilk önce kız gibi dedi sonra duruşunu değiştirmek için biraz ultrason aletini karnıma bastırdı. Bizim ki öyle bir dönüş döndü ki babası bile anladı kız olduğunu. Ben anlamadım :) doktor, eşim, hemşire koca lcd ekrandan seyrederken ben bu anı kayıt alacam sevdasına dijital makinamın minicik ekranına bakıyordum :P Neyse sonuç olarak hoş bir anı oldu bence kız haberini almamız. Artık aylık kutlama merkezimiz olan pungen kingde aldık soluğu, yine bir vupırla ödüllendirdik kendimizi. Ayda 1 böyle kaçamakların pek zararlı olmayacağını umut ediyorum.
Herşeyden önemlisi aslında sağlıklı ve hayırlı olması, gerisi hayatın hoş ve birazda boş gayeleri, umutları, mutlulukları öyle değil mi?
Allah tüm bebek bekleyenlere, bebek sahibi olmak isteyenlere hayırlısını nasip etsin.

bizim yeğen gelmiş...

2007-10-23T09:52:00.000+03:00

Dün 11.30 gibi aradığımda daha doğuma girmemişlerdi. 1 saat sonra annem aradı "geldi bebeğimiz, aynı abisi, biraz daha koyu saçlı" dedi. Anneyi henüz odaya almamışlardı. Bir müddet sonra dayanamayıp aradım, anneyi sordum "ayıldı biraz ağrısı var" dedi annem. Bende biraz bebeği anlatmasını istedim. Annem daha iki kelam etmeden arka fonda bizim yengenin haykırışları geldi, o anda ses kaydı olsaydı da annemin nasıl lafı karıştırıp küt diye kapadığını kaydetseydim :))) yazık... beni tırstırmamak için olsa gerek küt diye kapadı. Akşam üstü biraz sakinlik olmuştur diye bu sefer abimi aradım. Anne ve bebek iyimiş, bebek açmış biraz :) Abi Ege bey kardeşinin getirdiği bisikletle meşgulmuş :)

bebek geliyor :))

2007-10-22T10:30:00.000+03:00

12 gündür yazmıyorum. yazsaydım da iç açıcı şeyler olmayacaktı anlatacaklarım. Ama bugün tüm acı haberlere, tüm streslere, tüm olumsuzluklara inat Allahın izniyle güzel haberler alacağım, mutlu olacağım. yaklaşık 1-2 saat sonra 4. yeğenim geliyor! 4. kez hala oluyorum. İnşallah herşey yolundadır, sağlıkla, mutlulukla, bereketiyle gelir Ali bebek.
Tabi bu konuyla ilgili ufak bir detayıda belirtmeliyim: birde kendisini bekleyen 2 yaşında bir abisi var :) umarım annesinin hamileligi boyunca attığı kafa ve yumrukları gelen kardeş üzerinde uygulamaz, lakin kendisi şu güne kadar bebek yatağında yatıp emzik emiyormuş da :))

...

2007-10-22T10:28:00.000+03:00

yine şehit haberi yine üzüntü. Bu konuyla ilgili yine yorumlarımı burda yazmıyorum. Sadece şehit ailelerine sabır diliyorum.

...

2007-10-10T12:14:00.000+03:00

- Bir önceki yazıma "Bazı olaylar benim kalbimi sıkar, bi müddet nefes alamadığımı sanarım. Bu durum şehitli, ölümlü bir haberi seyrederken, gözümün önünde haksızlık yapılırken, kavga edilirken, perişan halde insanları gördüğümde hatta çok gerçekçi konusu olan bir filmi, diziyi seyrederken bile olabilir." diye başlamıştım. Şehit haberleri çok üzdü beni. İçimden pek birşey yazmak gelmedi. Aslında bu konuyla ilgili yazmak istediğim çok şey var da...

- Ayrıca blogumu keşfedipde bana ve bebişe iyi dileklerde bulunan tüm arkadaşlara teşekkür ederim. Bu arkadaşların (varsa) bloglarını bende ziyaret ediyorum, belirteyim istedim.

çöpten mevzu...

2007-10-04T11:56:00.000+03:00

Bazı olaylar benim kalbimi sıkar, bi müddet nefes alamadığımı sanarım. Bu durum şehitli, ölümlü bir haberi seyrederken, gözümün önünde haksızlık yapılırken, kavga edilirken, perişan halde insanları gördüğümde hatta çok gerçekçi konusu olan bir filmi, diziyi seyrederken bile olabilir.
Dün biraz hava almak, birazda evin havasını değiştirmek için camı açtım, etrafa bakındım. Apartman girişindeki çöp konteynerının içinde 3 kafa gördüm. 3 çocuk çöpü karıştırıp duruyor. Yaşları en fazla 6 veya 7. Önce ne yaptıklarını cidden anlamadım, sonra çöpün içinden bozulmuş fön makinesini kola kutularını filan dışarı atmaya başladıklarında çöp topladıklarını anladım. Dondum kaldım resmen, bağırayım çıksınlar diye düşündüm, 8. kattayım genelde kimseye sesimi duyuramıyorum, sigara jelatini olmadan ıslıkda çalamam. Güvenlikteki adam geldi çocuklara bişeyler dedi, güldü. Çocukları çıkarması için hemen güvenliği aradım ama kabin dışında olduğundan duymuyor telefonu. Cama geri döndüm. çocuklar o sırada çıkmaya başladılar. İşte kalbim o onda sıkıştı: ikisinin ayağı çıplak, birinde sadece çorap var. Okadar debelendiler ki çöpün içinde ayaklarını nasıl birşey kesmeden, batmadan kurtardılar anlamadım, bir yandan da şükür ettim Allaha. Çöpten çıkarttıkları ıvır zıvırları toparlayıp gözden kayboldular. Kanım dondu resmen.
Yıllar önce, orta okul sonda filandım heralde resim dersi için kartonu oyup renkli jelatin yapıştırıp yalancı vitray yapacağız. Falçatayla ilk o zaman tanıştım heralde. Sonraları ne kadar çok kullanacağımı bilmeden sevmiştim bu keskin aleti :) Evde vitray procesini yaparken daha keskin olsun diye zırt pırt kırıyorum ucunu, bir de korkuyordum gözüme fırlar diye, kol mesafemce uzakta kırıyordum gözümden. Fakat o gözümden sakındığım falçata ucu bir gün fırladı gitti, nereye gittiğini bulamadım, çok da sorun etmedim. 1-2 hafta sonraydı heralde, laylay okuldan döndüm zile bastım. Annem kapıyı açtığında gözleriden fışkıran alevi hemen hissettim. Evde temizlik var, halılar kalkmış filan. Annem temizlik günlerinde genelde böyle olur diye takılmadan odama süzüldüm. tam üstümü değiştirecekken annem girdi içeri, ve bana bağrınmaya başladı.O fırlayıpda bulamadığım falçata ucu yer silen kapıcının hanımının eline girmiş! Nasıl üzüldüm, nasıl azar işittim varın siz tahmin edin.
Lafı yine çöpe bağlayacaktım uzattım:) O günden sonra çok daha dikkatli oldum toplu iğne, tığ, şiş, bıçak, falçata türü şeylere. Meslek icabı çok kullandığım falçatanın ucunu fırlatmadan kırma tekniğini öğrendim ve o uçları ya yedek kutusunda topladım yada seloteyp banta sararak attım. Çöpten ekmeğini çıkaran insanları yaralamasın diye. Evde cam birşey kırsam direk çöpe atmam, eğer varsa boş bir yoğurt veya dondurma kabı (ki bu tip zırva işler için saklarım) içine doldurup öyle atarım. Boş bulunup atmışsamda çöpü verirken kapıcıyı mutlaka uyarırım, çünkü oda çöpleri taşıdığı arabaya sığsın diye bastıra bastıra koyuyor çöpleri. Gün içinde çöpe çok kağıt atmışsam mutlaka ayrır ayrı bir torba yaparım, o torbayı da topladığım gazete, dergilerin yanına sıkıştırırım. Bu konuda ne zaman duyarlı bir toplum olacağız çok merak ediyorum. Büyük alışveriş merkezlerinde ve bebiş için gittiğim hastanede pil atık kutularını gördükçe seviniyorum. Kör göze parmak misali insanlar anlar belki. 95 yılı yazını yurt dışındaki akrabamın yanında geçirdiğimde ilk defa ev içinde 3 çöp (kağıt, plastik, gıda) görüp de şaşırmıştım. Ataşehirde oturan arkadaşımızda sitelerinde 3 çöp sistemi uyguladıklarını söylemişti. Bizim sitede bunu uygulamak imkansız gibi birşey, insanlar çöplerini doğru saatte bile kapıya koymaktan acizler bir kere.
Çok çöpten bir mevzu oldu kusura bakmayın :) Ama şu bizim çöp konteynerı içinde debelenen 3 çocuk uzun bir süre çıkmaz aklımdan.

hallerim...halceğizim...

2007-10-03T11:09:00.000+03:00

- Dün ikili test sonuçlarımızı aldık. Allaha şükür şimdilik ters birşey yok. Ama ben meraklı kişilik, illa testte ne ne anlama geliyor araştırdım, pek net cevaplar bulamadım. Testinde risk çıkıp da amniyosentez önerilen kişilerin test sonuçlarına baktım (bazıları forumlara yazmış). Çok da fazla araştırmanın bir anlamı olmadığı için vazgeçtim. Allah hayırlısını versin bana ve tüm anne adaylarına.
- Evde yapılması gereken çok iş var. Öncelikle yazlıkları kaldırmam yakın diye yıkadıklarımı ütülemiyorum. Çamaşır sepeti doldu. Kaldırdığımda zaten buruşacaklar bir anlamı yok ütülemenin, gelen sezonu çıkarırken de bir sürü ütü çıkıyor. Gerçi kendi giydiğim kışlıkları çıkarmanın da pek bi anlamı olmayacak sanırım. Pantolonların üst düğmeleri kapanmıyor artık, hoş alt düğmeler kapansada oturuken rahatsızlık yaratacak. Kazaklarında çoğu kalın ve boğazlı, onları da sıkıntı basar giyemem gibi geliyor. Zaten etek ve elbise gibi kıyafetlerimde yok. Kıyafet dolabının düzenlenmesinin yanı sıra birde mutfak dolapları var temizlenmesi gereken. Ayrıca halı, koltuk, kapı, cam ve banyo temizliği var, bu ağır temizliğede umarım bir kadın ayarlayabilirim. Ramazandan evvel kadınların günleri dolu diye ayarlayamadım da rahatsızlıklarına rağmen annem geldi evimi bir sildi süpürdü (Allah rağzı olsun), şimdi de bayram geliyor diye bulunmaz kadın. Bayramdan sonraya umarım.
- Bir de yemek sorunsalım var. Ne yemek yapsam diye kara kara düşünüp duruyor, yapacak birşey bulamıyorum. Et ve balık hiç cazip gelmiyor. Hadi balık dibimizdeki balıkçıdan pişmiş olarak geliyor, kokusu pisi yok. Geçenlerde yağsız tavada et yaptım, yemek sonrası tavayı gözüm görmek istemedi balkona attım :) ertesi gün bir eziyet oldu arındırp makineye atmak. Ayrıca soğan kavrulması (öldürme işlemi) gereken yemekleri de yapamıyorum, kokuya duyarlılığım henüz geçmedi. Aslında bıraksalar hergün pizza yiyebilcek kadar pizzayı sever oldum. Hamilelikten evvelde severdim ama, şimdi başka:) açıktığım anda "pizza olsada yesem" geçiyor kafamdan. Onu da sosis salam sucuk üçlüsü içermeyen 1 pizzayı hafta 1 ile sınırlandırdım. Birde pizza kadar bıkmadan yiyebilme kapasitem çorbaya karşı mevcut, özellikle içine limon sıkılabilen çorbalar :) Pratik ve yararlı besin önerileriniz varsa cidden muhtacım şu sıra bu böyle biline...
- Abuk subuk rüyalar her gece mevcut.
- Günler genelde internette bebekle ilgili şeyleri okuyarak, bebekli blogları takip ederek geçiyor, evde sıkılmıyorum ama bu aktivitesiz, bir şey üretmeden geçen günler içimi çok acıtıyor.
- Ayrıca asliberry'nin blogunu şifrelemesine çok bozuldum.

tümden açıkta kalma halleri...

2007-09-30T11:57:00.000+03:00

Gece rüyamda deha muhtarı gördüm. bir başka bölümde pilava balsemik sirke döküp yedim. uyandım oha dedim. Üstümü örttüm tekrar uyudum.
Kahvaltıdan sonra bir arkadaşa hediye almak üzere, birde görelim bizde eksik kalmayalım diye kikea yanında açılan elektonik markete gittik. Ona da koca bir oha, sabah 10, kapıda kuyruk var, çabuk akan beklenilmeyen bir kuyruk olduğunu gördük, girdik. Bizim millet valla adam olmaz, içerde bir sürü insan hatta teyzeler filan, boş boş dolaşıyolar, öyle alan eden, kasada bekleyen yoktu. Ne kadar teknoloji ve elektroniğe aç bir milletmişiz... Bizim alacağımız ürün piyasaya göre 40-50 ytl ucuzdu. Kutusu o kadar ezilmiş büzülmüş ki değil hediye, insan kendine almaz o derece yani, tek kaldığı için de almadan çıktık. Tabi bu yazdığımdan ucuz bir yer olduğunu çıkarmayın bence. internetten yeni sipariş verdiğim bir ürün 100 ytl daha pahallıydı, ayrıca almayı düşündüğümüz bir başka ürün 30 ytl daha pahalı. Hediyemizi dışarda bir mağazadan alarak 1,5 saat içinde eve döndük.

ikili test...

2007-09-27T19:59:00.000+03:00

Bugün ikili testimizi yaptırmak için hastaneye gittim. Eşim doktor randevumuzu ögleden sonra sanıp toplantısını sabaha alınca ben yalnız gitmek durumunda kaldım. Sabah uyanmamdan itibaren bir garip strese girdim. Kahvaltı edip çıkmama ragmen takside fena oldum, gerçi sağ olsun şöfeerde baya hızlı bir amcaydı, onunda katkısı var fena olmamda. Hastanede de 45 dakika bekleyince başım dönmeye başladı. Biliyordum hepsi psikolojikti. Muayneye girer girmez tansiyonumu ölçtürdüm, normaldi. Bizim bebek bir türlü uygun pozizyonu alamadı, hep tepesini gördük :) bir müddet üstüne üstüne basılan ultrasonuda tınmayınca, doktor "gidin biraz gezin" dedi. Hastaneyi çok begeniyorum, doğum katını, bebek odasını nasıl merak ediyorum anlatamam :) bir ara gidip orada gezineyim dedim ama elimi kolumu sallayarak gezdirmezler, bişey derler diye çekindim doğrusu. İkinci kez içeri girdiğimizde bu sefer kıpır kıpırdı bizimki, bir orta yolu bulamadık yani. Kendi doktorumda geldi, onun güler yüzü sayesinde 5-10 dakika çabadan sonra pozumuzu verdik ensemizi ölçtürdük. Aslında ölçülen ense değil, ense arkasındaki sıvı kısım ölçülüyor. Doktor 3 değer ölçtü, en yükseğini baz aldı. buda kötü bir değer değil fakat hemen ölçüm ardından verdiğimiz kan tahlileri de çıkmadan belli değil sonuçlarımız. Ayrıca laboratuvardaki genç kızı da pek bi seviyorum ben iğneyi nasıl batırıyor nasıl çıkarıyor gerçekten hiç anlamıyorum. Ayrıca kendi doktoruma da "2 gündür böbreklerim ara ara sızlıyor" deyince o da idrar tahlili istedi. Tahlili bekle, doktoru bekle öğlen yaptık saati öyle çıkabildik. Eşim olsaydı bu kadar saatte strese girerdi çok eminim :) idrar tahlilimizde iyi çıktı maşallah. Pek su içmiyorum bu sebepten olabilir dedi doktorcum, sıkı sıkı tembihledi bol su içmem için. Hastaneden çıkıp eşimin beni alacağı noktaya giderken annem aradı, olan biteni anlattım, stres yapmama çok kızdı :) ben telefonu kapadıktan sonra sakin kafayla düşününce stresimin 2 sebebini buldum. Birincisi kötü bir haber almaktan korktum ve bunu tek başına kaldıramazsam diye ürktüm. İkincisi de ya cinsiyeti belli olursa doktor söylerse diye...komik ama gerçek. Kan tahlillerimiz de sonuçlanana kadar beklicez artık.
Bu arada dün akşam yaşadığımız komik detayı da anlatmadan bitirmeyeyim. Yıldönümü sebebiyle eşim 3 gül getirdi. Ben hemen "Vaay anne, baba ve bebiş" dedim. Eşimde çook normal bir şekilde "yooo evliligimizin 3 yılı" dedi. Ve onun düşüncesini daha bi tuttum: Evliligimiz eskidikce gül sayısı artacak dogal olarak, bebekle gülleri arttırmak daha zormuş onu anladım :)))))

26 Eylül...

2007-09-26T10:50:00.000+03:00

Bugün eşimle evlilik yıldönümümüz. Bu cümleyi yazıp uzunca bir süre gerisini getirmek için bekledim, sanırım şu sıralar bebişe ve gelecek günlere adapte olduğumdan geçmişe dair bişey yazmak, ne de evlilik hikayemizi anlatmak gelmiyor içimden. Sadece Ona çok teşekkür etmek istiyorum; zaman zaman benim, zaman zaman kendinin türlü huysuzluklarına rağmen :) sevgisini ilgisini hep aynı şekilde (azalmadan, bozulmadan) gösterebildiği için. Gelecek günlere dair hep güzel dualarım, temennilerim var. Kabul olması dilegiyle..

Dip dot: kararsız kalınca ortaya karışık yaptım:)

Mutlu yıllar...

2007-09-24T20:58:00.001+03:00

Halasının ilk göz ağrısı d.Lo bugün 17 yaşını dolduruyor. Onun için sağlıklı, mutlu, başarılı, bereketli nice mutlu seneler diliyorum. Kendim içinse onun bebekliği kadar güzel bir bebeğe sahip olmayı diliyorum :) Gerçektende çok tatlı, boncuk gibi bebekti kendisi, şimdi kocaman oldu da benim bebeğimi beklermiş sevmek için. Herşey gönlünce olsun halacım gıpta edilen bir hayatının olması dileğiyle...

bloguma dair.... hafta sonu...

2007-09-24T11:51:00.000+03:00

Blogu açarken amacım evde otururken kendime bir meşgale yaratmak, yolda olan bebekle ilgili önemli detay ve tarihleri yazarak, Allah nasip ederse gelecekte okuyup bugünleri hatırlamak. Örnegin 2 gün sonra evlilik yıldönümümüz, evlenirken yaşadığım heyecana, sevince ve sıkıntya dair çok az şey var hatırladığım (geneldede sıkıntıları hatırlıyorum). Ama yazmış olsaydım, buraya olması şart degil, küçük bir deftere de olurdu, iyisiyle ve kötüsüyle çoğu şeyi hatırlar olurdum. Ayrıca takip ettiğim çoğu anne olan bloggerlarla fikir alışverişinde bulunmak da ayrı bir nokta. Hayatımı tüm yönüyle anlatıp da herşeyi göz önüne sermek istemem, hoş yapan arkadaşlarıda saygıyla karşılıyor, yadırgamıyorum. Bu konuyla ilgili bir yorum biraz canımı sıktı açıkcası. Oysaki sadece şu alttaki iki yazımı da okuyup bana destek veren gerek arkadaşlarım gerekse bloggerlar bana mutluluk vermiş yazmam için beni şevklendirmişti. Zaten normalde pimpirik bi insandım, şimdi anormalde (hamile olarak) daha pimpirigim. Butun gun evde az iş yapıp bolca yatınca insan genelde bol bol düşünüyor, bu düşünceler an geliyor pimpirik bir hal alıyor. Günün her anı "bebek sağlıklımı, acaba iyi besleniyormuyum, acaba nasıl doğacak, bebek doğunca hayat nasıl olacak, bakabilecekmiyim, çoğu yeni anne olmuş arkadaşlar gibi depresyona girecekmiyim" diye düşünmektense. Şu son bir haftadır düşündügüm gibi : "acaba bloga yorum geldimi, acaba ahiretlik beni okudumu? acaba bugun ne yazsam? benim okuduklarım beni okuyorlarmı?" bence çok daha iyi. Sadece paylaşmak istedim.

Neyse günlükçüm biz yolumuza devam edelim birazda hafta sonundan bahsedelim:
Hafta sonu iyiydik maşallah, sağlık olarak canıııım.en azından son 1 ay ki durağan hayatımı düşünüsem, e hafta sonu iyi yürürdüm :) neden iyiydik de, sadece sağlık açısından diye belirttim: cumartesi pek bi şanssızdım 3 aydan sonra dayanamayıp yediğim pungen king* vupır dışında. Önce şu benim çalışamadığım yerde kalan maaşı almaya gittik, kendilerince hesaplayıp verdiler bir miktar, daha hiç birşey demiyorum sadece: Allah görsün diyorum. Sonra yaklaşık 1 ay evvel beğendiğim ayakkabıyı almak üzere flozof olan mağzaya gittik. Kendileri flozofluğun sınırlarını aşmışlar efendim. 1 ay evvel, 1 alana 1 bedava diye sattıkları ayakkabıyı yeni sezon diye tek olarak iki katı fiyatına veriyorlar. E bir ay evvel niye mi alamadım. bir alana bir bedavaydı ya koca mağazada ne eşim ne de ben 2. bir beğenilesi ayakkabı bulamadıkda ondan. Hal böyle olunca o parayı verip daha hoş bir ayakkabı alırım düşüncesiyle, yolumuzu Kikea'ya çevirdik. Niyeti bozmuştuk bi kere ayakkabı alamadıysak , koridorda sıralanmış var olan ayakkabılarımızı koymaya portmanto alacaktık. (yıllar sonra :)) kikea yine kalabalık, kalabalık olamayan anlarını da görmedik değil. Zaten bu sakin saatlarinde giderseniz de kesin bir şarkıcı,manken, oyuncuya denk geliyorsunuz efendim. Neyse biz ziyaret ede ede yatıra dönüştürdügümüz portmantonun önünde aldık soluğu. O kadar benimsemişiz ki kendisini degişikliği farketmeden ilgilenen şahsa sorduk "iç düzeni böyle satılıyor dimi?" diye. " evet ama yeni sezonda artık elbise askılığı yok" biz yine en benimsemiş halimizle "ekstadan alacağız yani öylemi?" ilgilenen şahıs: "yok artık askısız satılıyor bu model, sırf ayakkabılık olarak kullanılmak üzere!" !?!?! zaten bende şans olsa o ayakkabı gibi bi ton ayakkabıyı indirimdeyken kaçırmaz, o ayakkabılarımıda muhafaza etsin diye bu koca ayakkabılığı alma durumum olurdu. Sonuç olarak birşey alamadan eve döndük. Düşünün artık adamlar hakkım olan parayı bile nasıl gönülsüzce verdiler ki harcayacak yer bulamadık :))
Pazar günü ise biraz yürüyüş yapıp, bir arkadaşımızla buluşduk. Boğaza karşı bir kahve molası verip (ben ayran içtim :( ) oradan da sinemaya gidip eglenceli bir amerikan komedisi izleyip eve döndük.
Hamilelerin hepsi aynı sorunsalı yaşıyormu bilmem, dün gece gördüğüm saçma sapan rüyalar tavan yaptı. 10-15 dakikada bir rüya görüp uyandım nerdeyse. öyle kabus felanda değil, dediğim gibi saçma sapan. Bu progesteron hormonundan dolayıysa, düşünün bide destek alıyorum bu hormondan. Şimdilik yazacaklarım bu kadar, zira tekrar yazacağımdır, bir cadı var daha kutlanacak, doğumgünüsü olan...
* arkadaşımın oglu batuşun deyimiyle. zaten normal adını kullanmıyoruz hep pungen king diyoruz

music makes the people come together

2007-09-21T23:09:00.000+03:00

Bugün hava tam benlik! kapalı havayı severim nedense, hele evde pinekliyorsam... (ki şu sıralar başka şansım yok). Taze bir bloggerın yaşadığı heyecanları yaşayarak bu yağmurlu günde blogum için türlü fikirler düşündüm. uzun ugraşlar sonucu ve bu site sahibisinin yadimlariyla yazı alanını genişletip profil ve arşiv kısmını biraz sağa çektim. Ayrıca bir de counter attırverdim son bölüme :) bol ıvırzıvırlı börtü böcekli blog sayfalarından hoşlanmadığım için oldukça sade tutmaya çalışıyorum. Fakat içimdeki canavarblogger bütün gün beni dürtüklerdi durdu " müzik de koy, mp3 de koy" diye. Tamam da hangi sanatçı, hangi parça olmalıydı bu? çocukluktan bugüne müzik zevkimi sorguladim. Ve şunu gördüm ki her dönemim birbirinden aykırı, zıt zevklerle dolu.
Küçük bir çocukken, iki abi sahibi olmanın verdiği avantajla onların dinlediklerini dinlerdim, o yıllarda yabancı parçalara aşinaydım. Ne de olsa ben daha ilkokul çağlarındayken onlar liseli gençlerdi :) Hele selocan dinlemekle kalmaz çok da iyi dans ederdi. E tabi yaz aylarında abilerin peşine takılıp yazlık discolarında müdavimi olunca hatta kışları onların okul çaylarına da takılınca dönemin tüm cıstak ve slow parçalarını nerdeyse hepsini bilirdim. Sağ olsunlar beni küçük yaşta bu gibi şeylere alıştırıp, yaşattılar, 20'li yaşlarda millet ipini koparmış gibi diskolara akın ederken, ben fasıllara gitmeye arkadaş arıyordum. Dönemin meşhur gazinolarında kadınlar matinesi de kaçmazdı o zamanlar, birde piste salarlardı bizi sanatçı yanında fotograf çekilmeye :) şimdi bakıp bakıp gülerim o ibiş hallerime.

O zamanlar video klipden bile bir haberken, Fransa'dan gelen tanıdıkları ziyarete gittigimizde kızlarının videoya "bak sen bunu hiç izledinmi" diye takdığı kasetten bu klibi patlak gözlerle izleyip michaelin hiçde hayalimdeki gibi biri olmadığını üzüntüyle anlamıştım. Daha sonra dayımın ingiltereden getirdiği tinadurner ve davidbovi konser kasetleri en kıymetli hazinem olmuş, malesef "bak sen bunu hiç izledinmi" diye kimseye hava atamamıştım. O zamanlar terete'de popsaatini beklerdik 2 klip görelim diye. ingilizceden bir haberdik petşopboysun "it's a sin" parçasını Gadunla birlikte "itsara itsara itsaraaaa" diye söylerdik. Hatta bir güm tam onların daireden bizim kata inerken, radyoda çıktığını duymuş, ayaktaki terlikleri fırlatarak içeri girip itsara'yı dinleyip yolumuza devam etmek üzere kapıya geldiğimizde terliklerin o haline acayip gülmüştük. İlk konser deneyimimde sanırım bu yaşlarda oldu hiç unutmam MefeÖ eve yakın bir sinemada konser vermişti, abim elimden tutup götürmüştü.
Orta okulda özel bir okula yazdırılınca kendime uygun müzik zevkleri olan bir sürü arkadaş edinmiş, üstelik ingilizce şarkıları da doğru ögrenmeye başlamıştım. İrlandalı sarah hocanın haftanın son saati dinletip de "fill in the blanks" temalı şarkı sözü doldurmaca derslerinde, benim "ahiretlik"le sıraya kafamızı koyar, lady in red, sorry gibi şarkılarda kendimizden geçerdik. Heey gidi hoy! Fakaat bu durum okul tatil olana kadar böyle giderdi. Okul tatil olunca ne mi olurdu? Ben o zaman sahip olduğum yegane trakya yerlisi yazlık arkadaşlarımla cengiz kurtunoğlu, ümit besan, ferdi özbeyen hatta arif susamlı dinlerdim, birde utanmadan ağlardım bu okul yollarında, evlilerde sevebilirlerde, gelin olmuşda gidiyorsunlarda...3 ay sonra hoop değiş toton. Artık arkadaş gurubuna göre Allah ne verdiyse bon covi, gunsandrozes, metalika, hatta manovar, ve benzerleri. Bir ara yazlık mekanı değiştirip de kumburgazına geçiş yaptık, hoş ordada hafta sonları Allah bizim takıldığımız yerlere ne gönderdiyse artık ben diyim o zamanın ponponlu pantolonuyla şimdinin sivri dillisi artö, siz diyin of aman nalen...
Bir ara biraz abimin etkisi birazda metalci ruhun yarattığı asilikle (metalle tezat olacak amma, dedim ya hepsi birbirinden aykırı) Ahmtkaya dinlemeye başladım bu dönem epey bi sürdü. Hatta sırama koca bir "tedirgin" yazmıştım :) pionerr müzik setinin cam kapağına sıfır kronolojik dizerdim kasetleri. okul yıllarından sonra hala bıkmadan dinleyebildigim boncovi ve quiin kaldı sanırsam. Arada kulaga hoş gelen film müzikleri, popüler müzikleri de dinledim. Bir ara türkelere sardım, son dakika konser kapılarında yavuz bingl bileti buldum karaborsa, aglaya zırlaya konser dinledim. Zannedersem tüm türleri dinledim klasik müzik hariç :) denk gelmedi diyelim.
Müzik zevkimden bolca bahsetmişken merak edip de soranlara da bir cevap olsun burdan. Mesecina çok sevdigim bir parçanın adı. Ayışığı demek, hatta bir ara sezende turkçesini söyledi, ama pek tutmadım. goran süperdir... dinlemeyen varsa şöyle buyursun: mesecina

dip dot: Fotoğrafda ben müjde'nin yanına salınmışken. Müjde programını yeni bitirmiş, bayanların "isteriz! isteriz!" nidalarına karşılık sahneye bornozla çıkıvermiş. O zamanlar müjdeler, ahular çakıl, gar, maksim gibi gazinolarda sahne alırlardı, hey gidi :)

yakın geçmiş zamanın bir özeti...

2007-09-20T14:07:00.000+03:00

Son işimden de istifa ettikten sonra artık heralde çalışmam diyordum. Bir kere anadolu yakasında iş bulmak çok zor, olduda buldun diyelim hemen yaş, evli olduğun yıl ve bebek düşünüp düşünmediğin soruluyor. Bu konuyla ilgili saçma sapan iş görüşmeleri yaşayınca insan soğuyor, vazgeçiyor. Yaz aylarını neredeyse kavrularak geçirdikten sonra arada yine iş ilanlarına bakar, işime gelen yerlere başvurur oldum. Kaç yıldır iş bulma konusunda şansım hiç bukadar yaver gitmemişti; 2 yer beni kabul etti, üstelik malum sorgulamayıda yapmadılar. Bu seferde arada karar vermek zor oldu. Zor oldu da sanki dogru kararı mı verdim. Hayır! Çok daha vasat olan yeri sırf mesaiye kalması yok diye kabul ettim. Ağustos ortalarında işe başladım. İkinci günümde hemen tıkır tıkır iş yetiştirmeye başladım. Daha ilk gunlerde onlar benden memnun kaldılar ama ben rahat değildim. Tuvaletler kullanılamayacak kadar kötü, yemek kötü, sağlanan ekipman kötü. Bu kötülükler zincirinin yanında taşınma olasılıgı oldugu için her yer pis. İş yeri hele tuvaletin oldugu bölge bana nasıl pis kokuyor anlatamam. İşten eve geldigimde ilk işim duşa girmek, üzerimdeki kıyafetide kirliye atmak. Sanki o koku ve pislikleri üzerimde getiriyordum. Cumartesi de yarım gün çalışma var ama ilk Cumartesi taşınma işleri için tatil yapıyoruz dediler. Bu da benim çok işime geldi, işe o kadar apar topar başlamıştım ki gitmem gereken doktor kontrolüme gidememiştim. Doktor kontrolü derken 1 ay evvel gittigim doktordan hiç memnun kalmamış başka bir doktor gitmek istemiştim.

Cumartesi sabahı eşimle birlikte yeni doktorumuza gittik. İlk intiba= hastane süper :) bir müddet bekledikten sonra tam doktorun yanına gireceğim, eşimin telefonu çaldı. O koridorda telefonla konuşurken ben içeri girdim. ilk intiba= aman Allahım ne sıcak güler yüzlü bir doktor :) doktorcum beni muayne için yan odaya aldı. bu arada sorular soruyo bende rahat rahat diyorum ki: "aslında ben bebek istemiyorum, eşim ve aileler çok istiyor, bakalım kısmet artık şu rahatsızlıklarım bir geçsin hele" daha dakika 1 di Yarabbim! doktorcum " ee ozaman eşinize sevinçli bir haber verelim: hamilesiniz" dedi. Ne? Nasıl yani? Eminmisiniz? (ben kendimden o kadar eminim ki çünkü) doktorcum "evet, bakın kesesi, haftaya gel kalp atışıda duyalım" dedi. Ya ağlayayım mı? güleyim mi? ne yaşayayım bilemiyorum. hemen yardımcı hemşireye dışarda telefonda konuşan eşimi çağırmasını söyledim. bi de o kafayla kıyafetlerini tarif ettim, yanlış adam tutup getirmesin :P Eşim gayet şaşkın içeri girdi, yazık heralde o da ciddi bi rahatsızlık teşhisi filan diye düşünüyordu. Doktor hemen "gözünüz aydın" dedi. Ben de salak bi ifadeyle "bebek varmış" diye ekledim. Bizimki ışık yemiş tilki gibi gözleri patlattı dondu kaldı. Haftaya tekrar görüşmek üzere sözleşip ayrıldık şaşkın şaşkın. Soluğu annemlerde aldık, birde tesadüf abiler, yengeler, yegenler hepsi orda. Herkes çok sevindi tabi. Ordan çıkışda da eşimin ailesine verdik haberi onlarda sevindiler. Bu arada tüm hafta sonu işe devam etsem mi? etmesem mi? düşündük.

Dürüst olmadıklarını bu 2. haftada anlayacağım kişilere ben dürüstlük yapıp pazartesi daha sabahtan dedimki "Durumumu yeni ögrendim, hal böyle, isterseniz hemen çıkayım, isterserseniz gittigi yere kadar gidelim." Direktör kişisi pek bi mutlu oldu bebek haberine sanki adama "yegenin olacak" dedim. "Biz senden memnunuz gittigi yere kadar gidelim" dedi. "Yanlızzz burdaki şartlar beni bu durumda çok zorlar, ne zaman düzelir" dedim. 1 hafta içinde taşındığımızda herşey düzelecek sözüne kanıp çalışmaya devam ettim. Bu arada iş yerinin üzerime sindirdiği pis koku da hamilelikten oldugu su yüzüne çıktı :) hayır koku vardı ama benim kadar kimse rahatsız olmuyordu. ikinci haftanın sonuna doğru ssk girişimin daha yapılmadığını ögrendim. Özellikle işe başlamadan evvel de sormuştum; ssk hemen başlatılıyormu,tam maaşdan ödeniyormu ve maaşlar zamanında veriliyormu? hepsine tamam dediler de başladım. Gittim patron kişisiyle görüştüm direkt. Konuştukları hiç de tatmin etmedi. Ayrıca ben yetiştirelecek eleman değilim ki beni sigorta yapmıyorsun, hoş yetiştirsen bile sigorta yapmalısın. Toplantı çıkışı bilgisayarda kitlendi mi? 2 gündür yaptığım dosya hasar görüp açılmadı mı? Çıldıracaktım. Eşimin tüm gitme ısrarlarına rağmen, işi batırdı kaçtı denmesin diye (daha evvel demişmiydim -dürüstlük olsun diye...) ertesi gün bütün işi tekrar yapıp, teslim edip, daha fazla çalışamayacağımı söyledim. Yaklaşık 1 saat kadar toplantı yaptık, "kusura bakmayın ama hayır" deyip çıktım. Orada tanıştığım kişilerden aldığım habere göre hala taşınmamışlar, direktör kişisi istifa etmiş, kimse hala maaş almamış (ağustos maaşı).
Kalp atışlarını duymaya gittigimizde doktor bana dinlenmemi eğilip, uzanmamı, ağır kaldırmamı hatta mümkünse yatmamı tembihlediğinde işe devam etmemenin doğru bir karar olduğunu bir kez daha anladım. Tamam belki çalışıyor olsam biraz daha iyi maddi imkanlara gelecekti bebek ama sağlık ve bebeğin benle kalması çok daha önemliydi. Kan ve idrar testlerimiz yaptırıp bir daha doktora gidene kadar yattım, yeri geldiginde uslu bir çocuk gibi laf dinlemeyi bilirim :P Bu kısa sürede muhtelif hafif ev işlerini yapan eşim, sürenin sonlarına doğru iyice sıkıldı, doktora gitmeden evvelde sağ olsun annecim gelip evimi temizledi çamaşırlarımı yıkadı (kendisinin de rahatsızlıkları olmasına ragmen). Yatmaktan sıkılan bana da, babamın muhabbeti kan yaptı :)

Doktora son gittigimizde de testlerimizin temiz çıktığını öğrenip, bebeğinde el ve popo salldığını görüp, hafif ev işleri yapabilecek durumda olduğumu ögrenip mutlu mesut eve döndük. Soluğu yine annemlerde aldık, çünkü bu dönem zarfında arabayla yolculuklar yapmamda yasaktı.

Artık evimdeyim.Az iş, bol dinlenme felsefesiyle yaşıyorum. Annelerin " dinlen dinlen bunlar iyi günlerin" dediğini duyar gibi oluyorum :)

Beni bu zorlu, zevkli, heyecanlı yolculukta yalnız bırakmazsınız değil mi?

hayırlı olsun..

2007-09-18T23:14:00.001+03:00

Senelerdir blogları okur dururum. Bu zamana kadar blog yapmam için nedenlerim olmadı, ne çok güzel yemekler yapıyordum, ne çok yer geziyordum, ne de istikrarlı bir hobim vardı. Ama artık benimde anlatacaklarım var, şu akıp giden zamana inat bir yerlerde yazılı olarak kalması gereken, hayatımı (büyük ihtimalle kökten) değiştirecek gelişmeler var. Umarım hayat güzel şeyler getirir de bende güzel şeyler yazarım.